Onze samenleving heeft een soort

boodschap die zeker richting jongeren

wordt gegeven. En die boodschap is: wees

helemaal wie jezelf bent.

Ja.

Laat je door niemand zeggen wie jij wel

of niet mag zijn.

Je moet het lekker zelf uitzoeken.

Precies. Nou, ik zeg ik z tegen mijn

eigen team, want ik moeder ons team

natuurlijk altijd aan om voors te zijn.

Dus als je iets ziet bij een jongen

waarvan je denkt: "Oh, dat is echt niet

goed voor je. Waarom doe je dat nou dat

je dat leert zeggen?

Ik denk dat veel mensen zouden denken:

"Nee, maar dat is betutteling. Daar moet

je niet mee aankomen."

Ja, ik zou zeggen dat is vorming.

NPO Radio 1 EO,

de ongeloofelijke podcast.

Hey, goed dat je kijkt naar de

ongeloofelijke podcast. Wat is er aan de

hand met onze jongeren? Ze zijn vaker

angstig, overprikkeld, depressief en ook

opvallend vaak alleen. Wat zit

daarachter en wat zegt dat over onze

samenleving? Één van de mooie dingen van

het maken van de ongeloofelijke podcast

is is dat we veel ja interessante

luisteraars hebben die soms ook mailen

naar ons en ja soms ook wel een beetje

kritisch zoals onze gast eh van vandaag

eh Pauline Kalmes. Zij is iemand die

niet alleen nadenkt over jongeren, maar

ook echt veel werkt met jongeren. Echt

met haar poten in de klei staat. Ehm ze

is oprichter van de stichting Netwerk

Nieuw Rotterdam. En zij vond ook in de

manier waarop wij in de ongelooflij en

ook in andere media over eh jongeren en

de mentale problematiek spraken dat daar

nog iets ontbrak. En eh nou, ik ben

benieuwd wat het is. En als het gaat om

die problematiek spreekt ze ook wel uit

eigen ervaring. Ze moest ook van ver

komen, maar maakte inmiddels een vrij

stormachtige carrière door ze haalde

finale van de Rotterdamse zakenvrouw van

het jaarverkiezing en werd ook genoemd

in de top 100 van meest invloedrijke ehm

eh professionals in de filantropie. En

dat allemaal voor jouw 30se levensjaar.

Inmiddels ben je wel 30 geloof ik.

31. Nou, ik spreek eh Pauline Kalmes eh

uiteraard samen met vaste gast van de

ongeloofelijke theoloog Stefan Paas. Hij

is hoogleraar aan de VU in Amsterdam en

de Theologische Universiteit Utrecht.

Pauline Kalmes, welkom eh in de

ongeloofelijke.

Dankjewel. Heel eervol om hier vandaag

te mogen zijn.

Nou ja, mooi dat je er bent. Ehm ik heb

een ding eh met namen en jouw achternaam

Kalmes. Ja, dat klinkt natuurlijk

exotisch. Waar komt dat vandaan?

Het Ja, het klinkt in net exotisch is

het ook. Het is een eh naam van mijn

man. Die komt van Curasso. Ik

ben getrouwd. Dus ik heb zijn naam

overgenomen. Ja,

Puros. Dat is wel eh Nou, dat is eh

spreekt gelijk tot verbeelding. Zo.

Ja, je kunt slechtere namen treffen.

Zeker. Ja. Ja, klopt. Ik ben er stiekem

heel blij mee. Ja,

snap ik wel. Ehm dat je hier zit, dat is

best bijzonder eh gegaan eigenlijk, hè?

Want jij stuurde mij ja, inmiddels

alweer een tijdje terug een berichtje op

LinkedIn. Hm

hm.

Eh en in de mail.

Ehm want wij spreken in de

ongeloofelijke best wel vaak over

mentale problematiek. eh gewoon bij eh

ja, volwassenen, maar ook bij eh

jongeren, want het is natuurlijk een ja,

heel urgent thema. Ik geloof dat een

kwart van de Nederlanders heeft

inmiddels een ja, psychische aandoening

wordt wel gezegd.

Hm hm.

Ehm en waaronder dus ook heel veel

jongeren. En jij stuurde mij ja, toch

ook wel een wat kritisch bericht. Je

zei: "Interessant hoe jullie erover

spreken, maar er ontbreekt wel iets."

Ehm ja, wat dan? Wat wat was jouw

gevoel? Ja. Nou ja, er worden heel veel

goede dingen over gezegd en ik denk ook

dingen die kloppen. Ehm in de podcast

van Desanne van Brederode ging het

erover dat jongeren een gebrek hebben

aan verbinding met elkaar en met God. En

ik denk dat dat klopt. Eh en

tegelijkertijd dacht ik: "Ja, maar het

is niet alleen het gebrek aan verbinding

met elkaar en met God." Eh zei ook: "Het

is het gebrek aan weerstand. Zij zijn te

beschermd opgevoed. Curling ouders werd

er gezegd."

Ja, dat is iets wat je vaak hoort hè.

Ze zei ik. Hè?

Dat klopt. Dat zei jij. Ja. Ja. Ja,

dat bracht jou ertoe

om een bericht te sturen. Ja, klopt.

Ik denk dat het voor een deel van de

jongeren waar is. We wonen ook

natuurlijk in een heel welvarend land.

Eh soms ook wel echt een bubbel waar we

in eh verkeren met enorm veel comfort en

heel veel mogelijkheden. En

tegelijkertijd zie ik in Rotterdam-Zuid

waar ik werk en ook al langere tijd heb

gewoond eh veel jongeren die juist

helemaal niet veilig opgroeien.

Ja.

En ehm Damian Denies, ook een eh een

gast bij jullie,

psychiater. Ja.

Ja. filosoof en psychiater. Ik was een

keer bij een congres en daar sprak hij

en hij vertelde daar een heel

interessant verhaal over bomen en hij

zei: "Kijk, als je kijkt naar Nederland

dan zie je dus dat we enorm welvarend

zijn economisch gezien qua zorg, qua

voeding, qua veiligheid, qua scholing."

En toch zie je enorme toename

Fantastisch land, zeker. En toch zie je

enorme toename van mentale

gezondheidsproblemen onder jongeren.

En hij zei, ze hadden een een

vergelijking gemaakt en een onderzoek

gedaan met een jong boompje in de

biotoop.

En dat jonge boompje stond tussen eentje

in een biotoop met alles wat het nodig

had. Gezonde voeding, goede grondstof,

genoeg lucht, genoeg licht, genoeg

water, alles wat het nodig had om een

gezonde boom te worden. En zodra dat

jonge boompje een volwassen boom werd,

knakte het.

Hm.

En hij zei: "En dat kwam omdat er te

weinig wind was en te weinig weerstand

was om goed te wortelen en een sterke

stam te krijgen."

Dat dat resoneert naar dat gesprek wat

jullie overling eh dat curling verhaal.

Ja, gewoon heel beschermd, opgevoed

eigenlijk en dan weinig weerstand. En

als je dan tegenslag krijgt, dan bam,

gaat het mis. Klopt. Klopt. En dat

verhaal dat heeft mij is al jaren

geleden aan denken gezet en ik dacht:

"Ja, maar er zijn ook jongeren die je

kan vergelijken met een jong boompje in

de biotoop met veels te weinig eh water,

veels te weinig goede grondstof, veels

te weinig lucht en zon

en een beetje teveel wind."

Precies. En die zijn ook gedoemd op het

moment dat ze een volwassen boom worden

om te knakken.

Maar wat die boompjes overeenkomstig

hebben is dat ze alleen in een biotoop

staan. de eenzaamheid of de de het

alleen zijn, niet te verbi

het alleen zijn. En ik denk dat het heel

kenmerkend is voor onze samenleving. We

leven in een hyperinvolistische

samenleving

waar je enorm veel prestatiedruk hebt,

waar je alle mogelijkheden hebt van de

wereld.

Eh maar wat je wel heel erg zelf moet

doen en een gebrek aan gemeenschappen.

En als je dan niet het netwerk om je

heen hebt, niet de mensen om je heen

hebt, dan kan de wereld heel alleen en

eenzaam zijn en dan is het ook heel erg

moeilijk om gezond te groeien. We hebben

ook Jonathan Hy wel eens in de podcast

gehad die die dan vooral toeschrijft aan

sociale media explosie onder jongeren.

Eh ken je dat ook he dat?

Nou ehm ik heb zijn PLIDooi gelezen en

eh ik ik vind het heel logisch dat er

sinds de opkomst van sociale media ook

allerlei prikkels tot jongeren zijn

gekomen waardoor de mentale gezondheid

verslechtert. Nu zou de hoogleraar

Evelien Krone met wie ik veel samenwerk

zeggen: "Ja, er is nog niet helemaal het

wetenschappelijk bewijs toe."

Nee, dat zegt hij zelf ook wel. Klopt.

Maar ik denk wel dat het eh heel

aannemelijk is dat dat natuurlijk ook

gevolgen heeft voor de ontwikkeling van

jongeren en wat dat betekent voor de

prestatiedruk en het gevoel van dat je

alles moet kunnen en

eh nooit genoeg bent.

Interessant. W ik bedoel het voorbeeld

wat je aanhaalt met Damian Denies en

jouw eigen visie erop. Eh daar zit wel

heel veel in waar we zoteen over door

gaan praten. Ook de ja, de problemen die

er zijn. Niet alleen met jongeren, maar

eigenlijk wat dit zegt over onze

samenleving, hè. Dat is natuurlijk ook

zo interessant hieraan. Maar eerst nog

even wat meer ook ehm om wat meer

duidelijkheid te scheppen over jou en

het werk wat jij zelf doet. Want jij

denkt hierover na. Dat blijkt al wel wat

je nu vertelt, maar je spreekt ook

vanuit de praktijk eh met jouw

organisatie Rotterdam hè. Begeleiden

jullie ongeveer rond de 1500 of 2000

jongeren, kwetsbare jongeren kan ik het

zo zeggen?

Klopt. Ehm we op jaarbasis begeleiden we

meer dan 1500 jongeren. Rotterdamse

jongeren waarvan 65% aantoonbaar

kwetsbaar is. Eh dus niet alleen maar

jongeren met mentale

gezondheidsproblemen en eenzaamheid,

maar dat is wel onze focusgroep.

