1 lipca 1898

roku, środek wojny

amerykańsko-hiszpańskiej.

Ochotnicy z oddziału Raf Riders

szturmują właśnie hiszpańskie pozycje

obronne na wzgórzach San Juan pod

Santiago na wschodzie Kuby. Do ataku

prowadzi ich 39letni Fiodor Roosevelt.

Szturm żołnierzy Rough Riders kończy się

pełnym sukcesem. Wkrótce później

hiszpański garnizon na wyspie

kapituluje, a Madryt zmuszony jest

podpisać upokarzający traktat pokojowy.

Hiszpańskie imperium kolonialne

przestaje istnieć. Porto Ryko, Guam,

Filipiny oraz Kuba przechodzą pod

kontrolę USA. Trzy lata później bohater

spod wzgórz San Juan, pułkownik Fiodor

Roevelt zostaje prezydentem USA.

Zrewolucjonizuje on amerykańską politykę

zagraniczną.

Roosyveld przeprowadzi reinterpretację

doktryny Monroe z 1823

roku. Pierwotną ideę powstrzymania

europejskich mocarstw kolonialnych przed

ingerencją w sprawy Ameryki Łacńskiej

Roosevelt przekształci w uzasadnienie

dla amerykańskiej hegemonii w regionie.

Symbolem tej hegemonii staje się

polityka grubego kija, Big Stick

Diplomacy, która usankcjonuje użycie

siły dla ochrony amerykańskich

interesów, dając tym samym ideologiczne

zaplecze dla licznych interwencji

wojskowych i traktowania Karaibów jako

wewnętrznego jeziora USA.

Po ponad 120 latach od tamtych wydarzeń,

prezydent Trump nie tylko wraca do

doktryny Monroe i polityki grubego kija,

ale próbuje odczytać je na nowo w

jeszcze bardziej radykalnej wersji, tak

aby stworzyć ideologiczne uzasadnienie

do nowej ery amerykańskiej dominacji nad

zachodnią półkulą. Pierwszy krok do tej

nowej dominacji został już wykonany. 3

stycznia prezydent Maduro został porwany

przez amerykańskie służby specjalne, a

Wenezuela dołączyła do amerykańskiej

strefy wpływów. Teraz czarne chmury

zbierają się nad Kubą, która stała się

kolejnym celem prezydenta Trumpa. Okręty

wojenne US Navy gromadzą się wokół

wyspy, a amerykańskie samoloty

szpiegowskie prowadzą rozpoznanie wzdłuż

kubańskiego wybrzeża. Kolejne pokolenie

Rough Riders przygotowuje się do wbicia

amerykańskiej flagi nad wzgórzami San

Juan. Zapraszam na raport lat 20.

Wojna to nie tylko starcia na froncie,

to decyzje podejmowane z wyprzedzeniem.

Kto otworzy koalicję? Kto kontroluje

zasoby? Kto pierwszy zareaguje? Co byś

zrobił, gdybyś miał w rękach los całego

państwa? W Supremacy World War 3

przejmujesz kontrolę nad prawdziwym

krajem i rywalizujesz z nawet 99

graczami w czasie rzeczywistym.

Zarządzasz gospodarką, negocjujesz

sojusze i rozwijasz armię, czołgi,

myśliwce i okręty podwodne. Nowy sezon

Underworld Protocol prowadza czarny

rynek. Codziennie otrzymujesz tajne

oferty handlowe. Przyjmujesz je na

własne ryzyko. Wpadka oznacza chaos w

twoich miastach i publiczne

zdemaskowanie, ale nagroda potrafi

zmienić losy całej rozgrywki. Debiutuje

też nowy oficer Naravid Cryde Sornchi.

Najemnik wyspecjalizowany w walce

miejskiej, który nagradza precyzję

zamiast ogólnej siły. Wejdź w link w

opisie i odbierz darmową jednostkę Elite

Railgun wartą 40 $ar. Oferta dla nowych

graczy ważna 30 dni.

