ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย

สำหรับตอนนี้ก็ขอขึ้นเรื่องของ

พิทูรบัณฑิต

เป็นสมัยหนึ่งที่องค์สมเด็จพระ

สัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงบำเพ็ญบารมี

และในชาตินั้นทรงนามว่าวิโทรบัณฑิต

เรื่องราวของวิทบัณฑิตนี่เป็นเรื่องที่

ต้องใช้ปัญญาและความสามารถมาก

เอ่อจะขอนำบรรดาท่านพุทธบริษัทเข้าเรื่อง

กันเลย

ว่าตอนนี้รู้สึกว่าเรื่องแซ่กๆจะมีน้อย

ทั้งนี้ก็เพราะว่าเห็นใจบรรดาญาติโยม

พุทธบริษัท

ดูหนังก็อยากจะฟังเรื่อง

ฉะนั้นจึงได้ขอเล่ากันละลัด

เว้นไว้ว่าจะมีอะไรบางอย่างที่พอจะแทรกลง

ไปได้เพื่อเป็นประโยชน์กับบรรดาท่าน

พุทธบริษัท

เป็นว่าในสมัยนั้น

เมื่อพระเจ้าโกพยะ

ครองราชย์อยู่ในนครอินทรปร์

อินทปัตนะ

ในแคว้นกุรุ

มีนักปราชญ์ผู้หนึ่งชื่อว่าวิทุระ

วิธุระระรรเรือ

ดำรงตำแหน่งเป็นราชครู

ท่านผู้นี้ปรากฏว่าเป็นนักพูดที่มีถ้อยคำ

ไพเราะมาก

แล้วก็สามารถที่จะพูดกล่อมใจคนในชมพูทวีป

ให้ยินดีเลื่อมใสอย่างน่าอัศจรรย์

ต้องขออภัยตนี้คอไม่ค่อยดี

ถึงแม้ว่าพระราชาจะรัฐต่าง

ถ้าได้สดับถ้อยคำของเขาแล้ว

ก็อย่าทรงเคลิบเคลิ้มจับพระทัยไม่จับใจนะ

ไม่ปรารถนาที่จะเสด็จไปกลับไปสู่รัฐของ

พระองค์โอพูดเพราะจริงๆ

ท่านบอกว่าเสมือนหนึ่งว่ามีกระแสเสียงพิง

ของนายหัตถีกั

ที่บรรเลงชลมล่อฝูงช้างให้ได้ยินและรัก

ใคร่ฉะนั้นนี่เป็นข้อเปรียบเทียบ

ท่านปรากฏในเรื่องราวว่ายังมีพราหมณ์ 4

คน

เป็นเพื่อนมาแต่เก่าก่อน

นะเมื่อตนแก่ลงจังละบ้านเรือนออกบวชเป็น

ฤาษีในป่า

ป่านั้นเ้าเรียกกันว่าป่าหิมพาน

ไอ้ป่าหิมพานหิมะหิมะมะแปลว่ามีหมอกตกลง

มามากมันมีความหนาวสูง

เมื่อต้องการรสเปรี้ยวหรือว่ารสเค็มก็พา

กันจาริกไปถึงกรุง

กาลจำปานะกาลจำปาหรือกาลจำปาแคว้นอังคะ

พักอาศัยอยู่ในพระราชทิญาณรุ่งเช้าก็

ขาจารย์ไปในพระนคร

ยังมีกุมพี 4 คน

เลื่อมใสในของฤาษีทั้ง 4 นั้น

จึงได้ต้อนรับอัญเชิญไปยังบ้านของตนของตน

หมายความว่าเชิญี 4 องค์นั้นไปบ้านของตน

คนละองค์ถวายอาหารแล้วก็เชิญให้พักอยู่ใน

สวนของตน

สำหรับท่านดาบทั้ง 4 เมื่อฉันเสร็จแล้วก็

แยกย้ายกันไปพักผ่อนในที่ต่างๆกัน

องค์หนึ่งไปดาวดึงส์

องค์หนึ่งไปพบของพญานาคอีกองค์หนึ่งไปพบ

ของพยาครุฑอีกองค์หนึ่งไปสู่พระ

ราชพุทิญาณของพระเจ้าโกรยะ

นี่เป็นอันว่ามาถึงจุดนี้ก็ไปขัดคอใครซะ

อีกแล้ว

นั้นว่าฤาษี 4 ท่านคำว่าฤาษีในที่นี้ของ

บรรดาท่านพุทธบริษัทโปรดทราบ

ก็คือบุคคลผู้หวังในการพจน์ในการเจริญ

กรรมฐานนั่นเอง

แต่ว่าฤษี 4 องค์นี้ปรากฏว่ามีฤทธิ์

เมื่อสรรเสร็จแล้วองค์หนึ่งโน่นไปพักเสีย

ที่ดาวดึงส์

องค์หนึ่งไปพักอยู่ที่นากบิภพ

