Wchodzisz do pokoju pełnego ludzi i

nagle jedna osoba przyciąga twoją uwagę.

Pojawia się napięcie, przyspieszone

tętno, lekko spocone dłonie.

Zastanawiasz się podejść, zagadać, a

może tylko spojrzeć, dać jakiś inny

subtelny sygnał i wszystko dzieje się to

w ciągu sekund. Ale dzieje się, znaczy

co się właściwie dzieje? Dlaczego akurat

ta jedna osoba? Bo przecież w tym

pomieszczeniu są inni ludzie, mnóstwo

ludzi. Być może są ładniejsi, być może

lepiej ubrani, bardziej pewni siebie, a

jednak coś przyciąga nasz wzrok właśnie

w tamtą stronę. I to coś nie jest

przypadkiem. W ciągu sekund mózg

podejmuje decyzję niemal automatycznie,

jakby miał w ręku checkzecklistę. A na

tej checkzeckliście cztery pytania. Czy

ta osoba wygląda na zdrową? Czy

pasujecie do siebie? Czy jest

bezpieczna, czy wydaje się znajoma?

Jeśli odpowiedzi się zgadzają, pojawia

się to uczucie takiego niemal

magnetycznego przyciągania. Ale

zacznijmy od początku.

Czy ta osoba wygląda na zdrowo? Zanim

zdążysz się nad tym zastanowić, błżno to

ocenił, w ułamku sekundy patrzy na

rzeczy, których my świadomie nawet nie

zauważamy. Symetrie twarzy, skóra,

proporcje, nawet sposób poruszania się.

Ale ta symetria wydaje się najciekawsza.

No bo dlaczego miałaby mieć jakieś

znaczenie? Znaczy, że lewa równa się

prawej, bo ciało nie rozwija się w

idealnych warunkach. Przez całe życie m

tak organizm radzi sobie z problemami,

stresem, chorobami, niedoborami i każdy

z tych czynników może zostawić po sobie

ślad. Dlatego większość z nas jest

trochę asymetryczna i to jest normalne,

to jest w porządku. Ale jeśli organizm

mimo tych wszystkich problemów rozwija

się stabilnie, tak bardziej równo, to

dla mózgu obserwatora jest sygnał, tam

wszystko dobrze działa. I co ciekawe,

kiedy w badaniach pokazuje się ludziom

bardziej symetryczne twarze,

automatycznie uznają je za bardziej

atrakcyjne. Ciekawe jest też to, że

badani nie zawsze potrafią powiedzieć,

dlaczego ta twarz jest bardziej

atrakcyjna. Różnice są naprawdę

subtelne. Przecież nie myślimy, u ta

osoba ma wysoką stabilność rozwojową.

Raczej myślimy, ma w sobie to coś. No

już i to wystarczy. Tylko, że zawsze

jest jakieś, ale w czasach filtrów na

fotografiach i medycyny estetycznej

łatwo przesadzić. Gdy symetria staje się

zbyt perfekcyjna, dzieje się odwrotnie.

Twarz wygląda nieludzko, sztucznie,

niepokojąco. Zresztą jeszcze do tego

wrócimy. W każdym razie pierwszy punkt

mamy odhaczony. A drugie pytanie, czy

pasujecie do siebie? A może inaczej, czy

wystarczająco się od siebie różnicie?

Tym razem do gry wchodzi zmysł węchu. To

moment, który ludzie nazywają poczułem

chemię. To to dziwne wrażenie, że ktoś

pasuje, albo przeciwnie, że coś jest nie

tak, nawet mimo że wizualnie wszystko

wygląda dobrze. I ta metafora czucia

chemii jest zaskakująco trafna. W jednym

z eksperymentów kobiety wąchały koszulki

noszone przez różnych mężczyzn i

częściej wybierały zapach tych, których

układ odpornościowy był najbardziej

różny od ich własnego. Im większe

różnice genetyczne, tym lepiej. Mniejsze

ryzyko chorób u potencjalnego potomstwa.