Aby zrozumieć, dlaczego Kuba stała się

kolejnym celem Donalda Trumpa, należy

cofnąć się do 3 stycznia 2026 roku. Tego

dnia Amerykanie uprowadzili prezydenta

Wenezueli, Nicolasa Maduro, a władzę w

Caracas przejęła wiceprezydent Delsse

Rodriguez. Jak szybko wyszło na jaw,

Rodriguez była wtajemniczona w plany

Amerykanów i zgodziła się na współpracę.

W ten sposób Wenezuela została de facto

włączona w amerykańską strefę wpływów.

Wydarzenia z Caracas odbiły się szerokim

echem w oddalonej o 2000 km Havanie.

Wenezuela była bowiem dla Kuby

największym dostawcą energii. Co miesiąc

w Wenezueli przybywały na wyspę

regularne dostawy ropy, które pokrywały

około 50% kubańskiego zapotrzebowania

energetycznego. Wraz z usunięciem Maduro

to źródło wysło. Stali za tym oczywiście

Amerykanie. którzy doszli do wniosku, że

odcięcie Kuby od wenezuelskiej ropy

doprowadzi do kryzysu energetycznego na

wyspie i obalenia reżimu, który był

cierniem wokół Ameryki od sylwestra 1959

roku, gdy oddziały Fidela Castro

wkroczyły do Hawany. Już 11 stycznia

Trump stwierdził cytat: "Stanowczo

sugeruję Kubańczykom, żeby zawarli

porozumienie, zanim będzie za późno.

Żadna ropa ani pieniądze nie trafią już

na Kubę.

Eskalacja wobec Kuby była zatem

naturalną konsekwencją sukcesu, jaki

administracja Trumpa odniosła w

Wenezueli. Oprócz tego istnieją jednak

jeszcze dwa czynniki, które odgrywają

istotną rolę. Pierwszym z nich jest

postać sekretarza stanu USA Marco Rubio.

Rubio jest synem kubańskich emigrantów.

Choć jego rodzice opuścili Kubę nie z

powodów politycznych, lecz ekonomicznych

i przyjechali do USA na trzy lata przed

rewolucją Fidela Castro, to Rubio

zbudował swoją karierę polityczną wokół

idei obalenia komunistycznego reżimu na

Kubie. Nic w tym dziwnego, gdyż Floryda,

z której pochodzi Rubio, stanowi główną

siedzibę kubańskiej diaspory. Od czasu

wejścia do świata wielkiej polityki

Rubio konsekwentnie blokuje każdą próbę

normalizacji stosunków z Kubą. Teraz

będąc na czele potężnego Departamentu

Stanu, ma okazję doprowadzić swoją

krucjatę do końca. Tym bardziej, że

polityka Rubio idealnie wpisuje się w

strategiczną wizję prezydenta, którą

Pransa okrzyknęła mianem doktryny Donro.

To zradykalizowana wersja doktryny

Monro, która całymi garściami czerpie ze

wspomnianej już na wstępie polityki

grubego kija, prezydenta Fiodora

Roosevelta. Trump żywi głębokie

przekonanie, że USA powinna gospodarczo,

politycznie, a jeśli trzeba również

wojskowo dominować nad zachodnią

półkulą. Doktryna Donroe łączy dążenie

do hegemonii z agresywną ideologią

antysocjalistyczną wymierzoną w tak

zwaną trójkę tyranii: Wenezuelę, Kubę i

Nicaraguę oraz nowym imperatywem

rywalizacji mocarstwowej, wypchnięciem

Chin, Rosji i Iranu z amerykańskiego

podwórka.

Usunięcie Maduro było pierwszym

przypadkiem zastosowania doktryny Donro.

Kuba ma być kolejna na liście. Po tym

jak Amerykanie odcięli Kubę od

dostawenezuelskiej ropy 30 stycznia

wyprowadzili kolejny cios. Prezydent

Trump działając na mocy ustawy o

nadzwyczajnych uprawnieniach

gospodarczych International Emergency

Economic Powers Act uznał Kubę za

nadzwyczajne zagrożenie dla

bezpieczeństwa narodowego USA, co

otworzyło drogę do nałożenia ceł

odwetowych na każde państwo, które

ośmieliłoby się dostarczyć wyspie

Paliwo. Meksyk, który po odcięciu

wenezuelskich dostaw pozostał jedynym

poważnym alternatywnym dostawcą,

natychmiast wstrzymał eksport.