องค์หนึ่งไปพักอยู่ที่ภพของพยาครุฑอีก

องค์หนึ่งไปพักในพระราชิญาณของพระเจ้า

โกรยะ

เอาท่านที่ว่าเทวดาไม่มีผีไม่มีการเจริญ

พระกรรมฐานทำสมาธิจิต

ไม่มีอำนาจจะเห็นผีเห็นเทวดาได้เหาะเหิน

อากาศไม่ได้ฟังเรื่องนี้แล้วก็โปรดคิดคิด

คิดแล้วก็ควรปฏิบัติตามภิกษุการปฏิบัติ

จริง

การพิสูจน์ด้วยการปฏิบัติจริงจะเห็นผล

จริงทำตามเขาจะสักแต่ว่าทำจะได้พูดไม่ผิด

อย่าถือว่าการใช้อารมณ์เป็นทิพย์เป็น

โอภาสมันก็ไม่ทุกข์อย่างนี้ถ้ามีความคิด

อย่างนี้ถือว่ามีความรู้ในพุทธศาสศาสนา

ขั้นอนุบาลเกินไป

พอกลับมาจากพอกลับมาต่างก็าถึงอิสริยศคือ

สมบัติ

ของพระอินทร์นะท่านที่ไปถึงพระอินทร์ไปชม

บอกว่าพระอินทร์เนี่ยแหมมีสมบัติมากมี

ทิพปสมบัติเหลือหลายๆสวยสดงดงาม

แล้วก็ท่านที่ไปพกพพยานาคก็ชมพิภคญาณนาค

นาคว่าสวยอีกนั่นแหละมีเครื่องประดับ

ประดาไปท่านที่ไปภพของครุฑก็ไปชมเรื่อง

ของครุฑท่านที่ไปสวนของพระเจ้าโกรปยะ

นะตามไปเห็นมาแล้วในกุดีของตนหมายความว่า

ต่างคนต่างชมไปดูสวนของพุทธเจ้าโกรยะก็

สวย

คุยให้บรรดาท่านที่มีศรัทธาพี

เนี่ยหมายความว่านายบ้านคนโรย

ที่เเชิญไปเล่าให้สู่กันฟังตามลำดับ

ทำให้ท่านกดุมพีมีความปรารถนาจะได้สมบัติ

อย่างนั้นบ้างเออก็ดีเหมือนกัน

อยากจะได้สมบัติในด้านของความดี

ลองฟังไปนะบรรดาท่านที่เขายังเข้าใจน้อย

ฟังไปว่าฤษี 4 ท่าน

ไปแต่ละภพ

แล้วก็เอามาเล่าสู่กันฟังให้เจ้าของบ้าน

ผู้ที่ต่างคนต่างเเลี้ยงอาหาร

ว่าท่านไปพักที่ไหนมาเ้าดียังไงท่านจะของ

บ้านก็เลยอยากจะดีบ้างอันนี้น่าสรรเสริญ

เมื่อท่านอยากจะดีท่านก็ตั้งใจบำเพ็ญบุญ

ให้ทานรักษาศีล

ปรากฏว่าเมื่อสิ้นอายุก็ได้ไปเกิดตามที่

ปรารถนาหา

ก็หมายความว่าท่านองค์หนึ่งไปอยู่สวรรค์

ชั้นดาวดึงส์

ท่านองค์หนึ่งไปอยู่ในแดนครุฑท่านผู้

หนึ่งไปอยู่ในแดนนาคอีกท่านหนึ่งไปเกิด

เป็นลูกใครล่ะ

คนหนึ่งไปเกิดเป็นท้าวสกเทวราชเป็นพระ

อินทร์ไปเลยฟังคุณสมบัติของพระอินทร์

ปฏิบัติตามนั้นก็ได้เป็นพระอินทร์คนหนึ่ง

ไปเกิดเป็นพญานาคร

ัญญพยานาคราช

ฟังสมบัติแห่งความเป็นนาคติดใจเพราะอาศัย

บุญส่งไปเป็นนาค

คนหนึ่งไปเกิดไปพบกับยาครุฑที่วิมาน

ฉิมพรี

อีกคนหนึ่งไปเกิดในครรภเหสีข้าพเจ้าท่าน

โกรยะเอาล่ะสิมานะย่องเข้าไปจนได้เนี่ย

บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

ที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากล่าวว่า

เจตนาหังภิกเวปุญญังวะทามิ

ที่กล่าวว่าเจตนาเป็นตัวกรรม

ที่พระพุทธเจ้าสอนให้นึกถึงอนุสติคือ

พุทธานุสติธรมานุสติสังฆานุสติ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีอยู่บทหนึ่งอนุอนุสติ