Ja. En ik ik kan je voorbeeld geven van

ja van van een jongere iemand waar je

waar je dan mee optrekt of die je

begeleidt of wat jullie doen.

Ja. Eh ik moet als eerst denken aan een

eh meisje, ik zal haar Angel noemen. Ehm

zij woonde om de hoek van ons clubhuis.

Wij werken stadsbreed, maar hebben op

zuid ook een eigen clubhuis. En zij liep

daar langs en zag ons bord waarop staat

van vrienden maken, jezelf ontwikkelen

en iets goeds doen voor een ander. En ze

dacht: "Dat wil ik." Maar zij is super

sociaal angstig.

Zij kwam niet meer haar huis uit,

behalve voor een boodschapje. Ze had

gewoon heel de dag televisie te kijken.

Ehm ja, zat helemaal vast in zichzelf.

Wenon ze ook alleen of bij bij de oud?

begeleid begeleid wonen. Ja, kwam toen

bij ons binnen. Was heel spannend voor

haar. Toen is ze mee gaan doen bij

groepen. Soms kwamen ze echt met een

vliesdekentje om haar heen. Gewoon daar

op de bank zitten en niks zeggen. Dan

appte ze ook vaak naar onze jongeren

werkers van: "Ik wil nu niks zeggen

vandaag. Ik wil er alleen maar even

zijn." Maar inmiddels heeft ze echt

vrienden gemaakt en ze is nu al ruim 2

jaar bij ons.

Ehm nou, ze ging eerst bij nergens

naartoe. Ze komt nu door heel de stad.

Vrijwilligerswerk vond ze ook een hele

hoge drempel doet ze nu iedere week.

Dus ze vindt heel veel betekenis ook.

Dus naast vriendschappen is ook

geactiveerd en doet ze mee. En ik denk

dat het een heel mooi voorbeeld is van

wat het eh z jongeren die zo van de

straat komt binnenlopen. Maar ja

eh hoe komen jullie aan deze jongeren in

het algemeen?

Eh ja, verschillend. Dus eh er zijn

inderdaad jongeren die eh ons toevallig

op straat zien, maar ook veel mond tot

mond reclame. We hebben een clubbussie

waarmee we door de stadtouren. We werken

samen met eh scholen. Dus we komen ook

veel op scholen, doen daar ook projecten

en workshops.

Maar er zijn ook steeds meer psychologen

en huisartsen die ons weten te vinden en

jongeren naar ons doorverwijzen. En we

zijn zelf ook wel actief op sociale

media om jongeren te laten weten dat ze

welkom zijn.

Ja.

Nou ja, jij spreekt daar dus veel

jongeren. Jij proeft daar ook iets van

de problematiek die erachter zit. Ehm

daar komen over te spreken. Want als het

als we het hebben over die problematiek

hè ehm om gewoon maar de grote vraag te

stellen waar veel mensen op dit moment

hun nergens over kraken. Namelijk nou je

zei het net zelf al hè. We leven in een

mooi land.

Ja

misschien wel één van de mooiste landen

ter wereld waar gewoon heel veel

geregeld is. Waar we het echt goed

hebben. Tegelijkertijd zie je ook zoveel

mentale problematiek. Ook bij jongeren

is dat enorm.

Waarom hebben jongeren het zo moeilijk

als je dat zelf zou moeten uitleggen die

grote vraag? Nou, ik ga dan opnieuw

terug naar de samenleving waar we in

opgroeien. Dus omdat we een gebrek

hebben aan gemeenschap, dus wat ik denk

dat het mooi is om het verhaal te

vertellen wat Lucas Meij, dat is een

hoogleraar vrijwilligerswerk van de

Erasmus Universiteit mij vertelde. En

dat is in die van de jaren 1917 tot 1970

uit mijn hoofd was de verzuiling.

Ja.

En ehm in die verzuiling had je

verschillende gemeenschappen die best

wel narrow minded waren, wat ook zijn

nadelen had. Maar binnen zo'n verzuiling

was er enorm veel gemeenschapszin. Dus

kerken, jeugdwerk, bijeenkomsten, eh

maar ook tv, kranten, nieuws,

perspectief op een loopbaan.

Klopt. En als het misschien niet goed

met je ging, dan was er altijd wel een

vriend van je vader die een bakkerij had

waar je mocht werken.

Eh het was ook nog de tijd dat artsen

met zusters trouwden, zei eh Lucas Meij

ook. En ehm

Wat bedoel je ermee? dat dat eh

dat dat het er een vermenging is van

hoog opgeleid, gemiddeld opgeleid, laag

opgeleid, dat allerlei verschillende

groepen elkaar vinden. Armen rijk,

gezond en ongezond. En die mensen vinden

elkaar binnen die zeil. Ja.

En na de ontzuiling zijn er heel veel

van die gemeenschappen afgebroken.

En Lucas mij zei: "Ja, maar eigenlijk

heb je nog steeds een verzuiling, maar

die is horizontaal."

Oh, opleiding

onder andere. Dus hoogopgeleid, laag

opgeleid, gezond, ehm ongezond, rijk,

arm. En die vinden elkaar steeds minder.

En ehm

een horizontale verzuiding.

Ja, zo noemde hij dat.

Hm. En dat vond ik een heel treffend

beeld omdat de jongeren waar ik het over

heb en ik weet zeker dat er ook jongeren

zijn die inderdaad heel welvarend

opgroeien en ook mentaal vastlopen en

waar misschien juist wel wat meer

weerstand nodig is. Maar de jongeren

waar ik mee werk, daar zie je dus het

gebrek aan gemeenschap, het gebrek aan

ergens bijhoren. Ehm het gebrek aan

mensen die jou vormen, die in jou

geloven, die jou helpen om de wereld te

begrijpen.

Die komen niet kom in de vinkjes, zo

gezegd.

Zeker. Die hebben geen vinkjes of

nauwelijks vinkjes. Ja. Ja, want als je

dat dat is dan iets wat als punt van jou

heel duidelijk al naar boven komt. Ehm

en wat ook wel een beetje in dat beeld

van Damian zit met dat boompje eigenlijk

gewoon de eenzaamheid. Dus heel veel

jongeren die alleen staan op dit moment.

Dat is wat ze ten diepste kwetsbaar

maakt.

Ja. Dat je nergens bij hoort.

Ja. En is dat is dat erger geworden?

Trouwens even tussendoor of heb je daar

cijfers van? Want hebben we het nu over

een probleem wat zich altijd wel

voorgedaan heeft of zie je echt over de

jaren dat dat groeit? Dat er steeds meer

van die jongeren zijn? Ehm dat is een

goede vraag. De toename van mentale

gezondheid is duidelijk natuurlijk. Daar

hebben we alle cijfers van. Ezaamheid is

Rotterdam is de eenzaamste stad van

Nederland. Dat weten we. 49% van de

mensen worstelt met eenzaamheid. En er

wordt wel gezegd dat ehm eh door het

gebrek aan ergens bijhoren er steeds

meer mensen eenzaam raken. Natuurlijk

ook veel buurthuizen afgebroken en al

dat soort opbouwwerk. Eh ik begreep

vanuit cijfers dat bijna de helft van de

Nederlanders voelt zich wel eens eenzaam

en één op de vier jongeren voelt zich

sterk eenzaam. Dus dat zijn echt wel eh

ja toch opzienparende cijfers. Als jij

het hebt over de eenzaamheid die jij

ziet en ook merkt bij de jongeren. Je

zei net ze horen eigenlijk nergens bij.

Kan kan je er iets meer woorden

aangeven? Want je eenzaamheid kan je

denken nou oké dit zijn gewoon mensen

die de hele dag alleen doorbrengen.

Misschien wel op een eh ja smartphone

zitten de hele dag. Maar jij beschrijft

eigenlijk iets wat nog fundamenteler is

dan dat volgens mij. Namelijk ook dat er

geen netwerk of geen gemeenschap is waar

je bij hoort.

Ja, kijk erbij horen is een heel erg

belangrijk ehm aspect juist in je

jongjar jaren. Want erbij horen is heel

erg bepalend voor je gevoel van

veiligheid en je ontwikkeling van je

identiteit wat juist in je adolescentie

moet gebeuren.

H ja. En als je dan geen plek hebt waar

je bij hoort en gezien wordt, dan is

daar een enorme leegte en een behoefte

die niet vervuld is, waardoor je ook

minder goed kan ontwikkelen. En daarom

is dat natuurlijk zo'n groot probleem.

Kijk, ik denk dat eenzaamheid zal

iedereen ervaren in zijn leven. En ik

denk dat in zekere mate eenzaamheid er

ook bij hoort. dat het een hele normale

menselijke situatie is. Maar het is

natuurlijk wel een probleem dat

structureel is. En nou dat zien wij veel

bij jongeren. Jongeren die echt geen

vrienden hebben, die uitgevallen zijn

van school of die nog wel naar school

gaan, maar achter in de klas alleen

zitten, gepest worden, zich heel erg

onzeker voelen. Eh jongeren die super

sociaal angstig zijn, die nauwelijks nog

praten als ze bij ons binnenkomen. Dat

zijn echt hele verdrietige voorbeelden

van wat het wat er gebeurt als dat

chronisch is.

Ja.

Ja.

Ja.

Ja. Jij eh zei ook ergens jongens

eigenlijk een soort canarie in de

kolamijn hè. Dus als als daar met

jongeren iets gebeurt op dit vlak en als

je dat ziet die eenzaamheid dan zegt dat

ook iets over de samenleving in het

algemeen.

Ja. Dus eigenlijk de toename van mentale

gezondheidsproblemen, zeker ook onder

jongeren, vind ik een symptoom van wat

er in de samenleving gebeurt meer dan

het probleem van het individu.

Ja. En dat legt dan die die

individualisering doel je dan op eh

dat mindere gemeenschappen leven.

Precies. Ja. Ja.

En de snelheid en de complexiteit en de

de prestatiedruk die er eh is.

Ja. Ja.

Ja. Dus dat noem je een aantal aspecten

hè, die dan bijdragen denk ik aan de

problemen eh die jongeren hebben. Ehm

wat ik ook interessant vind is dat jij

je maakt een onderscheid eigenlijk

tussen de manieren waarop jongeren

hiermee worstelen. En je hebt het dan

over externaliseren en internaliseren.