Od tej pory Kuba była zdana tylko na

siebie. Kubańczycy wydobywają co prawda

pewne ilości ropy, około 40 000 boryłek

dziennie, jednak w żaden sposób nie

pokrywa to dziennego zapotrzebowania,

które wynosi ponad dwa razy tyle, 100

000 baryłek.

Egzekwowanie blokady powierzono straży

wybrzeża Stanów Zjednoczonych, która

zaczęła zawracać statki z ropą, które

zmierzały na Kubę. Jednym z takich

przypadków był grecki tankowiec Ocean

Mariner.

Jak nietrudno się spodziewać,

amerykańska blokada szybko doprowadziła

do wielogodzinnych blackoutów i paraliżu

życia na wyspie. Władze wprowadziły

szereg drastycznych kroków zamykając

szkoły, uniwersytety, wprowadzając

ograniczenia w funkcjonowaniu transportu

publicznego oraz szpitali, a także

zamykając część budynków administracji

publicznej, które nie zostały uznane za

niezbędne. To jednak nie uchroniło kraju

przed fizycznymi brakami ropy i paliw

oraz narastojącymi protestami

społecznymi.

Kubańskie władze przyznają, że sytuacja

jest dramatyczna i deklarują, że przyjmą

dostawę ropy i paliw od każdego kraju

chętnego do pomocy. Jednak amerykańska

blokada skutecznie odstrasza

potencjalnych sprzedawców. Jedynym

statkiem, który od rozpoczęcia blokady

dostarczył ropę na Kubę był rosyjski

tankowiec Anatoli Kołotkin. Było to pod

koniec marca, a wielkość dostawy

wyniosła około 730 000 baryłek ropy. A

zatem ilość, która pokrywa kubańskie

zapotrzebowanie zaledwie na tydzień.

Blokada naftowa nie jest wstępem do

jakiegoś przyszłego konfliktu. Pętla

wokół Hawany zaciska się już teraz.

Amerykanie wywierają presję na

Kubańczykach środkami nacisku

ekonomicznego. Pytanie brzmi, co się

stanie, gdy presja ekonomiczna okaże się

niewystarczająca.

Wtedy na scenę wkroczą amerykańskie siły

zbrojne. 20 maja na Morze Karaibskie

weszła grupa uderzeniowa lotniskowca na

czele z USS Nymc. Dołączył on do

operującej już w regionie morskiej grupy

desantowej Ivojima, w której skład

wchodzą trzy okręty desantowe, z których

pokładów operuje 22 morska jednostka

ekspedycyjna Marines, specjalizująca się

w desantach morskich i operacjach

specjalnych.

Kilka dni wcześniej przed przybyciem

Nimica US Southern Command, a więc

amerykańskie dowództwo odpowiedzialne za

operacje wojskowe w Ameryce Łacińskiej i

na Karaibach opublikowało krótki klip

podpisany trzema słowami: Lehal,

precise, ready. Zabójczy, precyzyjni,

gotowi. Nagraniu pojawiają się samoloty,

śmigłowce, czołgi, poduszkowce desantowe

i piechota. Sekwencja kończy się

lotniczym zdjęciem Kuby. Wszystko to ma

tworzyć narrację o gotowości Amerykanów

do interwencji zbrojnej i stanowić

dodatkowy środek nacisku na władz w

Hawanie. Innym elementem tej gry są

amerykańskie loty rozpoznawcze wzdłuż

kubańskiego wybrzeża. Analiza danych z

serwisu Flight Radar wykazała, że od 11

maja w rejonie wyspy operowały co

najmniej pięć samolotów patrolowych P8A

Poseidon i trzy drony obserwacyjne MQ4C

Triton. zbierając dane wywiadowcze o

kubańskich zdolnościach wojskowych i

kierownictwie politycznym w Hawanie.