ที่มีความสำคัญ

ก็คืออุปสมานุสติให้นึกถึงพระนิพพานเป็น

อารมณ์

แต่ว่าเรามีพระนิพพานเป็นอารมณ์ตายแล้วก็

ไปนิพพานแต่ว่าการนึกถึงพระนิพพานเป็น

อารมณ์นี่ต้องทำกิจพระนิพพานด้วย

จะได้ช่วยกำลังใจกิจนิพพานไม่มีอะไรมาก

ตัดความโลภตัดความโหลโกรธตัดความหลงโดย

เฉพาะอย่างยิ่งตัดตรงเฉพาะก็คือขันธ์ 5

เห็นว่าขันธ์ 5 นี้มันไม่ใช่เราไม่ใช่ของ

เราเราไม่มีในขันธ์ 5 ขันธ์ 5 ไม่มีในเรา

ในเมื่อเราไม่มัวเมาอยู่ในขันธ์ 5 ไม่รัก

ร่างกายเราเกินไปมันก็ไม่รักร่างกายคน

อื่นก็ไม่ติดใจในทรัพย์สินต่างๆไม่ติด

อยู่ในมนุษโลกไม่ติดในเทวโลกไม่ติดใน

พรหมโลก

จิตติดอยู่เฉพาะพระนิพพานในที่สุดก็ไป

นิพพาน

คุยเรื่องราวต่อไปว่าต่อมาคนที่เกิดเป็น

โอรสของพระเจ้านันชัยโกรยะนั้นเมื่อเจริญ

วัยพระราชบิดาสวรรคตแล้วก็ได้ครอง

ราชสมบัติสืบมา

พระองค์ทรงบำเพ็ญกุศลตามคำของวิทูรบัณฑิต

มีการให้ทานรักษาศีลในวันอุโบสถ

น่ะมีการให้ทานแล้วก็รักษาศีลในวันอุโบสถ

ก็รักษาอุโบสถศศีลไม่ได้ขาด

มาวันหนึ่งเสด็จสู่พระราชุตติญาณประทับ

นั่งทำสมาธิอยู่นี่เห็นมั้ยท่านเป็นพระ

ราชาท่านก็ทำสมาธิอย่างพระบาทสมเด็จพระ

เจ้าอยู่หัวที่ 9 ทรงมีสมาธิสูงมี

วิปัสสนาญาณดีมากอันนี้ไม่ได้ชมในฐานะ

ท่านเป็นพระเจ้าแผ่นดินท่านมีพระ

ราชภารกิจเยอะแต่หาโอกาสมาทำสมาธิปัญญาจน

ได้

อันนี้ก็ต้องเทิดทูลพระองค์แล้วพระองค์ก็

มีมีการเข้าใจพระธรรมะอย่างลึกซึ้ง

อ่าคำว่าลึกซึ้งนี่บางพระบางท่านจะคิดว่า

ท่านเข้าใจน้อยกว่าท่านแต่สำหรับอาตมาเอง

พูดกันชัดๆอย่างลูกผู้ชาย

ก็บอกว่าถ้าการใช้สมองในการวินิจฉัยธรรมะ

ก็ไม่ขอสู้พระเจ้าอยู่หัวองค์รัชกาลที่ 9

สู้ไม่ได้แน่

เพราะว่าเรามีเวลามากกว่าท่าน

วินิจฉัยธรรมะละเอียดไม่เท่าท่านท่านมี

เวลาน้อยกว่าเราแต่ว่าท่านท่านวินิจฉัย

ธรรมะได้ละเอียดกว่าเราก็แสดงว่าเรา

พูดว่าไงดีเราสู้ท่านไม่ได้นะจะพูดอีกจะ