Dat waren voor mij eh nieuwe begrippen

toen ik me verdiepte eh in jou. Kan je

dat uitleggen? Want dat zijn eigenlijk

hele verschillende manieren waarop

jongeren die problemen uiten.

Ja, misschien is het dan goed om iets

van mijn achtergrond te vertellen van

hoe ik naar Rotterdam kwam. Eh ik ben

zelf mijn 18e vanuit Eden naar

Rotterdam-Zuid verhuisd. Ik had een

documentaire gezien.

Ja, was een behoorlijke overgang. Eh ik

had een documentaire gezien over

jongeren en achterstandswijken en ik

dacht als ik dan iets wil doen en ik

studeerde maatschappelijk werk, dan kan

ik beter daarheen verhuizen. Dus toen

ben ik daar gaan wonen vlakbij

Maashaven, ingewikkelde wijk. En in

eerste instantie ben ik veel in contact

gekomen met de externaliserende

doelgroep. En dat waren jongens die eh

vanaf hun kinds af aan allerlei

problemen hadden meegemaakt. Armoede, eh

gebroken gezinnen, ehm familie die

misschien ook al wel in de criminaliteit

zat.

En die hingen heel veel op straat en dat

waren jongens die dus met hun problemen

zich voornamelijk naar buiten toe

keerden. Dus boos worden en ehm

dat is externaliseren. Namelijk het echt

naar buiten toe.

Beet je dat beeld van gewoon de de

rilschopper zeg maar oud. Precies.

Juist. Ja. En eh dat was de eerste

doelgroep waar ik de eerste drie jaar

dat ik in Rotterdam eh woonde mee

werkte. Daarna heb ik nog een

docentopleiding gedaan, omgangskunde in

Leiden en toen nog een jaar voor de klas

gestaan op het Zatk MBO college. En daar

zag ik juist jong jongeren die

internaliseerden. Dus ook jongeren die

problemen hadden, misschien gebroken

gezinnen hadden, jongeren die nergens

bij hoorden, problemen hadden op

allerlei verschillende manieren, maar

die juist stil werden, zich

terugtrokken, vereenzaamden,

ehm verslaafd raakte aan eh gamen en die

juist een teruggetrokken beweging

maakte. Maar ik zag dat de reactie was

op hetzelfde. Namelijk je hebt geen plek

om bij te horen.

Ja.

En wat nou zo interessant is, de meeste

jongeren gaan natuurlijk gewoon naar

school.

Ja.

Maar je hebt meer vrije tijd dan dat dan

dat je daadwerkelijk op school zit. En

wat je doet in je vrije tijd is heel erg

bepalend voor hoe je gevormd wordt. Dus

of je ervoor mensen zijn die jou

geloven, die jou helpen de wereld te

begrijpen, die jou aanmoedigen, die jou

corrigeren, eh die jou een zetje geven

of een schop onder je kont als je het

nodig hebt. Maar vormers eh en ook

pedagogische plekken waar je dus terecht

kan en de wereld leert ontdekken als je

dat zelf niet altijd helemaal begrijpt.

En school is daar ook niet altijd het

aangewezen antwoord op. We zeggen altijd

jongeren moeten naar school en naar werk

en de rest zoek je zelf maar uit.

terwijl die vorm van zelfredzaamheid is

best wel moeilijk voor als dat je

misschien een gebrek hebt aan sociale

vaardigheden of een gebrek hebt aan

financiën om überhaupt zo bij een

gemeenschap te horen.

Eh en dan sta je heel erg achter in het

leven.

En dat en dat internaliseren hè is dat

ehm kijk wat je als gewone krantenlezer

zie je vaak alleen maar de effecten

ervan. Jongeren die in drie weken tijd

radicaliseren op internet of die

terechtkomen van die clubs die elkaar

geweld moeten aandoen en dat moeten

filmen enzovoort.

Ehm overkom plot theorieën.

Hm hm.

Eh dat overkomt volwassen ook wel eens

eh zie ik trouwens.

Maar maar wat ik fascinerend vind is dat

je zegt dat is eigenlijk het effect van

het gevoel hebben dat je ergens niet bij

hoort en dat je als het ware naar binnen

keert eh nou ja, achter het internet

kruipt en de dag vult.

Ja. En ik denk dat als je het hebt over

eh complottheorieën of Andrew

Tateachtige eh personen, jongeren

influencer die heel masculien en

vrouwenvriendelijk is, maar dat vinden

sommige jongens heel stoer. Klopt. Ja,

klopt. En ik denk dat op het moment dat

je internaliseert en dat je nog steeds

dat gebrek hebt aan ergens bij horen en

dan op het internet iemand ziet met een

groot charisma die een sterke identiteit

aan jou biedt.

Dat je dat wil hebben. Want het ergens

bij horen is dus zo belangrijk voor die

identiteitsvorming. Maar hoor je dan

echt ergens bij? Dat blijft natuurlijk

wel de vraag. Misschien is dat niet

Nee. Ik ik denk dat ergens ook

gemanipuleerd voor de gek gehouden. Want

eh al die dat soort type ongezonde inter

ik denk dat je ook wel steungroepen hebt

en meer gezondere gemeenschappen op het

internet. Maar dat soort ongezonde

gemeenschappen zijn natuurlijk vooral eh

om de bankrekening van bepaalde

influencers

zeker

op te stuwen en je soms te verleiden tot

zeer ongezond en asociaal gedrag. Zeker.

Maar ik denk wel dat het iets is wat de

jongeren dan vinden. Namelijk een vorm

van identiteit en duidelijkheid over wie

ze dan zijn of waar ze dan voor staan.

Ja, die identiteit dat is natuurlijk eh

belangrijk. Wat ik ook interessant vind

ehm aan wat jij eh zegt, want jij stuurt

natuurlij hebben nog een paar keer wat

heen en weer gestuurd naar aanleiding

daarvan. Ehm is dat je ook zegt van eh

het het is het wordt vaak gezien als een

psychisch probleem hè. Dus jongeren

hebben mentale mentale problemen.

Ja. Ehm dat moeten ze psychisch

oplossen. Dus stuur ze naar een

psycholoog of een psychiater de de GGZ

in. Eh terwijl wat ik me herinner van

wat jij stelt is je zegt: "Ja, maar het

is eigenlijk veel meer dan dat." Het is

ook bijvoorbeeld een pedagogisch

probleem.

Klopt.

Het ligt ook bij de ouders bijvoorbeeld.

Waar doe je dan met name op?

Nou, pedagogiek is breder dan de ouders.

Kijk, het is zo jongeren die dus mentale

gezondheidsproblemen ontwikkelen en

uiteindelijk naar een huisarts gaan,

worden doorverwez naar de GGZ. Dat is de

standaard route. Dan ga je naar een

psycholoog of een therapeut en dan ga je

aan jezelf werken.

Eh ja, de wacht lijst zijn eerst nog

eens heel lang. Ja, zeker. En dan moet

je aan jezelf gaan werken, want

blijkbaar is er iets mis met jouw hoofd.

Geeft ook weer een vorm van druk.

Terwijl ik denk dat er misschien niet

altijd iets mis is met het hoofd van de

jongeren, maar dus met die samenleving.

En pedagogiek gaat over meer dan de

opvoeders.

Pedagogiek, we zeggen altijd van it

takes a village to raise a child.

Maar daar handelen we niet naar.

Dat zeggen we wel. Dat zegt iedereen.

Maar dat gebeurt niet. Nee, want we zijn

allemaal hartstikke druk met onze eigen

levens. Ehm eh ik zie het ook in mijn

eigen leven. Mijn man en ik hebben

allebei een fulltime baan. We hebben

twee kinderen. We moeten alles zien te

organiseren. Je bent gewoon hartstikke

druk om alles zelf op de rit te houden.

Geen tijd voor het village.

Nee, minder tijd in ieder geval. We gaan

wel naar een kerk en daar eh dragen wij

ons steentje bij. Dus daar heb je zo'n

village.

Heb je gemeenschap. Klopt. Ehm maar in

hoe we onszelf organiseren, zoals ik net

zei, je gaat naar school, je gaat naar

werk, daarnaast is er eigenlijk niks.

Die village die ontbreekt dus.

Ja.

En dat gaat over pedagogiek.

Hm. Dus dat Ja, ik vond het namelijk

fascinerend, want dat was ook één van de

opmerkingen volgens mij die in de mail

maakte dat onze benadering van de

deskundigen die we hier hebben in het

algemeen een psychologische is.

Hm hm.

We spreken veel psychiaters enzo. Ja.

Ja. Waarom doen we dat eigenlijk, David?

dat wij altijd die psychiaters opzoeken.

Zegt dat iets over ons, bedenk me nu

eens. Maar goed, dat is terzijde. Eh wij

zoeken daar verheldering. Maarie

dat zijn jouw woorden. Ehm maar dat eh

geeft een bepaalde verhouding, maar het

is wel inderdaad één die veel werkt met

labels, met diagnoses en inderdaad ehm

individuele trajecten vaak hè van

hulpverlening.

Ja.

En dat pedagogische is misschien, want

dat is natuurlijk vaak de houding

waarmee wij de tafel verlaten. Maar wat

kun je nou aan doen? We analyseren ons

helemaal suf van deze tafel, maar ehm

heel veel mensen vinden het wij ook

vinden het moeilijk om te zeggen wat

moet je dan doen? En die pedagogiek

geeft een invalshoek van nou ja, oké, we

hebben een probleem.

Ja,

maar er zijn ook wel dingen die je eraan

kunt doen.

Ja, dus zoals bijvoorbeeld als je dan

naar dat jonge boompje kijkt, dan kan je

je helemaal los analyseren op dat jonge

boompje wat er mis is met dat jonge

boompje. Maar je kan ook eens even goed

kijken naar de omgeving waar dat boompje

in groeit. Wat nou zo interessant is aan

die boompjes is op het moment dat je

jonge boompjes samen in een omgeving

plaatst, als je bomen in een bos

plaatst,

dan zijn bomen ook in staat om met

elkaar te verwortelen. En bomen kunnen

ook voedingsstof aan elkaar doorgeven.

En ze kunnen zelfs met elkaar

communiceren via de schimmeldraden om

elkaar te waarschuwen voor bijvoorbeeld

insectenplagen. Ze kunnen met elkaar

vertakken en oudere bomen, sterkere

gezonde bomen geven ook voedingsstoffen

door aan die jonge boompjes. En ik denk

dat dat beeld eh een heel sterk beeld is

ook als ja tegenhanger eigenlijk op de

psychologisering. Eh en veel meer kijken

vanuit de pedagogiek.