Tak, mózg ocenia to naprawdę na bardzo

wczesnym etapie znajomości. Ale pojawia

się jedno inne pytanie, ale jak to

zapach? Przecież używamy perfum. Myjemy

się zdecydowanie częściej niż nasi

przodkowie. Większość z nas naturalny

zapach ciała raczej maskujemy niż

eksponujemy. No i właśnie, ale właśnie

dlatego perfumy testujemy na skórze.

Finalna woń to mieszkanka zapachu z

flakonika i naszego ciała. Podczłuj są

właściwie bezzapachowe. To bakterie

rozkładając je tworzą nasz

charakterystyczny zapach. A to jakie

mamy bakterie zależy między innymi od

układu odpornościowego. Powstaje coś w

rodzaju zapachowego odcisku palca

unikalnego dla każdej osoby. Jeśli ten

odcisk jest wystarczająco inny niż nasz

własny, no czujemy to coś. Im bardziej

się różnimy, tym lepiej do siebie

pasujemy. Kolejny punkt na liście

odhaczony. Czy jest bezpiecznie? Twarze

potrafią wzbudzać zaufanie? Albo wręcz

przeciwnie. I taka ocena trwa między 100

a 200 msund. Tyle wystarczy, by uznać,

że ktoś jest godzien zaufania albo nie

jest. Oczywiście, że mózg bardzo często

się myli, choćby z tego tytułu

korzystają oszuści, bo odpowiada za to

bardzo stara struktura. Ciało

migdałowate reaguje na sygnały

zagrożenia szybciej niż świadomość jest

w stanie to zauważyć. Czasem wystarczy

drobiag, ściągnięte brwi, zbyt

intensywne spojrzenie, napięcie wokół

oczu, albo jeszcze coś bardziej

subtelnego. Usta się śmieją, ale oczy

nie. To jest wielka czerwona flaga. Na

naszych twarzach pojawiają się

mikroekspresje trwające od 40 do 200

msund. Za szybko, żeby kora przedczołowa

świadomie je wychwyciła, ale

wystarczająco, żeby mózg podjął decyzję.

Ten osobnik jest bezpieczny, a ten nie.

No nie bez przyczyny są aktorzy, którzy

etatowo grają czarne charaktery. No na

nich twarzach jest wypisane, ten jest

niebezpieczny. A jeszcze wróćmy do tego,

że kiedy ktoś nie wygląda do końca jak

człowiek, zbyt gładki, zbyt idealna

symetria, to zjawisko ma swoją nazwę. To

jest tak zwana dolina niesamowitości.

Ktoś symetryczny wydaje się atrakcyjny,

ale tylko do pewnego momentu. Kiedy jest

za bardzo, pojawia się niepokój. Mózgi

nie były trenowane, ewolucja nie

widziała nigdy super symetrycznych

twarzy, więc zamiast się zbliżyć, robimy

krok w tył. Dlatego ktoś nienaturalnie

idealny może wydawać się w niektórych

momentach mniej pociągający niż ktoś z

drobnymi niedoskonałościami. Mózg nie

szuka perfekcji, szuka prawdziwości.

Jedźmy dalej. Czy ta osoba wygląda

znajomo? W sumie może to się wydawać

dziwne, zwłaszcza, że mówiliśmy o

różnicach genetycznych, ale znajome to

też bezpieczne, stabilne, przewidywalne.

Nie bez powodu najbardziej lubimy

piosenki, które znamy i nie bez powodu

wiele osób wybiera partnerów

przypominających wcześniejsze relacje, a

czasem nawet swoich rodziców. To

oczywiście pewne uproszczenie, ale

kierunek jest trafny. Podświadomie

wybieramy ludzi, którzy pasują do

wzorców, które już gdzieś mamy w

głowach. Nie dlatego, że są najlepsi,

najbardziej atrakcyjni, ale właśnie

dlatego, że są znajomi, a znajome to

powtórzę bezpieczne, nawet jeśli takie

wcale nie jest. I dlatego niektórzy

ludzie wchodzą wciąż w podobne, zaczy w

relacje z podobnymi ludźmi. Rozdział

drugi. Nie mogę przestać o niej czy o

nim myśleć.