หยาบไปเราสู้ท่านไม่ได้เป็นอันว่าท้าว

สกเทวราชก็หลีกจากเทวโลก

มานั่งสมาธิอีกด้านหนึ่งขอย้อนนิดนึงว่า

นอกจากรักษาอุโบสถแล้วท่านก็เสด็จสู่พระ

ราชุทยานประทับนั่งสมาธิอยู่

ท้าวสกะก็คือพระอินทร์เพื่อนเก่า

เพื่อนที่ไปเกิดเป็นพระอินทร์ก็หลีกจาก

เทวโลกวนสมาธิด้านหนึ่ง

ของพระราชุทิญาณนั้นพยา

วรุนาคราช

พระยาวรุณนาคราชนะ

แล้วก็พญาครุฑก็มานั่งเช่นเดียวกันทั้ง

นี้ว่าเขารู้ว่าเดิมเป็นเพื่อนกัน

ต่างคนต่างนั่งพอตกเย็น 4 ท่านต่างคนก็

ต่างออกจากที่รับที่นั่งสมาธิของตน

ไปพบกันที่ปากสากโคณี

พอเห็นกันเข้าก็รู้จักรักไข้กันด้วยอำนาจ

แห่งความรักใคร่ซึ่งเคยมีมาในกาลก่อน

ต่างก็สนทนาวิสาสะกันเป็นอันดี

ตอน 1 การสนทนา

ท่านท้าวสกะปรารภขึ้นมาว่าพวกเรา 4 คน

ศีลของใครจะประเสริฐกว่ากันนั่นแน่เกิดมา

แข่งขันศีลกันขึ้นแล้วมั้ล่ะ

เอ้าการแข่งขันแบบนี้ดี

กว่าการแข่งขันเป็นมิจฉาทิฏฐิ

ต่างคนต่างก็บอกศีลของฉันเนี่ยดีกว่าศีล

ของคุณ

ศีลของคุณสู้ศีลของฉันไม่ได้นะเป็นอันว่า

พญานาคกยันว่าของฉันดีของท่านแหน่

เป็นอันว่าท้าวสกะคือพระอินทร์ถามว่า

เพราะอะไรท่านจึงบอกว่าศีลของท่านดี

ศีลของท่านดีตรงไหนที่ว่าดีกว่าคนอื่นน่ะ

พญานาคก็ตอบว่าตามธรรมดาพญาครุฑ

เป็นข้าศึกของพระญานาคอย่างร้ายกาจ

แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้โกรธเคืองไม่เห็น

ศัตรูตัวร้ายเช่นนี้แม้แต่น้อยฉะนั้นศีล

ข้าพเจ้าจริงๆชื่อว่าเป็นศีลที่ประเสริฐ

ที่สุดนะพญานาคยืนยันนะ

เขาว่ายันเมื่อท่านพญานาคยันแบบนั้นองค์

สมเด็จพระภกวันกล่าวเป็นพระพุทธภาษิตว่า

คนใดไม่มีความโกรธในศัตรู

อ่าเป็นคนเรียบร้อยเสมอ

ใครโกรธก็ไม่โกรธตอบเป็นสุภาพชนตลอดกาล

บัณฑิตกล่าวว่าคนนั้นแหละมันเป็นสันติชน

ที่แท้จริง

คำว่าสันตินี่แปลว่าความสงบหมายความว่าคน

ที่มีความสงบเรียบร้อยจิตใจสบายสบายจริงๆ

ที่เรียกกันว่าสันติ