Ja. Ja. Ja. Want dan kan je misschien

sommige psychologische problematiek voor

zijn of je je kan er beter mee omgaan

omdat wat jij nu ook schetst van de

jongeren die jij dus aantreft is ja

zoiets als als eenzaamheid of nergens

bijhoren. Ja dat is niet een soort

psychisch

gebrek in je hoofd ofzo. Dat is gewoon

een maatschappelijk

sociaal probleem.

Sociaal probleem. Klopt.

Waar jij nu jij geeft je een beetje op

die frontlinie denk ik doordat je daar

in Rotterdams uit zit en veel met

jongeren en dan zie jij denk ik nog

genijpender wat er gebeurt.

Ja.

Maar dat is natuurlijk echt iets wat

iets zegt over deze maatschappij.

Hm hm. De

Ja. En het feit dat we het maatschappij

noemen is in die zin het woord

samenleving. Zou daar dan ook weet je

dat is het dan samenleven

dat gebrek daaraan. Ja. Ja. Ja. Maar eh

jij schreef ook veel volwassenen zijn

pedagogisch verlegen.

Ja.

Ja. Wat bedoel je daarmee? Want wat

welke verlegenheid hebben eh eh

volwassenen dan?

Nou, ik zeg ik z tegen mijn eigen team,

want ik moeder ons team natuurlijk

altijd aan om voor te zijn. Dus als je

iets ziet bij een jongen waarvan je

denkt: "Oh, dat is echt niet goed voor

je. Waarom doe je dat nou?" Dat je dat

leert zeggen. Dan moet je soms best wel

over je eigen verlegenheid, je eigen

gène heen.

Ja. Is best spannend.

Klopt. Ehm ook omdat je dat natuurlijk

opbouwend wil doen.

Ja. En eh maar onze samenleving heeft

een soort boodschap die zeker richting

jongeren wordt gegeven. En die boodschap

is: wees helemaal wie jezelf bent.

Laat je door niemand zeggen wie jij wel

of niet mag zijn.

Ja. Leef je eigen waarheid zolang je

niet iemand anders waarheid eh lastig

valt om maar zo te zeggen. Ehm

moet het lekker zelf uitzoeken.

Precies.

Maar intussen maar intussen normeren we

natuurlijk op duizenden subtiele

manieren van hoe je dat dan mag doen.

En dat zeggen we dan niet zo. En en

ik kan me voorstellen dat een jongere

die constant wel merkt van bepaald

gedrag wordt leuk gevonden, ander gedrag

niet. dat mensen zo kijken of je gewoon

gaan vermijden en je niet meer willen

spreken

en dat je als niemand je ooit eens

verteld van maar joh, je doet dit en

daar komt dat vaak van,

ja, dan loop je vast.

Eh dan loop je vast en je wordt eenzaam.

Ja, want kijk zeg maar op het moment dat

dat is wat de samenleving zegt is dat

voor mensen die het goed voor elkaar

hebben best wel makkelijk. Ik denk dat

wij ons best daarin kunnen bewegen, want

we weten wie we zijn, we weten wat we

willen. We weten waar we voor staan. We

weten hoe we ons verhouden richting

anderen, maar op het moment dat je dat

niet weet, dan is het eigenlijk een vorm

van verwaarlozing.

Ja.

Want je moet jongeren helpen om

ontdekken wie ze zijn. Je moet

vormers hebben. Je moet mensen hebben

die die uitleggen hoe die ingewikkelde

wereld werkt.

En jij zegt dan eigenlijk veel

volwassenen zijn te verlegen op dit

vlak. Misschien enerzijds omdat als

iemand als een jongeren zien zich

misdragen ofzo op straat dan ja de

neiging om er iets van te zeggen wordt

steeds kleiner denk ik omdat we zo

individualistisch zijn en ja wie ben ik

om het te bemoeien met ander mans

kinderen

of gewoon bang voor agressie misschien

ook dat kan ook

ja dat kan ik me ook voorstellen. Nee ik

ik denk dat het is je maakt het best wel

klein door om te zeggen van een

volwassen op straat met een kind maar ik

denk dat het gaat over de hele

samenleving. Dus ook op scholen de

docent voor de klas. Want ja, als ik nu

iets zeg tegen het kinderen dat fout is,

misschien heb je morgen wel de ouder van

het kind op de stoep staan.

Ja, ik hoor van leraren dat dat zo is.

En mogen we nog dingen vinden van dingen

zeg maar? Mogen we nog zeggen maar dit

is niet goed voor je of moeten we

iedereen maar zijn gang laten gaan en is

dat het moraal waar we mee moeten leven?

Ja, dus dat gaat dieper. Je ziet ook

gewoon de verlegenheid van volwassenen

om inderdaad te zeggen dat is verkeerd

en dat is goed ofzo.

Van de samenleving in zichzelf. Ja.

Ja. Ja,

maar goed, er zit natuurlijk een je laat

ook een normatief ideaal achter wat je

dan bespreekbaar wil maken.

Klopt.

Bijvoorbeeld je wil graag dat een kind

eh

gezond functionerend iemand wordt van

een gemeenschap.

Hm hm.

Kan ontvangen, maar ook kan geven.

Hm hm.

Dat is een normatief ideaal. Eh dat

klinkt heel goed en misschien dat wij

het met elkaar over eens zijn, maar ik

kan me ook voorstellen dat sommige

mensen misschien zeggen: "Ja, ik wil dat

hij vooral opgegroeit als een autonoom

individu flink van zich af kan bijten."

Ja.

En dan word je wat lastiger in de

gemeenschap. Zeker. En ik denk dat je

ook voorbijgaat aan de essentie van het

mens zijn, omdat we wel ehm op een

aantal misschien eh ehm die dat minder

hebben, maar de meeste mensen die hebben

behoefte aan verbinding met de ander. We

zijn gemaakt om in verbinding met elkaar

te leven. We hebben niet voor niks heel

veel huidhonger als je baby bent en

geboren wordt en je kan niet zonder

ander. Het zelfredzaamheidsdenken, wat

eigenlijk gewoon bezuinigingsdenken was,

zelfredzaamheid bestaat niet. Want je

kan niet in je eentje jezelf redden. Je

hebt altijd anderen nodig. Dus in de

essentie ehm tuurlijk eh moet je leren

je mannetje te staan in deze samenleving

of je vrouwtje. Ehm

je grenzen bewaken.

Allemaal heel belangrijke vaardigheden

die je nodig hebt.

Ehm maar je hebt wel elkaar nodig. Je

staat er nooit helemaal alleen in deze

wereld.

En je hebt dus ook een soort volwassenen

nodig met meer levenservaring die jou

gidsen een bepaalde kant op wijzet.

Zeker.

Het interessante vind ik we kunnen hier

natuurlijk nu abstract over filosoferen,

maar jij ziet natuurlijk veel jongeren.

Jij spreekt veel jongeren. Ja. jullie

organisatie meer dan 1500 per jaar. Is

dit dan iets wat je concreet merkt?

Namelijk dat je, ik zie het dan voor me

dat je dan jongeren bij je hebt die een

beetje vertwijfeld zich afvragen van ja,

maar wat is nou goed en wat is nou fout?

Ik dacht dat dit goed was terwijl ja,

misschien is dat niet goed voor me. En h

merk jij dat ze dat gemist hebben ofzo?

Zo'n zo'n kader of bepaalde normen en

waarden? Want dat dat is dan de

gevoltrekking denk ik voor wat je zegt.

Ja, ik zie dat ze het fijn vinden als je

het doet. Dus ik moet denken aan een

meisje, ik noem maar haar even Megan. Eh

ze had heel veel losse seksuele

contacten en ik zou kunnen zeggen: "Nou,

vrijheid blij, jij mag doen wat jij fijn

vindt."

Eh maar ik zag dat het haar iedere keer

in de problemen bracht. En op een

gegeven moment had ik haar bij mij op de

bank en ik zei tegen haar van: "Joh,

maar stel je nou voor dat jij een gouden

ketting hebt, een heel kostbare, mooie

gouden ketting en jij gaat je aan

iedereen uitlenen. Zou je dat doen? Zou

je zo met die gouden ketting omgaan?" Ze

zei: "Nee, nee." Ik zeg: "Waarom ga je

dan wel zo met jezelf om? Want jij bent

eigenlijk ook zoals een gouden ketting.

Eh waarom ga je wel zo met jezelf om? En

dat was voor haar echt een heel

mooi moment. Daar heeft ze later een

jaar later nog aan gerefereerd bij één

van mijn jongeren werkers van dat zoveel

verhelderingen voor haar bracht.

Dus dat geldt voor een jongen die noem

ik nu David die eh heel veel belodde

en eh dakloos was. Op de ene of manier

bij ons terecht gekomen is. Eh weer wat

hoop vond in het leven. Mee ging doen.

Ehm ook een stage ging volgen, opleiding

ging halen en hij kreeg weer hoop. Nou,

en hij was bij één van onze activiteiten

en hij ging eventjes naar de groep uit

om even te blowen en kwam weer terug.

Maar we hebben als regel onder invloed

ben je hier niet. Dus hij werd

gecorrigeerd op dat moment door één van

de jongeren werkers van joh eh dat doen

we niet. Ik wil dat je nu naar huis

gaat. Volgende keer mag je weer komen.

Praten we weer verder. Vond hij super.

Ja,

vond hij zo geweldig. Dat heeft hij nog

in zijn in zijn eigen diepte interview

vernoemd als zijn dat hielp hem zo. Ja,

dat is heel interessant. Want wat zit er

dan achter? Is dat inderdaad het feit

van eh we hebben eigenlijk ja, we weten

niet wat goed en fout is. Nu zegt iemand

dat. Of is het we hebben iemand die

blijkbaar zoveel om me geeft dat hij dat

wil zeggen tegen mij? Want dat is het

misschien ook als eh jongeren die echt

heel eenzaam zijn

Hm hm.