Wszystkie odbyły swoje loty z włączonymi

transponderami, co pozwalało każdemu

śledzić ich trasy w czasie rzeczywistym.

To celowe działanie. Amerykanie chcą,

aby władze w Hawanie wiedziały, że znają

każdy ich ruch. Administracja Trumpa

skrupulatnie buduje narrację

przedstawiającą Kubę jako istotne

zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego

USA. Podstawą tej narracji jest kwestia

obcych placówek wywiadowczych. Na wyspie

znajduje się aż 18 znanych ośrodków

rozpoznania elektronicznego SIGINT.

Większość z nich prowadzonych jest przez

kubański wywiad, ale mamy tutaj również

trzy placówki chińskie i dwie rosyjskie.

Główna rosyjska placówka mieści się w

Lourdes na południu od Havany. To obiekt

rodem z okresu zimnej wojny, który

Moskwa reaktywowała w 2014 roku.

Chińskie placówki są nowsze i

prawdopodobnie lepiej wyposażone. Główna

z nich mieści się w Behukal, również

nieopodal Hawany. Chiny używają behukal

do monitorowania między innymi wyrzutni

rakiet w Cape Canaveral i jedynego WA

poligonu zdolnego symulować walki w

cieśninie tajwańskiej. Dodatkowo

niebezpiecznie blisko znajduje się

siedziba centralnego dowództwa USA

Sentcom nadzorującego operacje na

Bliskim Wschodzie, a przy okazji

rezydencja prezydenta w Maralago.

Warto odnotować, że mimo dysponowania

tak cennymi placówkami, Rosja i Chiny

starają się trzymać na uboczu obecnej

rozgrywki między USA a Kubą. Co prawda

pod koniec marca Rosjanie wysłali na

wyspę tankowiec Anatoli Kołotkin, ale

była to dostawa symboliczna, na którą

zresztą Waszyngton dał zgodę. Pekin

również nie pali się do pomocy,

obserwując z dystansu jak Trump testuje

granice własnego amerykańskiego podwórka

i wyciągają wnioski, które mogą im się

przydać w przyszłości w sprawie Tajwanu.

Nie trudno dostrzec, że w przypadku Kuby

Amerykanie grają zgodnie ze znanym

schematem, który zastosowali wcześniej

wobec Wenezueli. Oprócz presji

gospodarczej i wojskowej pojawia się

również wzięcie na celownik przywództwa

politycznego kraju. Tak jak Amerykanie

oskarżyli Maduro o handel narkotykami,

tak Kraula Castro 94latka,

byłego prezydenta Kuby i brata Fidela,

oskarżono o zabójstwo czterech

amerykańskich obywateli. Chodzi o

incydent z 1996

roku, gdy kubańskie lotnictwo

zestrzeliło dwa samoloty cywilne

należące do emigracyjnej organizacji

charytatywnej Brothers to the Rescue.

Amerykańska prokuratura twierdzi, że to

Castro wydał rozkaz do zestrzelenia

samolotów. Wszystko musi mieć podstawę

prawną. W dniu niepodległości Kuby,

którą kraj obchodzi 20 maja, prezydent

Trump zwrócił się do mieszkańców Wyspy

ze specjalnym oświadczeniem. Ameryka nie

będzie tolerować zbujeckiego państwa

stanowiącego bazę dla naszych wrogów.

Zaledwie 90 mil od terytorium Stanów

Zjednoczonych i nie spoczniemy, dopóki

naród kubański znów nie odzyska

wolności, o którą ponad 100 lat temu tak

mężnie walczyli jego przodkowie.

Postawienie ston oskarżenia i odsunięcie

Maduro od władzy wysłało jasny sygnał

jego socjalistycznym sojusznikom w

Hawanie. To nasza półkula, a ci, którzy

ją destabilizują i zagrażają Stanom

Zjednoczonym, poniosą konsekwencje.

Po doświadczeniach z Wenezueli,

Kubańczycy rozumieją, że lepiej nie

sprawdzać czy Trump blefuje. Dlatego

Havana sygnalizuje gotowość do ustępstw.