Sporo mówiliśmy w pierwszym rozdziale o

spotkaniu twarzą w twarzy. Najlepiej,

żeby te twarze były symetryczne. W

każdym razie ten temat ma dzisiaj

szczególnie trochę inne oblicze, bo

coraz częściej pierwsze spotkanie odbywa

się za pośrednictwem internetu. I tu

wkracza partner dzisiejszego odcinka

Inkogni. W internecie istnieją tysiące

stron, które zbierają i publikują dane o

ludziach, o nas, adresy, numery

telefonów, historię pracy czy informacje

o rodzinie. Zajmują się tym tak zwani

brokerzy danych, czyli firmy, które

gromadzą dane z różnych źródeł i

sprzedają je dalej. Takie informacje

kupują na przykład firmy marketingowe,

rekrutacyjne czy analityczne, które

budują na tej podstawie profile

użytkownika. Problem polega na tym, że

gdy takie dane zaczynają krążyć po

sieci, mogą też trafić w niepowołane

ręce do osób, które mogą próbować je

wykorzystać w nieuczciwy sposób. Co

chwilę słyszymy przecież o różnych

internetowych oszustwach czy kradzieżach

tożsamości dokonanych właśnie na

podstawie informacji dostępnych w sieci

i właśnie z tym problemem pomaga

Incogni. to usła, która w twoim imieniu

kontaktuje się z setkami brokerów danych

i wysyła żądanie usunięcia twoich

informacji z ich baz. Dzięki temu nie

musisz sam pisać do każdej strony

osobno, co w praktyce potrafi zająć

naprawdę dużo czasu. A nawet jeśli ktoś

zdecyduje się zrobić to ręcznie i

powysyła setki takich wniosków, dane po

pewnym czasie pojawią się ponownie w

różnych bazach i znowu trzeba będzie to

powtarzać. Dlatego Incogni regularnie

sprawdza takie strony i w razie potrzeby

ponawia wnioski o usunięcie twoich

danych. A jeśli mimo wszystko

znajdziecie w internecie stronę, z

której chcecie usunąć informacje o

sobie, a nie ma jej w automatycznym

systemie, w planie Unlimited dostępna

jest też funkcja custom removals.

Możecie wysłać link do takiej strony, a

zespół Incogni zajmie się usunięciem

tych informacji. Warto też wspomnieć, że

Incogni to pierwsze i jedyne narzędzie

do usuwania danych osobowych, które

zostało niezależnie zweryfikowane przez

firmę Deloit. Jeśli chcecie sprawdzić

gdzie w internecie krążą wasze dane i

spróbować je usunąć z kodem lekcja

otrzymacie 60% zniżki na plan roczny.

Link do Inkogni znajdziecie w opisie

filmu. A teraz wracamy do materiału.

Pierwsze wrażenie mamy już za sobą.

Udało się nawiązać kontakt, może umówić

na kolejne spotkanie i zaczynają się

dziać z nami rzeczy, powiedziałbym, dość

osobliwe, bo przez te kilka dni nie

możemy przestać myśleć o tej osobie.

Wracamy do rozmów, analizujemy każde

słowo, czekamy na wiadomości. W naszym

ciele rozpędza się prawdziwe chemiczne

szaleństwo. W tym momencie w mózgu

zaczyna dominować jeden układ. Układ

nagrody. Ten sam odpowiadający za

motywację czy za przyjemność, za to

czego chcesz i chcesz tego jeszcze

więcej. No i oczywiście wszyscy wiemy,

że najważniejszą rolę odgrywa tu

dopamina. I co ciekawe, badania

pokazują, że dopamina, i to jest ważne,

nie działa najmocniej wtedy, kiedy

dostajesz nagrodę, tylko wtedy, kiedy na

nią czekasz, kiedy nie masz pewności,

nie wiesz, czy odpiszę, albo kiedy

odpiszę, czy może też o tobie myśli.