Die hebben misschien gewoon niemand die

zo dichtbij ze staat om ja dat hij

genoeg om diegene geeft om dat te zeggen

of is

Ja, je zou het kunnen noemen dat het

rolmodellen zijn. Ik moet zelf denken

aan iemand die voor mij heel belangrijk

geweest is. Dat is Speed Bookhout. Dat

was eh mijn oud voorzitter. Daar trek ik

inmiddels al 10 jaar mee op. En ik was

net begonnen met deze stichting. Ik was

21. Ik had geen idee wat ik moest doen.

Maar daar was Piet. En Piet die was net

gepensioneerd. Enorm bijzondere bevlogen

man. Altijd met jongeren bezig geweest.

Oprichten van het Alra College. Heel

veel ervaring.

En we hebben 8 jaar lang in de tijd dat

hij bij mijn voorzitter was iedere

maandag koffie gedronken. Op een enkele

keer ging dat niet door maar iedere

maandag. En daar kon ik alles met hem

bespreken. Dus ook mijn onzekerheden

over het eh bouwen van zo'n stichting.

Als je 21 bent en je begint daar zoiets

vanuit

Rotterdam Rotterdam Zuid.

Ja. Wat voorkomen was. Ja. En ook

boekhoud nodig. Ja.

Ja. Nou en hij heeft me natuurlij

gecorrigeerd of gewaarschuwd. En heel

veel dingen die ik hier zeg, die heeft

hij me natuurlijk ook laten inzien.

Eh dus dat soort mensen heb je gewoon

nodig om verder te komen in het leven.

Ik was ook met dat jonge boompje dat

moest gaan opbloeien. En gelukkig was

daar een oude boom die mij ook

voedingsstoffen gaf. Ja,

dat kunnen.

En ik denk dat alle jongeren daar

behoefte aan hebben.

Rolmodellen.

Rolmodellen. En dan hoeven dat niet

mensen te zijn die dezelfde sneakers

dragen en nog vetter straattaal spreken

dan dat jij dat doet. Maar gewoon mensen

die echt met je zijn, je echt zien, die

om je geven, die van je houden, waar je

terecht kan, daar gaat het om.

Die iets in je zien.

Ja. En dan ben je zo blij als je

gecorrigeerd wordt.

Die voorbeelden die je aanhaalde, dus

enerzijds over dat meisje die hele losse

seksuele contacten aanging en waarvan

jij zag: "Nou, dit schaat jou alleen

maar."

Ja. Dat heb je haar verteld van dit is

eigenlijk niet goed. En die jongen die

blowde en waarvan ook werd gezegd: "Joh,

jij moet nu eh wegwezen en je mag de

volgende keer weer komen, maar je gaat

hij niet blowen." Waar ze allebei

dankbaar voor zijn. Ik denk dat veel

mensen zouden denken: "Nee, maar dat is

betutteling. Daar moet je niet mee

aankomen."

Ja, ik zou zeggen dat is vorming.

Je bent niet af op het moment dat je

geboren bent. Je wordt eerst bij ouders

geboren als je het treft.

Ja.

En die gaan jou ook iets in jou stoppen,

zodat jij kan groeien. Ehm dus en dat

moet ook zo zijn als dat je jongeren

bent. Je hebt mensen om je heen nodig

die je laten inzien waar je goed in bent

of laten inzien wat je kwetsbaarheden

zijn en die jou die voor jou zorgen om

jou heen staan. En ik denk als je

volwassen bent nog steeds. Dus eh ik het

is niet betutteling. Het is vorming om

mensen te helpen om gezond denkende

volwassenen te worden die eh positief in

de samenleving staan en mee kunnen doen.

Ja. Maar de culturele tijdgeest was denk

ik de afgelopen decennia wel heel erg

van ehm dat dat al snel betutteling werd

gevonden ook door

volwassen mensen, professionals die zich

hiermee bezig moesten houden, ook

politici was best wel in de Tweede Kamer

dat dat eh er plannen waren om nou het

roken tegen te gaan of eh het drinken

tegen te gaan bij jongeren en die

minimum leeftijd te verhogen.

Autogels nog langer geleden.

Oh ja, precies. Er werd wel heel snel

gezegd: "Nee, maar dit is betuttelend."

Hm. Eh maar misschien is dat wel iets

wat typisch oudere generaties zouden

zeggen en dat je bij jongeren heel erg

proeft van nee, geef ons een beetje

sturing.

Dat is dan een redenatie die ik nu die

me nu te binnen schiet. Maar ik kan me

voorstellen dat de verzuiling eh voor

veel mensen ook beknellend heeft

gevoeld. Dus als je dat nog in je hoofd

hebt, dan wil je natuurlijk alles van je

afwerpen wat jou wil vertellen.

Precies.

Eh maar ik denk dat je ook niet terug

moet willen naar de verzuiling, maar wel

naar sterke gemeenschappen waar je

gevormd wordt op een vrije manier. Dus

het is niet zo dat als ehm eh het meisje

waar ik het net over had vervolgens weer

ehm toch doorgaat om wat ze aan het doen

was, dat ze niet meer welkom bij zijn.

Dan heis je er niet op een meskar en

scheer je er niet kaal en zeg je van

kijk eens wat.

Nee, zeker niet. dan is ze gewoon nog

steeds welkom. Dan wil je nog steeds dat

ze er is. Eh dus ik denk dat dat een

verschil maakt. En ehm ehm ja, ik zou

het heel fijn vinden als mensen zouden

stoppen met roken en volgens mij hebben

heel veel aan die eh autogordels. Dus

maar ja, misschien is het wel treffend

wat je zegt dat het ook dat dat zeggen

dat iets betutteling is dat dat heel erg

voortkomt uit dat verzet tegen de

beknellende verzuiling.

Maar dat sommige mensen nog niet

doorheben dat die verzuiling of die

ontzuiling inmiddels wel echt heeft

plaatsgevonden. Dat er heel veel is

afgebroken en dat er wel heel weinig

beschutting is en heel weinig kader is

voor veel jongeren om in op te groeien.

En dat dan betutteling niet meer zozeer

het probleem is, maar dat het gebrek aan

nou vorming zoals jij het noemde eerder

het probleem is.

Ja. Zou hier ook een een nog een een

klasse verschil kunnen zijn? Je duid net

al even op die horizontale kloven,

bijvoorbeeld opleidingskloof.

Dat mensen zeg maar uit de gegoede

middenklasse of eh hogere burgerklasse

ook meer ruimte hebben om hun kinderen

vrij op te voeden omdat er allerlei

carrièrepatronen zijn. Eh mechanismen

die het sturen. Eh vaak wat stabielere

families die wel hè. Dus dan kun je ook

meer zeggen van ik laat mijn kinderen

vrij, want er zijn al allerlei subtiele

controlemechanismen die ze wel weer op

het pad houden. Terwijl ik ik herinner

me ooit de boeken gelez hebben van een

psychiater eh Doll Rimple die dat was

een schuilnaam, maar die die veel eh eh

werk deed in de Britse onderklasse. Nou

is de

UK is nog meer een standaardmaatschappij

natuurlijk.

Maar die zei dat is een funest. Funest

voor mensen met wie ik te maken heb. met

allemaal gebroken gezinnen, mannen die

geen verantwoordelijkheid nemen voor hun

kinderen. Ehm dus dus je hebt daar juist

sturing nodig. Je hebt je maakt mensen

daar kapot mee. Ja. Mensen die geld

hebben en en hulp kunnen invliegen en

die die die redden zich er wel mee.

Nou ja, en je zei het net al in op

subtiele manieren zit er natuurlijk ook

gewoon controle in omdat als je zou

zeggen je bent zo vrij je mag ook

dakloos worden. Dan weet ik niet of die

mensen dat leuk zouden vinden. Dus er

zit natuurlijk ook wel heus een gedachte

in van willen dat je succesvol wordt en

willen dat je ver komt in het leven. Ze

halen een heel lege therapeuten erbij om

daarvoor te zorgen

op de manier die bij jou past dan wel.

Eh maar dat wil je natuurlijk ook voor

jongeren die niet al die kansen hebben,

niet al die ehm stuurders om zich heen

hebben, niet al die vangnetten waardoor

ze verder komen. Dan kom je wel weer bij

de vraag van de weerbaarheid natuurlijk.

Ehm ik

ja, weerbaarheid is eigenlijk de term

hier hè van je wil jongeren helpen om

dat boompje dan maar weer

Ja.

om weerbaar te zijn.

Ja.

Ja. om op te kunnen de stormen van de

En dat is niet alleen iets van je wat

binnenin je zit, maar ook iets met

gemeenschap waarin je je begeeft en de

morele vorming die je krijgt.

Ja. in als je in een zo'n sterk bos

staat, dan kan je in een sterkere storm

aan dan dat je in je eentje staat.

Ja. Ja, precies. Één van de interessante

dingen ook van de berichten die je naar

mij stuurde was ook eh nou we hebben het

heel vaak over de problemen die er zijn

enzo met jongeren, maar dat jij ook

zegt: "Ja, wij werken ook aan

oplossingen. Wij werken ook met die

jongen en we zien dat er iets

verbetert." Dus daar ben ik zo meteen

wel benieuwd naar ook die oplossingen

waar jullie mee werken. Maar eerst wilde

ik nog wat meer inzoomen ook op jou

eigen verhaal als je dat eh oké vindt.

Want ehm dat speelt ook een rol denk ik

in het werk wat je doet.

eh dat je zelf ook nou ja, met bepaalde

problematiek hebt geworsteld en volgens

mij met name dat je

gepest werd toch toen je jong.

Ja. Eh ja, ik weet goed hoe het is om er

niet bij te horen. Eh ik ben op

basisschool gepest, middelbare school

ook nog zeker in de eerste jaren veel

truiterijen buitenluiten, dat soort

vervelende sociale

eh gebeurtenissen.

Eh dus ik was best wel een heel onzeker

meisje eh die heel graag ergens bij

wilde horen en mee wilde doen, maar ook

niet zo goed wist hoe. Nu was ik ook wel

heel ik heb altijd heel sterke ideeën en

enthousiasme. En daarom stuur ik jij

natuurlijk ook gewoon zo op links in een

bericht

eh omdat ik het ook ergens kwijt moet.

Maar je moet ook daarmee leren omgaan

natuurlijk dat je ehm nou ja en ik denk

dat ik dat gewoon

Ja. Ja. Maar wat wat is dat dan? Dat dat

je in je hoofd bezig bent met de wereld

te redden terwijl de kinderen om je heen

denken van eh we gaan knikkeren.