Jeszcze w kwietniu ogłoszono, że z

kubańskich więzień zwolnionych zostanie

ponad 2000 więźniów. Ponadto w połowie

maja zaaranżowano wizytę szefa CIA Johna

Radcliva. Przybył on do Hawany, gdzie

spotkał się z kubańskim ministrem spraw

wewnętrznych i przedstawicielami służb.

Na spotkaniu obecny był również

Rodriguez Castro, wnuk Raula. Kubańczycy

próbowali przekonać szefa CIA, że ich

kraj nie stanowi żadnego zagrożenia dla

Ameryki. Radcliff z kolei naciskał na

reformy polityczne i gospodarcze na

Kubie oraz żądał zamknięcia operujących

na wyspie placówek rosyjskiego i

chińskiego wywiadu, ostrzegając

jednocześnie, że okno czasowe na

porozumienie powoli się zamyka.

Mogłoby się zatem wydawać, że scena jest

już gotowa, a wszyscy aktorzy są już na

swoich pozycjach. Embargo paliwowe

pchnęło Kubę ku gospodarczej przepaści,

a siły zbrojne, które Amerykanie

zgromadzili w regionie są wystarczające

do obalenia komunistycznych władz w

Hawanie. Nadal otwarte pozostaje jednak

zasadnicze pytanie. Jaki jest ostateczny

cel Donalda Trumpa wobec Kuby? Na to

pytanie nie ma prostej odpowiedzi. Na

przestrzeni ostatnich tygodni

amerykański prezydent przedstawił bowiem

szereg różnych opcji, którymi dysponuje.

Nie przesądzając jednak na którą opcję

finalnie się zdecyduje.

Pierwsza opcja to pełnoskalowa inwazja i

okupacja wyspy, a zatem powtórka ze

schematu dobrze znanego z operacji Just

C, czyli interwencji w Panamie w 1989

roku, gdy kilkanaście tysięcy

amerykańskich żołnierzy obaliło generała

Manuela Noriegę. Teoretycznie taka

operacja jest możliwa. Kubańskie siły

zbrojne, niegdyś jedne z najsilniejszych

w Ameryce Łacińskiej, obecnie skurczyły

się do około 45 000 słabo uzbrojonych

żołnierzy, którzy nie dysponują ani

sprawną marynarką wojenną, ani

lotnictwem. Pełnoskalowa inwazja

obarczona jest jednak ogromnym ryzykiem

politycznym i humanitarnym. Upadek

reżimu na Kubie oznaczałby, że

odpowiedzialność za sytuację na wyspie

musieliby przejąć Amerykanie. W ten

sposób staliby się odpowiedzialni za 10

milionów Kubańczyków pozbawionych

żywności, lekarstw, paliwa i prądu.

Stabilizacja sytuacji mogłaby się

ciągnąć miesiącami angażując duże zasoby

wojskowe, polityczne i finansowe USA.

Prezydent Trump, który wielokrotnie

krytykował podobne misje stabilizacyjne,

zdaje się nie być zainteresowany

przyjęciem pełnej odpowiedzialności za

Kubę. Na stole ma jednak również inne

opcje.

Drugą opcją jest powielenie scenariusza

wenezuelskiego. Przy użyciu sił

specjalnych Amerykanie mogliby pojmać

Raula Castro i przewieźć go do USA, aby

stanął przed sądem za wspomniane już

zestrzelenie dwóch samolotów w 1996

roku. Ten plan obarczony jest jednak

wielkim, a jednocześnie prozaicznym

ryzykiem. Castro ma 94 lata i zwyczajnie

mógłby nie przeżyć takiej operacji.

Gdyby zmarł, zanim przewiezionoby go do

Stanów, uprowadzenie straciłoby

jakikolwiek sens. Dlatego pojawia się

jeszcze trzecia opcja, również

powielenie scenariusza wenezuelskiego,

lecz nie w aspekcie porwania Maduro, a w

poszukiwaniu kubańskiej wersji Delsse

Rodriguez, a zatem osoby wywodzącej się

z obecnego reżimu, a jednocześnie

gotowej do współpracy z USA. Z

przecieków z amerykańskiej prasy wiemy,

że Trump chce, aby obecny prezydent, a

jednocześnie szef kubańskiej partii

komunistycznej Miguel Diac Canel ustąpił

ze stanowiska. Trump uważa, że jest on

zbyt radykalny i nie będzie chciał

realizować wolnorynkowych reform

gospodarczych.