Twój mózg zaczyna się wtedy uczyć bardzo

prostego skojarzenia. Ta osoba równa się

potencjalna nagroda, ale im mniej

przewidywalna ta nagroda, tym silniejsza

reakcja. To dokładnie ten sam mechanizm,

który działa w grach losowych. Nie

zawsze wygrywasz, ale właśnie dlatego

nie możesz przestać grać. Na tym

wczesnym etapie potencjalnej relacji

działa to wszystko bardzo podobnie.

Każda wiadomość to taka mała nagroda,

trochę jak wygrana w jednorękim

bandycie. Wczoraj na imprezie

pociągnęliśmy wajchę i teraz czekamy. O,

jest wiadomość. Eksplozja radości.

Właśnie dostaliśmy emocjonalną nagrodę.

To oczywiście nie jest hazard, ale

mechanizm ten sam. Niepewność czy

oczekiwanie. Dlatego bardziej przyciąga

nas ktoś, kto odpisuje raz szybko, raz

czeka, długo milczy, zdecydowanie

bardziej niż ktoś, kto jest dostępny

cały czas. Przewidywalność uspokaja, a

niepewność pobudza. A to pobudzenie na

tym etapie działa najmocniej. Najlepsze

jest to, że odbywa się to niejako

wzajemnie. Jedno z was hakuje mózg tego

drugiego, jednocześnie samemu będąc

hakowanym. to chemiczny taniec

odurzonych mózgów, bo każdy sygnał i

każde powiadomienie staje się małą

nagrodą. I co jeszcze ciekawsze, badania

obrazowania mózgu pokazują, że w tym

stanie aktywują się te same obszary

odpowiedzialne za uzależnienia. Chcesz

więcej i więcej. Nie ma takiej dawki,

która byłaby zbyt duża. Przynajmniej tak

ci się wówczas wydaje. I jeśli ten stan

się utrzymuje, zaczynasz się angażować,

wchodzić coraz głębiej. I to już nie

jest tylko przyciąganie. W tej chwili

wylewane są fundamenty pod przywiązanie.

Rozdział trzeci. Ale musimy porozmawiać

o pieniądzach.

W tytule padło o pieniądzach, ale chyba

lepiej będzie mówić o zasobach, bo to

one są ważne. Można się na to obrażać.

Pewnie romantyczne dusze wśród was

szykują się do wyłączenia tego filmu,

ale pominięcie tego wątku byłoby po

prostu nieuczciwe. No bo zobaczmy,

wyobraźmy sobie taką prostą sytuację.

Poznajemy rodzinę swojej potencjalnej

partnerki czy partnera. Siadamy przy

stole i prędzej czy później pada to

pytanie: "A czym się zajmujesz? Co

robisz? Gdzie pracujesz? Niby niewinne,

ale wszyscy wiedzą o co tak naprawdę

chodzi. Nie nie o samą pracę, tylko o

coś głębszego. Jesteś w stanie zadbać o

siebie? Jesteś w stanie zadbać o drugą

osobę, o wspólną przyszłość? Bo to nie

są przypadkowe pytania. To bardzo szybka

ocena zasobów, ocena stabilności

potencjału. No i to nie jest jakieś

rzadkie. No często to robimy, czasami

nie wprost, czasami nieświadomie i ma to

swoje korzenie w naszej zwierzęcej

naturze. No przykładów w świecie

zwierząt jest mnóstwo, ale ja przywołam

tu jeden z moich ulubionych. Wojsiłki to

takie małe owady. Samiec chcąc dostąpić

zaszczytu kopulacji przynosi samicy w

podarku upolowaną ofiarę. I teraz uwaga.