Nee. Ja, ik denk dat ik gewoon altijd

precies wist hoe ik het wilde. En dat

natuurlijk best wel eens irritant is als

iemand dan precies weet hoe die dat wil.

Oké.

Eh of dat ik heel erg enthousiast was en

per se naar rechts wilde en de andere

precies naar links wilde. En dat ik dan

dacht: "Help, hoe moet ik dat nou doen

en overtuigen?" Dat dat zie ik als een

karaktereigenschap die zeker in je

kindertijd ingewikkeld is. Eh maar de

basis was juist van pas komt.

Zeker. En dat je er dus ook mee moet

leren omgaan en ook moet leren waarderen

en ook de kwetsbaarheden ervan in ziet.

Maar als kind heb je dat niet zo door.

Dan ben je gewoon Pauline, dan val je er

vaak buiten. Dan word je op allerlei

manieren gepest. Dan word je getrijerd.

Nee. En je krijgt steeds meer de vraag

aan jezelf van maar waarom ben ik nou

eigenlijk Pauline? Want Pauline zijn is

dan helemaal niet leuk meer.

En dat is wel een eh belangrijke rode

draad in mijn eh jeugd geweest.

Ehm

en hoe ver ging dat pesten? Kan je daar

iets over vertellen?

Eh nou, ik heb zelf op tussen de

basisschool en middelbare school een eh

cursus gevolgd. Is van mij rugzak ofzo

voor kinderen die gepest werden en soort

van weer leerde hoe je dan naar de

middelbare school moest. Toen dacht ik

wel oké gelukkig ik ben er niet het

meest vreselijk af want daar hoorde ik

echt hele schrijnende verhalen. Maar het

gaat van eh opwachten tot voor je weg

fietsen tot je naam op de muur schrijven

met dat je het altijd weer verpest tot

nou ja eh allerlei flauwe grapjes op je

zadeltuffen en eh

dat soort eh dingen.

Moet ik eigenlijk bijna dagelijks het

gevoel hebben van ik hoor er niet bij.

Dat was

niet bij.

Ja. Gek is misschien door de manier kijk

het door het succes wat je nu hebt

dat vraagt ook om bepaalde talenten in

een kind waardoor je misschien juist

niet zo goed past in op een basisschool

of wat dan ook. Je je bent niet echt een

laat ik het zo maar een gemiddeld mens.

Laat ik het zo uitroepen. Iemand op zijn

21e zoiets begint in Rotterdam vanuit

Eden. Dat dat doet niet iedereen. Dus

dus ja, ik laat ik zo zeggen, ik kan me

voorstellen dat eh als het om gepest

worden gaat of om sociale uitsluiting

ervaren op een lage basisschool of of

middelbare school, er zijn er zijn

natuurlij kinderen, hoe het liefst het

ook klinkt, die dat met wie dat vaak te

maken heeft met gewoon bepaald gedrag of

of en die blijven soms zijn hele leven

lang ook eh last van houden.

Ja. En je hebt misschien kinderen die

gewoon pas tot een recht komen als ze

wat ouder zijn. Als ze hun tamelijk

volwassen dromen en verlangens eindelijk

ehm geaccepteerd worden en herkend

worden van en en dat je op plek komt

waar je normaal bent.

Ja. Ja. Ja, zoiets.

Dat zou kunnen. Ik denk als je als kind

bent, dan kan je dat nog niet voor

jezelf analyseren. Terugkijkend wat

beter. Eh en in christelijke termen

ervaar ik het als dat ehm het kware ten

goede wordt gekeerd om er maar zo te

zeggen.

Maar het was in die zin gewoon hele

ja eenzame tijd.

Ja.

Ja.

Stefan, ik ik kan me herinneren dat jij

een keer verteld hebt dat jij ook wat

gevoel had toen je jong was toch? dat je

ook met andere dingen bezig was dan veel

andere zeggen. Dat je ook

Augustinus

Augustinus

Augustinus

Nee, maar dat gepest worden dat erken ik

wel. Ik ik w ook echt gepest op de op de

lagere school basisschool.

Eh ik ben er gelukkig wel wel goed

uitgekomen denk ik. Maar ehm dat had ik

daar vroeg ik er net even op door. Ehm

want ik heb dat zelf ook wel dat ik

dacht ik had heel veel belangstelling.

Ik was in de derde klas van de dagere

school is groep vierd hè.

Ja. Eh was ik Grieks aan het leren voor

mezelf en daar hield ik nog een

spreekbeurt over. Ja, precies. Daar dat

sorry.

Precies. Ja,

zelfs bij de ongeloofelijke podcast word

je gepest en gestigmatiseerd.

En eh ja,

dat ik eh eh daar ook een heel trots een

spreekbud overhield. Nou ja, je zegt dat

je begrijpt wat er gebeurt dan. Maar ehm

ja, dat is je je bent met dingen bezig

die eigenlijk pas van een volwassenen

normaal zijn. Zoiets. Niet alle dingen

natuurlijk. Je bent wel echt een kind

ook. Dus je gedraag je ook kinderlijk en

eh je reageert niet altijd even handig

op, maar ehm dat je bepaalde interesses

kunt hebben, met dingen bezig kunt zijn,

boeken leest, wat dan ook. Hm

hm.

Die die kunnen om je heen niet zo die

een beetje gek vinden.

Ja.

En dat kan

als de de sfeer in de klas vervolgens

een beetje ongezond is of eh er zitten

een paar kinderen tussen die daar

soort roofdurmentaliteit hebben. Ja. Dan

kan het heel misgaan.

Ja. Eh maar goed, dat kan later wel weer

helemaal goed komen als je in een milieu

komt waar je wat meer op je gemak voelt

of mensen die interesse delen.

Dat vind ik wel interessant, want ik ben

zelf niet eh gepest,

maar ik hoor wel van mensen die gepest

zijn dat het nou jij zegt: "Het kan

later helemaal goed komen, Stefan, maar

ik hoor ook wel eens van mensen die

zeggen: "Ik blijf dit de rest van mijn

leven

ja

meedragen op é of andere manier."

Ja. Eveline Krone schrijft in haar boek

van Een dag in ons brein over de

gevolgen van ehm eigenlijk ja eh

breinpijn noemt ze dat. Dus ehm dat

gepest worden, sociale uitsluiting, een

enorme pijn eh in je hersenen

veroorzaakt. Die je kan vergelijken met

een klap in je gezicht bijvoorbeeld. Dat

dat hetzelfde deel in je hersenen eh op

laat lichten en dat je hersenen door wat

ze meemaken ook gevormd worden. Dat

mensen die gepest zijn toch wel altijd

een wat sensitiever deel daar hebben.

Dus bijvoorbeeld op een latere leeftijd

en dat heb ik zelf ook makkelijker

denken van oh mogen ze me het misschien

niet of oh misschien doe ik het fout.

Dat ik wel.

Soort onzekerheid of angst. Ja, en ik

denk ik heb zelf wel echt een laag

zelfbeeld ontwikkeld. Dat gaat eh

langzamerhand beter. Je leert ook beter

voor jezelf zorgen. Ehm maar nog steeds

wel. Vriendschappen vind ik redelijk

complex. Dus ik wil het altijd heel goed

doen. Of groepen ben ik niet heel erg eh

van. Ik hou ook niet zo van chit chats.

Vind ik ook heel onduidelijk. Het is

liever gewoon een in Ja, gewoon een

beetje klessenbessen over niks.

Nee, ik doe mij maar dan over

spannender.

Hoe is het weer? Ja,

dit soort dingen nattijd kip of ei. Ik

bedoel eh ik herken dit heel echt wat je

zegt, maar ik denk ja misschien werd ik

wel gepest omdat ik zo was in plaats dat

ik het ervan geworden ben.

Nee, dat zou kunnen. Maar de het volgens

de hersenonderzoeken die zij doet, laat

het zien dat er een soort van litteken

ontstaat in je hersen. Dat het grijze

stof in je hersenen eerder afneemt en je

eerder verwassen wordt op het moment dat

je veel te maken hebt met sociale

uitsluiting.

Ehm en dat het dus wel eh blijvend kan

zijn. En het verschilt natuurlijk per

persoon hoe die zich vervolgens

ontwikkelt en

eh daarmee leert omgaan.

Eh maar dat is net een proces geweest.

Ja, interessant.

Het lijkt me heftig inderdaad om om zo

eh om daarmee op te groeien. Was er wel

een ergens een plek ofzo? Want dat is

natuurlijk ook wel relevant. Eh als je

kijkt naar de jongeren of van nu was er

ergens wel een plek waar je ja waar je

wel eh erbij kon horen of waar je wel

veilig was of wat wel iets anders boot?

Ja, zeker. Voor mij was dat de kerk. Ik

ben opgegroeid in de kerk in Eden en eh

daar was heel fijn jeugdwerk. Dus daar

was eh natuurlijk had je daar

bijbelstudies en allerlei katechisatie

en maar ook leuke dingen.

Maar heel veel leuke dingen. En ik denk

dat dat als aspect moet Ja, ik trouwens

de bijbel vind ik heel erg leuk. Ehm het

is natuurlijk ook een aspect aan het

kerkenwerk wat meer is dan

bijbelsonderwijs. Er gebeurt natuurlijk

heel veel pedagogiek daarover. Het gaat

over normeringen, het gaat over waarde

en overdracht. Je gaat meedoen. Ik heb

daar voor de eerste keer

vrijwilligerswerk gedaan toen ik 12 was.

Dat is voor mij echt een hele bijzondere

ervaring geweest. Warme kopje

chocolademelk uitdelen.

En dat was voor mij een heel bijzondere

ervaring dat ik dacht: "Hey, mijn leven

doet ertoe. Ik kan een verschil maken.

Jezus bestaat. Er is licht in de

wereld." Dus dat is voor mij echt ook

een start geweest van een enorme rode

draad van het doen van

vrijwilligerswerk. Maar ook bijvoorbeeld

we hadden een Roemenië groep, een

uitwisselingsgroep en er waren een

aantal volwassenen waaronder Jornie een

hele vrolijke lieve vrouw. en die vroeg

mij bij die uitwisselingsgroep samen met

mijn zus van anderhalf jaar ouder en nog

een leeftijdsgenoot en wij mochten

helpen die reis organiseren

naar Roemenië toe.