Kto zatem mógłby w tej historii po

dymisji Dias Canela odegrać rolę

kubańskiego odpowiednika Dels Rodriguez?

Paradoksalnie najlepszymi kandydatami do

tej roli są członkowie rodziny Castro,

którzy posiadają ogromne wpływy w

strukturach władzy. Najpoważniejszym

kandydatem do roli kubańskiego

odpowiednika Delcy Rodriguez wydaje się

Oscar Perez Oliva Fraga. 54letni

inżynier, którego babka była rodzoną

siostrą Fidela i Raula. Perez Oliva

pełni obecnie funkcję wicepremiera oraz

ministra handlu zagranicznego i

inwestycji. Ma on kilka cech, które

czynią go atrakcyjnym dla Waszyngtonu.

Jest pragmatykiem i technokratą,

zwolennikiem szerokich reform

gospodarczych, a jednocześnie nie jest

obarczony nazwiskiem Castro. Do tego w

marcu tego roku ogłosił największą

reformę gospodarczą od 1959

roku, umożliwiając kubańskim emigrantom

z USA inwestowanie na Kubie. Warto

zwrócić uwagę, że Perez Oliwa został w

grudniu zeszłego roku deputowanym do

Zgromadzenia Narodowego, co zgodnie z

kubańskim prawem jest niezbędnym

warunkiem do objęcia urzędu prezydenta.

Może to sugerować, że grunt pod sukcesję

jest już przygotowywany.

Oprócz Perez Oliwy, dwóch innych

członków rodziny Castro, również odgrywa

ważną rolę w obecnej rozgrywce. Pierwszy

z nich to Rodriguez Castro, 41-letni

wnuk Raula Castro i szef jego osobistej

ochrony, który od miesięcy jest głównym

negocjatorem między rodziną Castro a

amerykańskim departamentem Stanu.

Raulito brał udział zarówno w rozmowach

z Marco Rubio, jak i Johnem Radcliffem.

W ostatnich tygodniach z cienia wyłonił

się ponadto Alejandro Castro Espin,

jedyny syn Raula, 60letni generał

brygady i były szef wywiadu, który

kilkanaście lat temu skutecznie

prowadził rozmowy z administracją Obamy

zakończone krótkotrwałą odwilżą.

Utrzymanie się rodziny Castro u władzy,

nawet jeśli rządziłaby tylko z tylnego

siedzenia, jak można się domyślić, nie

jest wymarzonym scenariuszem dla blisko

3 milionów kubańskich Amerykanów.

Kubańska diaspora zbudowała swoją

polityczną tożsamość wokół obietnicy

zmiany reżimu na wyspie, wolnych

wyborów, rozliczenia komunistów i zwrotu

mienia zagarniętego po 1959

roku. Porozumienie z Castro byłoby z ich

perspektywy po prostu zdradą.