Będzie kopulował tak długo jak ona

będzie konsumowała. A co ważne, samice w

okresie godowym prawie nie polują.

Umówmy się więc, można założyć, że

samica jest głodna. Policzono też, że im

dłużej samiec skopuluje, tym więcej

plemników przekaże. Zatem opłaca mu się

pracować nad tematem jak najdłużej.

Im więc większą zdobycz jej przyniesie,

[śmiech]

no wnioski nasuwają się same. I

oczywiście, że to anegdotka i to

szalenie odległa od naszych ludzkich

zwyczajów związanych z zasobami i

wiązaniem się w pary. Ale czy na pewno?

Czy tak do końca przez wieki relacje i

małżeństwa były w dużej mierze formą

wymiany. Ktoś mógłby powiedzieć

transakcji: posi, status, klasy

społeczne, łączenie rodów. Nasza kultura

nie powstała w próżni, wyrosła ze

zwierzęcej biologii. I dziś to widać

nadal w wielu miejscach. I znów nie

chodzi o to, żeby się na to obrażać,

tylko żeby to rozumieć i zadać sobie to

jedno proste pytanie. Co ja właściwie

wnoszę do relacji? Bo zasoby to nie

tylko pieniądze. Na szczęście jesteśmy

lepiej rozwinięci niż wyjsiłki. Zasoby

to też stabilność, to odpowiedzialność,

to nasz czas, nasza uwaga, to to

poczucie bezpieczeństwa. I warto

powiedzieć też jedną rzecz. Zdrowa

potrzeba bezpieczeństwa to coś zupełnie

innego niż skrajne i wypaczone wersje.

Te wszystkie pytania w stylu: "Ile musi

mieć zer na koncie, żebym na niego

spojrzała, to już nie jest norma. To

jest przerysowane, to jest

karykaturalne, to taka tiktokowa miłość.

No bo jak większość rzeczy liczy się

równowaga. Rozdział czwarty. Dlaczego to

nie trwa wiecznie?

Wyobraźmy sobie przez chwilę. Ten stan,

o którym mówiliśmy wcześniej, nigdy się

nie kończy. Nie możesz się skupić.

Myślisz tylko o tej jednej osobie. I

teraz pomyśl, jak wyglądałby świat pełen

takich ludzi. cywilizacja by nie

działała, praca by nie działała.

Prawdopodobnie jako gatunek mielibyśmy

poważny problem z przetrwaniem, żeby w

ogóle dotrwać do jakiejś cywilizacji. No

bo ten stan jest zbyt intensywny, żeby

mógł długo trwać. I właśnie dlatego

biologia musi to wyhamować. To nie

chodzi o to, że coś się zepsuło, tylko

dlatego, że tak jest zdrowiej. Ale zanim

przejdziemy dalej, zatrzymajmy się na

chwilę przy czymś, co wszyscy znamy. Te

słynne motyle w brzuchu, bo właściwie

czym są? W momencie kiedy jesteś przy

tej jednej osobie twój organizm wchodzi

w stan pobudzenia. Trochę jak w stresie

albo w zagrożeniu, albo przy czymś

bardzo ważnym. No mamy tremę. Krew

odpływa z układu trawiennego do mięśni,

do serca, do mózgu. Organizm uznaje, że

to nie jest dobry moment na trawienie.

To jest moment na działanie. Więc stąd

mięśnie, stąd mózg. Czujemy fizyczne

zmiany w okolicach brzucha. Ścisk jakaś

taka albo być może lekkość. No coś się

tam dzieje, jakieś takie trzepotanie. To

oczywiście nie są żadne motyle. Układ

pokarmowy dostaje mniej krwi niż zwykle.