Ja, precies. Met onze eigen jeugdgroep.

Heel erg interessant, want ik moest toen

eigenlijk al beginnen met fondswerven.

Daar ben ik inmiddels heel goed in

geworden, mag ik zelf zeggen.

Ja,

maar dat leerde ik toen voor de eerste

keer. Oliebollenbakken en hoe kom je nou

dat geld, maar ook hoe organiseer je

nou? En ik kreeg de opdracht op die reis

om eh iedere ochtend met die jongeren

een soort bijbelstudie opening te doen.

Dus ik ging dan iedere ochtend zitten

voorbereiden van waar gingen ze het over

hebben, gespreksvragen.

Ik denk 14 15

zoiets. Ja. Eh en er was ook een mevrouw

Isabella en die was zo lief en die zag

me echt en die kocht ook een keer een

heel mooi beeldje voor me. Die heb ik

nog steeds. Dat zijn van die van die

blijvende indrukken die je opdoet. En

eigenlijk als ik dan zeg wat ik daar

gedaan en geleerd heb, dat is nog steeds

heel erg in lijn wat ik nu nog steeds

doe. Vrijwilligerswerk, organiseren,

communiceren en fondswerven.

Civic skills noemen ze dat, hè. Eh de

SCP heeft eh

eh als het gaat over die rapporten van

eh Jeup de Hart, die schreef in de tijd

daarmee: "Wat wat leren mensen nou in

geloofsgemeenschappen?" En dat wordt dan

ja, burgerskills. Burger. Ja. Ja.

Door dat vanzelfsprekend, dat is niemand

die dat aan je vertelt ofzo. Maar nou

wat je nu beschrijft,

dat je als 14-jarige dat soort dingen

allemaal doet alssprekend.

Ja. En dat je daar zoveel van leert en

ook je talenten ontdekt en waar je

eh blij van wordt. En dat is heel anders

leren dan op school. En voor mij ook een

hele veilige plek, want op school vond

ik het hartstikke ingewikkeld. Maar daar

werd ik helemaal gezien en mocht ik

meedoen en waren mensen blij om te zien.

En werd ik aangezet als Pauline. Eh en

werd mijn naam ook weer eh

prettig zeg maar. Ja. Nee, dat is een

hele bijzondere plek voor mij geweest.

En ook ehm achteraf, ik had dat niet

helemaal door hoor in die tijd ook toen

ik met de stichting begon, achteraf

gezien ook heel veel fundamenten in mijn

eigen leven gelegd om ook eh op te

bouwen in de stichting die ik run.

Ja, maar maar sorry, krijg je dan krijg

je dan ook niet ehm ehm misschien ook

enorme cultuurverschillen? Dus je komt

van een met alle respect van een kerk

van de Bijbelbeeld.

Ja.

Toch wat braver laat we zo zeggen, dan

Rotterdam-Zuid. Zeker

met vol eh 21-jarige hoofdvolann hoe het

dan zou moeten.

Ja.

Goh, ik ga leuk bijbelstudie met ze doen

en Roemenië reizen en weet ik veel. Nou,

ik verzin maar even wat. Of oliebollen

bakken of kerstbakjes rondbrengen.

Eh maar dan dan ja, je moet ook heel

veel dingen opnieuw leren toch dan?

Je merkt wel dat je waarschijnlijk dan

toch iets te naven bent of of

zeker. Maar ik ben natuurlijk ook niet

toen ik naar Rotterdam verhuisde gelijk

gestart met de stichting. Ik heb eerst

de jaren dus het eh straatwerk gedaan.

Ah huh.

Kijk, er waren mensen die ik ontmoette,

een man die al z maanden geen stromend

water meer had in zijn huis. Die had

schulden, die was afgesloten. De

diertjes kwamen inmiddels boven in eh

zijn eh wasbak en dat moesten we weer

aangesloten krijgen. Enorme hijè, maar

ook mensen die vier kinderen hadden en

alleen maar een matras in de woonkamer.

Ehm ja,

eh mensen met schulden, mensen met

verslavingen, mensen die echt het hele

leven tegen hebben gezeten, mensen die

ja, het onvoorstelbaar wat je tegenkomt

in zo'n wijk. Dus toen ik vanaf mijn 18e

vanuit het platteland van Eden zo hop

naar Rotterdam-Zuid verhuisde, moest ik

ook heel heel snel leren.

Ja.

En de wereld is ook niet alleen maar

goed. Dat heb ik ook moeten ontdekken

natuurlijk. Dus

eh mijn tactiek, het straatwerk eh met

de jongeren die dus veel op de straat

waren was mijn tactiek om bij de moeders

thuis te komen. Matriarchische cultuur

vaak. Dus de moeders zijn de veilige

plekken. Dus ik probeerde dan contact te

leggen met die moeders, ook bij die

moeders op de bank te zitten. En dan

kwamen de jongeren weer thuis en dan zat

ik daar op de bank. En omdat ik zo

anders was en ik helemaal niet eh de

hipse schoenen had en de straattaal

sprak en eh ergens van kloofd ons dat

was ik ook heel ontwapenend.

En die jongeren die wisten ook niet zo

goed wat ze met mij moesten, maar ze was

wel aardig en ze zat daar iedere keer

weer. En ik ging dan ook in de weekenden

ging ik op zoek naar waar ze dan rond

hingen. Dan kwam ik ze toevallig tegen.

Ging daar tussen zitten. Waren zij aan

het belogen zat ik te vertellen hoe het

in de kerk was. En zeg maar dat was dat

werkte op de één of andere manier heel

erg goed.

Had ook iets puurs misschien.

En ook iets nait geeft ook wel moed. Ik

heb ook wel een deel van die naiviteit

weer verloren. Dus eh zijn ook dingen

misgegaan. Ik ben ook bedreigd. Ik ben

ook achtervolgt op straat. Ik ben ook eh

vrienden verloren eh in die wijken. Ehm

dus het is niet allemaal

verloren door de dood.

Ja. Ja. Ja. Dus ehm zonder daar te veel

over uit te weiden, maar een cliënt die

een vriendin was geworden van mij en ik

inmiddels tante was van haar kindje was

eh verongelukt onverwachs en een

huisgenoot die net getrouwd was en eh in

het eerste week in de TBS kliniek ging

werken werd neergestoken, overleed. Dus

dan ontdek je ineens van oh wacht dit is

niet dus dat die man mij bedreigde is

niet zo dat dat dus heus wel goed komt

en ik loop gewoon een blokje om en maakt

allemaal niet uit. Dat komt wel goed.

Dacht je ineens: "Oh nee, maar ik ben

ook kwetsbaar."

Ja. Ja,

dan raak je wel wat naïviteit kwijt

ofzo.

Zeker. Ja. Eh maar je krijgt ook weer

nieuwe kennis en ervaring. En ehm ik ben

dus ook nooit met het idee gekomen van

die jongeren moeten allemaal oliebollen

gaan bakken voor het goede doel, zeg

maar. Maar ik herkende in het verhaal

van de jongeren waar ik meewerkte op

straat en de eh leerlingen waar ik dus

les aan gaf. Ik was toen 21 toen ik voor

de klas stond en mijn leerlingen waren

tussen de 16 en de 28. Ja,

dus was best wel leuk, interessant en eh

ook nog steeds wel eens contact met

jongeren die ik destijd les gaf.

Dus toen ik begon met mijn stichting,

toen was ik ook 21, toen had ik net die

docenten opleiding afgerond. Toen dacht

ik: "Ja, ik ga gewoon de jongeren vragen

en dan gaan we samen een keer dit doen

en dan gaan we dat doen." En toen dacht

ik: "Oh, maar die voelt zich hartstikke

eenzaam." En nu kwam er een jonge

vluchteling bij en die spreekt de taal

nog niet. Dus je gaat gewoon aan de slag

en dingen samen doen. En heel erg

pionierend ontdek je dan wat er nodig is

en wat er werkt en wat er niet werkt. En

wat je soms moet doorzetten en heb je

een succes of dan krijg je voor het

eerst geld of dan moet je iemand

aannemen of dan en ineens ben je een

werkgever. En voor je weten heb je dan

dus een hele organisatie die je runt.

Maar het grappige is dat jij als het

ging om die diagnose van wat is er nou

aan de hand in de samenleving? Dan zei

jij van ja ten diepste gaat het over een

gemeenschap en een gebrek aan

gemeenschap. Daarom zijn jongeren

eenzaam. Staan ze er alleen voor? gaat

het niet goed.

Ja,

maar ik zie ook in jouw verhaal als je

nu stralend vertelt over nou hoe je

uiteindelijk op je plek terecht bent

gekomen nadat het toch nou in jeugd

nadat je gepest werd zag er toch niet

naar uit dat het allemaal zo goed zou

komen.

Is ook de oorzaak van dat het goed is

gekomen is ook die gemeenschap. Want eh

wat ik jou hoor vertellen is dat die

talenten die je had en

Hm hm.

Ja. ook misschien de eigen wijsheid, de

koppigheid die je had en en de dromen

die je had als kind waardoor jij ja,

misschien h

het is altijd een link om één op é lijn

te trekken, maar dat was wel de reden

waarom je minder goed paste, waarbij je

ook gepest werd.

Ja.

Toen in de gemeenschap in de kerk kwam

dat tot zijn recht, werd dat gezien, kon

je dingen organiseren, kon je zelfs

fondsen werven. Toen ontdekte je: "Hey

Vrek, misschien ben ik hier wel heel

goed in. Past dit heel goed bij mij?"

Nee.

Kom je uiteindelijk lang verhaal kort in

die stad terecht in Rotterdam?

Maak je ook daar weer kennis met de

gemeenschap ook die daar al is en de

mensen die jou helpen met eh ja 21 jaar

en nieuwe organisatie starten in zulke

moeilijke omstandigheden. Ga het maar

doen. Maar zijn er mensen die blijkbaar

om je heen stonden en jou hielpen.

Hm hm.

Weer die gemeenschap eigenlijk.

Klopt. En ik zeg ook wel eens van de

stad heeft niet meer stad nodig, maar de

stad heeft meer dorp nodig

omdat je dus die gemeenschappen zo hard

nodig hebt juist in een harde eh rauwe

stad als Rotterdam. Eh dan moet je juist

dat erin brengen en dat werkt ook gewoon

heel goed. En ik ben daar ook heel erg

dankbaar voor dat er zoveel mensen

omheen zijn gaan staan en meedoen. En eh

ja. Ja.