Kubańska diaspora ma swojego

przedstawiciela w prezydenckiej

administracji. Nim oczywiście Marco

Rubio, który niestrudzenie lobuje za

likwidacją komunistycznych rządów na

Kubie. To nie tylko kwestia środowiska

emigranckiego, którym Rubio dorastał,

ale również kwestia jego ambicji

politycznych. Jeśli Trump zawrze teraz

porozumienie z Havaną, Rubio może

stracić poparcie swojego żelaznego

elektoratu, czyli Kubańczyków

zamieszkujących Florydę, a tym samym

stracić szansę na zostanie kolejnym

prezydentem USA. Nie jest bowiem żadną

tajemnicą, że Rubio to jeden z

najpoważniejszych republikańskich

kandydatów do wyścigu o biały Dom w 2028

roku. Rubio wcale nie jest na straconej

pozycji w sprawie Kuby. Choć ostateczna

decyzja należy oczywiście do prezydenta,

to Rubio posiada w administracji Trumpa

niezwykle silną pozycję, gdy idzie o

sprawy Ameryki Łacińskiej. Szanse, aby

przekonać prezydenta do interwencji na

Kubie zdają się tym większe, że po

blamażu, jakim zakończyła się

amerykańsko-izraelska wojna z Iranem,

krótka i zwycięska kampania wojskowa na

Karaibach mogłaby podreperować wizerunek

Trumpa i polepszyć jego notowania. Tym

bardziej, że kubańska armia nie stanowi

realnego zagrożenia dla amerykańskich

sił zbrojnych. Głównym zagrożeniem

związanym z interwencją zbrojną jest

konieczność wzięcia na siebie

odpowiedzialności za 10 milionów

Kubańczyków, zanim ich kraj będzie w

stanie samodzielnie stanąć na nogach.

Analitycy są podzieleni w

przewidywaniach dalszych ruchów Trumpa

wobec Kuby. Jedni uważają, że idąc

przykładem Wenezueli, Trump znajdzie

swoją kubańską Delsi Rodriguez i zawrze

porozumienie z Havaną. Inni uważają, że

wręcz przeciwnie, już wkrótce zobaczymy

upadek kubańskich komunistów.

Wskazówka co do dalszych kroków Trumpa

kryje się w granicach doktryny Donro.

Ogłaszając w zeszłym roku nową strategię

bezpieczeństwa narodowego USA, prezydent

Trump zapowiadał powrót amerykańskiej

dominacji nad zachodnią półkulą. Trump

nigdy nie wyjaśnił jednak w jaki sposób

dokładnie chce tę dominację zapewnić.

Przykład interwencji Wenezueli pokazał,

że dominację można zapewnić sobie nie

tylko poprzez regime change, zmianę

reżimu, ale także poprzez regime

compliance. zapewnienie sobie uległości

reżimu. To, że Trump zrezygnował ze

zmiany reżimu w przypadku Karakas nie

oznacza, że tak samo zrobi również w

przypadku Hawany. Istnieje zresztą

ciekawa teoria, która rzuca nieco inne

światło na styczniowe wydarzenia w

Wenezueli. Otóż pomysłodawcą usunięcia

Maduro i porozumienia z Delsi miał być

nie prezydent Trump, lecz właśnie Marco

Rubio. Zapewnienie sobie uległości

reżimu Wenezueli miało mieć bowiem

kluczowe znaczenie dla jego planów wobec

Kuby. Droga do Wolnej Hawany przebiega

przez Karakas. Przez lata to właśnie

Wenezuela stanowiła filar gospodarczy i

energetyczny dla Kuby i nic tak nie

osłabiło kubańskich władz jak odcięcie

ich od wenezuelskiej ropy i obłażenie

wyspy blokadą paliwową.

Jeśli faktycznie ta teoria jest

prawdziwa a wszystko co się dzieje od

porwania Maduro zostało ukartowane przez

Rubio, to czekamy nie na kolejną Dels

Rodriguez, lecz na kolejne pokolenie

Rough Riders zatykające amerykańską

flagę nad wzgórzami San Juan.

Na koniec przypomnienie. Supremacy World

War 3 to darmowa gra strategiczna PvP, w

której to ty decydujesz o losach swojego

państwa. Wejdź w link w opisie, załóż

konto i odbierz darmowy Elite Rail Gun o

wartości 40 $ar. Oferta ważna 30 dni

tylko dla nowych graczy.

Partnerami kanału są oponeo.pl. Zmień

opony na lepsze w 24 godziny. KFD.

polski producent suplementów diety i

żywności funkcjonalnej Infakt łatwiejsze

prowadzenie firmy oraz aplikacja

inwestycyjna XTB.

Dziękujemy także naszym patronom,

których wsparcie umożliwia nam

tłumaczenie treści na wiele języków.

Niezmiennie również zachęcam do

wspierania akcji Paczki dla Ukrainy.