Rozregulowują się dodatkowo ośrodki

głodu i sytości. Jemy więc mniej i

całość tych procesów mózg interpretuje

jako coś wyjątkowego.

Podobny mechanizm czujemy przed

egzaminem czy ważnym wystąpieniem

publicznym. Tylko tutaj interpretujemy

go inaczej. Coś pozytywnego, coś

przyjemnego. Organizm nie jest w stanie

utrzymywać tego stanu bez końca. To

wysokie pobudzenie. adrenalina,

dopamina, noradrenalina,

fenyloetyloamina.

To są, moi drodzy, dopalacze. Dają

energię, skupienie, euforię ekscytację.

No ale przede wszystkim wytrącają nas z

równowagi. Dlatego z czasem to wszystko

zaczyna się zmieniać. Spada pobudzenie,

wraca jakaś taka życiowa równowaga,

układ trawiedny zaczyna działać

normalnie, no i znikają motyle. Wiele

osób może to interpretować jako problem,

ale co się stało? gdzie to uczucie już

nie jest tak samo. Ale bądźmy szczerzy,

w wielu przypadkach to nie jest koniec.

To zmiana w miejsce intensywnej chemii.

Pojawia się coś spokojniejszego,

stabilniejszego, mniej spektakularnego.

No i w tym momencie albo relacja się

kończy, albo tak naprawdę dopiero się

zaczyna. opada fala tej euforycznej

chemii i stery zaczyna przejmować

oksytocyna czy wazopresyna, to one

odpowiadają za przywiązanie, za poczucie

bliskości, za stabilność, za spokój. To

właśnie dzięki tym dwóm hormonom przy

jednej z tych jednej osobie czujemy się

jak u siebie. Nie ma pobudzenia, raczej

bezpieczeństwo, nie ma napięcia, nie

czekamy obsesyjnie na wiadomości, nie

analizujemy każdego słowa, to w tym

stanie możemy po prostu razem siedzieć,

pomilczeć. Nie ma między nami

niezręczności, bez potrzeby ciągłego

podtrzymywania rozmowy, nawet sztucznie,

bez udawania czegokolwiek. To jest

zaufanie, to jest spokój. Chyba się

powtarzam z tym spokojem. jest poczucie,

że wszystko jest na swoim miejscu.

Jesteśmy w domu. No ale właśnie no ta

myśl, że to już nie jest to, może być

też zabójcza dla potencjalnej relacji,

ale chemia miała nas przyciągnąć, swoje

zadanie spełniła, a to co dzieje się

później to wybór. Rozdział piąty.

Kryzys.

No dobra, ale z czasem ten spokój

zaczyna nas uwierać. Mówi się o klątwie

siódmego roku w popkulturze ten moment,

w którym związki najczęściej pękają,

chociaż statystyki są jeszcze bardziej

bezlitosne. Antropolog Helen Fiser

zauważyła, że szczyt rozwodów przypada w

okolicach czwartego roku. No i dlaczego

akurat wtedy? Bo kończy się termin

pewnego konkretnego związku chemicznego.

Fenyloetyloaminy. W skrócie PEA to

naturalna amfetamina produkowana przez

mózg. odpowiada za ten stan haju, w

którym nie jesz, nie śpisz i widzisz

świat przez różowe okulary, sprawia, że

jesteś odurzony tą drugą osobą. Mamy tu

dwa problemy, bo po pierwsze spada ilość

produkowanego związku, a po drugie

receptory na fenyloetyloaminę stają się

mniej czułe, organizm buduje tolerancję.

No to znów trochę jak z uzależnieniami,

gdzie musimy stopniowo zwiększać dawki,

żeby czuć ten sam stan. I nagle po tych

kilku latach poziom tego związku spada.