Wat bedoel je dan met gemeenschappen?

Dus ehm eh

gezinnen, families. Maar ik neem aan dat

wel van die jongeren die jij treft dat

daar wel het een en ander al ontbreekt.

Hm hm. Klopt.

Me zo voorstellen.

Ja.

Wat voor gemeenschap heb je het nog meer

over? Nou, zoals een clubhuis bij

Netwerk in Rotterdam, eh zoals andere

jongerenwererkorganisaties in de stad,

zoals ehm Huizen van de wijk, eh

welzijnsorganisaties, mensen die zich

inzetten voor ouderen, maar in ieder

geval dat het in gemeenschap met elkaar

gebeurt. Ontmoeting, verbinding, niet

alleen, maar samen.

Eh dat is nodig.

En waar mensen elkaar durven aanspreken,

hè. Wat we het aangaven van eh vanuit

liefde dan wel goed voor je. Ja. Ja.

Oké. ga je een beetje voor het blok

zetten. Want ehm

ik zei al, we hebben het in onze podcast

vaak over de diagnose, de problemen die

er zijn. Jij denkt ook in oplossingen,

je werkt ook in oplossingen natuurlijk.

Ehm ja, dan ga ik jou gewoon die grote

vraag stellen. Hoe hoe kan je waar begin

je met een oplossing met deze

gigantische problematiek als het gaat om

jongeren en hun mentale problemen?

Ik zou zeggen dat er geïnvesteerd moet

worden in de vrije tijd van jongeren.

De vrije tijd. Dus juist niet op school

en op werk, maar in die tijd daaromheen.

Oh, dat is wel verrassend.

Ja, omdat je dus zoveel vrije tijd hebt.

Dus juist van in die vrije tijd moet je

naar dingen toe kunnen gaan waar je dus

op allerlei nou dat civil skills zoals

jij dat noemde, waar dat ontwikkeld

wordt op een hele natuurlijke manier. Ik

denk dat dat een hele belangrijke basis

is om toe te voegen aan het leven van

jongeren.

En hoe probeer jij dat te doen? Hoe ga

jij met jouw jongeren aan de slag? Nou,

wat wij doen, misschien is dat goed om

te vertellen netwerk nu Rotterdam, eh is

dus een jongere organisatie en we hebben

leerlijnen ontwikkeld aan de hand van

allerlei maatschappelijke thema's. Denk

aan vrede, liefde, positiviteit,

burgerschap, samenhorigheid. best wel

saaief eh eh stoffige thema's, maar wel

thema's die mensen mensen maken. En aan

de hand van die maandema's hebben we

allerlei activiteiten, programmering die

allemaal in teken staan van vrienden

maken, jezelf ontwikkelen en iets goeds

doen voor een ander. Dus de jongeren

komen bij ons binnen, doen mee met

gespreksgroepen, samen koken, samen

eten, eh doen allerlei eh trainingen

volgens over sociale vaardigheden, over

omgaan met je geld, maar gaan ook

vrijwilligerswerk doen. En doen we heel

bewust omdat ik betekenisvolheid wil

toevoegen aan het leven van jongeren en

dat ze ontdekken dat ze ertoe doen.

Dus ze gaan ook vrijwilligerswerk doen.

Dus eh eh koken bij het legeres helsen

eh doen allerlei activiteiten met mensen

met een beperking. Ze gaan naar ouderen,

ze wandelen met ouderen, ze doen eh

activiteiten met kinderen. We gaan naar

de vluchtelingenboten waar de gezinnen

verblijven. Ehm op jaarbasis helpen we

op die manier ook meer dan 2000 ehm

mensen door middel onze eigen jongeren

doen dat. Eh en we organiseren meer dan

420 activiteiten per jaar. Dus je kan

eigenlijk eh eh meer dan iedere dag zeg

maar iedere dag kan je meedoen.

Dat is meer dan één per dag. Ja. Ja,

klopt. Dus ik heb natuurlijk samen met

een heel goed team die dat allemaal

runnen en daar beter in zijn dan ik dat

ben.

Eh en ehm op die manier komt er een

beweging van positieve activering,

betekenisvolheid, ertoe doen, eh invloed

hebben in je eigen leven. niet alleen

maar wegscrollen en ellende zien, maar

ook iets kunnen toevoegen.

Maar als het gaat om Je kwam nu

natuurlijk net eh met een indrukwekkende

opsomming van dingen die jullie doen om

om te proberen die problemen op te

lossen.

Het zit heel veel in, kunnen we allemaal

gaan uitpakken. Maar één ding wat ik

heel opvallend vond aan jou is eh aan

wat je vertelde is er komen jongeren,

kwetsbare jongeren bij jullie die met

problemen lopen. Jongeren die hulp nodig

hebben. En wat gaan jullie doen? Jullie

laten die jongeren andere mensen helpen.

Dat is toch eigenlijk een heel heel heel

apart idee.

Ja, die vraag eigenlijk heel vaak. Ik

noem het een beetje sociaal circulair.

Dus ehm je zorgt ervoor dat juist

doordat de jongeren die zich niet goed

voelen, eenzaam voelen, in contact komen

met andere mensen, daar ontdekken: "Oh

wauw, ik kan een verschil maken." Juist.

Ik en dat heb ik zo ook ervaren als kind

dat ik vrijwilligerswerk ging doen en

dacht: "Wauw, deze mevrouw is echt blij

dat ik er ben." En kijk, die mevrouw was

al heel de week niet buiten geweest. En

ik heb haar nu geholpen. En ze was

superblij en ze bedankte me en oh

ik doe er wel toe en oh ik kan toch iets

en ik heb invloed op mijn leven. En dat

geeft natuurlijk heel veel zinvolheid en

tevredenheid

en waardigheid ook.

En dat doet ook eens met je zelfbeeld

blijkbaar. Zeker, want ik zie dit ook

bij jonge vluchtelingen die eh in

Nederland komen, vaak in allerlei

hulpverleningstrajecten zitten om in te

burgeren en altijd als die vluchtelingen

worden aangesproken bij ons worden ze

gewoon deelnemer.

Je bent gewoon leeftijdsgenoot en dan

spreek je nog niet zo goed Nederlands of

nog nauwelijks. Maar als je erbij wil

zitten ben je welkom. We gaan samen

koken. Jij kan ook helpen met het dansen

met de ouderen. Hof je geen woord

Nederlands voor te spreken. Je leert de

taal er wel door. Je leer kennen en

ineens was je gewoon weer die mee mocht

doen. Dus het is zo ja mooi.

Je bent dan niet meer een soort

hulphoevend iemand die die je kan jezelf

ook makkelijk misschien een zelfbeeld

aanmeten als slachtoffer ofzo, maar je

bent een juist iemand die anderen helpt.

Wat je

dat geeft je ook een positieve impuls.

Ja.

En wat je ook wel veel eh terughoort uit

de samenleving als mensen een hele leven

lang in de rol komen te zitten van

degene die hulp ontvangt,

je moet ook altijd maar dankbaar zijn.

Je moet ook altijd maar

het ontvangen. Je moet ook altijd maar

denken: "Ja, ik moet wel zorgen dat ik

het hou." Je wordt er je wordt er niet

altijd leuker van. En je ontwikkelt maar

een heel beperkte kant van jezelf. Maar

als je

ook hulp kunt gaan geven

Hm hm.

eh je groeit in waardigheid ook. Je bent

niet steeds degene die anderen nodig

heeft, maar je kunt ook iets Nou ja,

ding

je bent niet alleen het probleem.

Ik moet denken aan een meisje bij ons.

Ik noem haar nu even Anne. En eh zij had

vanaf kind van jeugdzorg allerlei gedoe

thuis. Hartstikke verdrietig, heel

depressief, suicidaal ook.

Ja. Ehm

vol met labels.

Vreselijk. En we hadden het thema

positiviteit. Dat is in januari. Gaat

ook over goede voornemens en hoe kan je

nou een beetje positief toch de wereld

tegemoet reden. En zij heeft toen gezegd

tegen onze jongeren werkers van ik heb

nog nooit positiviteit in mijn leven

ervaren, maar dit is de eerste keer dat

ik daar nou een beetje een gevoel bij

krijg. En dat was zo'n dat is zo donker

en toch zo mooi dat er dan even zo'n

lichtpuntje in komt. Ja, zeker.

Ook als Reinard nooit positieve tijd

ervaren in je leven. Ja.

Nou, wat ik ook wel Reinend vond en wat

je net vertelde toen je het had over die

oplossingen waar jullie aan denken.

Je jullie leren jongeren eigenlijk ook

gewoon om vrienden te maken om om

contact te hebben met anderen.

Ja. Ja.

Zo basaal eigenlijk.

Ja.

Dat vind vind ik ook iets reinends

hebben. Hm

hm.

Want dat ze normaal gesproken zou je

denken dat leer je van kinds of aan

met eh of je leert het op straat of je

leert het

de peuter speelzaal.

De peuter speelzaal of gewoon in nou in

de gemeenschappen waar je wel of niet

verkeert. Maar je moet mensen leren om

vrienden te maken, om om te gaan met

anderen.

Ja. En vooral het faciliteren van

betekenisvolle ontmoetingen. Dus als je

eh niet lekker meekomt op de middelbare

school of op het MBO bijvoorbeeld en

allerlei ingewikkelde thuissituaties

hebt gehad en sociaal angstig bent

geraakt,

dan is het heel moeilijk om zomaar op

iemand af te stappen. Of hoe maak je dan

nog contact en waar vind je überhaupt

nog iemand alsof als het in de klas niet

echt lekker werkt? Ja,

in de metro zit op zijn telefoon. Dus je

komt ook niet zomaar in gesprek. Dus als

je dan betekenisvolle ontmoetingen

faciliteert, daaruit kunnen

vriendschappen ontstaan. Vriendschappen

kan je niet afdwingen. Gaat dat over een

klik of niet?

Ehm maar je ziet dat dus ehm één op de

twee jongeren, iets meer 60% van onze

jongeren, dus iets meer dan één op de

twee krijgt een een vriendschap. En

ongeveer 85% van de jongeren geeft aan

betekenisvolle ontmoetingen te hebben