Okulary, te różowe okulary spadają z

nosa. Zauważasz, że on głośno siorbie, a

ona zostawia kubki po całym domu. To, co

wcześniej było urocze, staje się

irytujące

i niestety, ale z punktu widzenia

ewolucji, no to ma sens. 4 lata to już

wystarczająco by spłodzić potomstwo i

przetrwać najtrudniejszy okres

niemowlęcy. Potem natura mówi: "Dobra,

hormonalne wsparcie się kończy, teraz

radzicie sobie sami". No i dla wielu

osób ten spadek chemii jest sygnałem do

ucieczki. Zaczynają tęsknić za tym

strzałem dopaminy i fenyloetyloaminy.

Szukają nowej osoby, żeby znowu poczuć

to samo. Stają się nałogowcami

początków. Ale nauka mówi nam, że to nie

jest dobra droga. Kryzys po tych kilku,

czy to czterech, czy siedmiu lat to nie

jest dowód, że miłość wygasa. To dowód,

że mózg poszedł w tryb oszczędzania

energii. Jeśli przetrwamy ten moment,

jeśli zrozumiemy, że brak haju to nie

brak uczucia, otwieramy wówczas drzwi do

czegoś, czego biologia nie potrafi już

podrabiać żadną substancją świadomego

budowania bliskości, bo ostatecznie

atrakcyjność to było tylko zaproszenie.

to czy wejdziesz do środka, że

zostaniesz na dłużej, to już zależy od

ciebie. No i podsumujmy.

Skoro już wiemy, że te wszystkie

substancje naturalnie, czy ich stężenie

naturalnie spada, to wobec tego, czy my

jesteśmy skazani na nudę na

niepowodzenia w związkach? No

niekoniecznie, bo biologię można

odrobinę oszukać. Skoro dopamina kocha

nowości, niepewność, to najgorszym

zabójcą atrakcji w takim długim związku

jest przewidywalność. ten sam dres, ta

sama pizza co weekend, ta sama trasa

spaceru. Bo jeśli chcemy, żeby nasz

partner czy partnerka wciąż czuli do nas

to coś, musimy dostarczać ich mózgom

nowych danych do analizy. Dbajmy o

siebie nie tylko dla siebie i dla

swojego zdrowia, ale też dla relacji. To

nie jest próżność, to sygnał wciąż mi

zależy, wciąż inwestuję. Kiedy się

rozwijasz, kiedy uczysz się nowych

rzeczy, masz własne pasje, stajesz się

nieco mniej znajomy, a to nieco mniej to

klucz do odświeżenia ciekawości. W

psychologii istnieje koncepcja

samorozszerzenia. Polega na tym, że

kiedy wspólnie z partnerem robimy coś

nowego, coś co budzi lekką adrenalinę,

jak wspólna podróż w nieznane miejsce,

nowy sport, wasze mózgi wydzielają te

substancje. Ale uwaga, mózg nie jest na

tyle bystry, żeby zauważać, że to z

innego powodu je wydzielają. Jeśli

czujesz ekscytację z powodu nowej

aktywności, a obok ciebie stoi ta druga

połówka, twój mózg myśli: "O, jest

dopamina", to ta osoba wciąż jest dla

mnie ekscytująca. Ta atrakcyjność to nie

jest coś, co dostajemy raz na zawsze w

tym pokoju pełnych ludzi z początku

odcinka. To jest ogień, do którego

trzeba regularnie dorzucać paliwa. Bycie

atrakcyjnym to nie tylko geny, to nie

tylko symetria, to bycie osobą, która

wciąż ma coś ciekawego do zaoferowania,

która wciąż ewoluuje. Wygląda na to, że

musimy dawać tej drugiej stronie powód,

by każdego dnia na nowo jej mózg odpalał

swoją wewnętrzną checkzecklistę i za

każdym razem dostawała odpowiedź. Tak,

to wciąż ta sama osoba. Dziękuję za

najwyższy dowód uznania dla twórcy i

pozostanie ze mną do końca. Życzę wam

dobrego dnia, a niech tam. Życzę wam

dobrego życia i cóż. Do następnego razu.