ก็คือคนที่เว้นจากความโกรธนี่เราพูดกัน

ชัดๆนะ

ในเมื่อพระยาครุฑได้สดับดังนั้นจึงกล่าว

ว่าอันที่จริงเนี่ยนาคนี้เป็นอาหารอย่าง

ดีของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าก็ระงับความอยากเสียดาย

เพราะว่าไม่ยอมทำความชั่ว

เพราะเห็นแก่บาเพราะเห็นว่าเห็นแก่ปากแก่

ทองฉะนั้น

ศีลของข้าพเจ้าจึงจัดว่าเป็นศีลที่มีความ

ประเสริฐ

ประเสริฐกว่าศีลของใครๆนี่พยาครุฑบอกว่า

พญานาคบอกว่าเอ้ยครุฑนี่เป็นศัตรูตัวร้าย

ของฉัน

ฉันเห็นแล้วฉันไม่สะทบสะท้านแล้วก็ฉันก็

ไม่โกรธศีลฉันจริงพระยาครุฑก็บอกว่าพญา

นาคเนี่ยเป็นอาหารชั้นดีของครุฑ

แต่คุณก็ระงับความอยากเสียไม่เห็นแก่ป่า

แก่ทองฉิงศีลของฉันจึงประเสริฐ

เมื่อกล่าวอย่างนี้แล้วท่านก็พรนาเป็น

ภาษิตถือเป็นใจความได้ว่าผู้ใดไม่เห็นแก่

ปากแก่ท้อง

ทนความอยากได้บริโภคอาหารพอประมาณ

ไม่กินจุบไม่กินจิบไม่ฟุ่มเฟือย

ฝึกฝนตนแต่ในทางที่ดีมีความเพียรพยายาม

ที่จะก้าวหน้าเสมอ

ไม่ยอมทำความชั่วเพราะเหตุแห่งอาหาร

ปราชญ์เรียกคนนั้นว่าสันติชนในโลกแนี่

หมายความว่าท่านอดทนไม่เห็นกับปากแก่ท้อง

น่ะในเรื่องกินเป็นเรื่องเล็กๆศีลมีสำคัญ

กว่ากินอย่างนี้อร่อยกินอย่างโน้นมันก็

อร่อยกินอย่างนี้ก็หายหิวกินอย่างโน้นก็

หายหิวหิวเป็นคนที่ไม่พิถีพิถันเรื่อง

อาหาร

ไม่เรื่องอาหารจนเกินไปเป็นคนดีเออฟังให้

ดีนะต่อมาพระอินทร์ก็พูดบ้าง

ว่าศีลข้าพเจ้าก็ดีข้าพเจ้าเองได้ละ

สมบัติและความสุขสำราญทั้งปวงในดาวดึงส์

มายังมนุษโลกนี้ก็เพื่อจะเพื่อประโยชน์

แก่การรักษาศีล

นับเป็นการเสียสละอย่างยิ่งเป็นอย่างมาก

ฉะนั้นศีลข้าพเจ้าจึงจัดว่าเป็นศีลที่

ประเสริฐกับใครหมดแเพราะว่าเมืองของพระ

อินดาวดึงส์นี่ล้วนแล้วแต่ความเป็นทิพย์

ประเสริฐทุกอย่างแต่ก็มาอยู่ในที่สกปรก

โสโลกคือเมืองมนุษย์เมืองมนุษย์นี่มัน

สกปรกจริงๆ

แต่ไม่รังเกียจจึงชื่อว่าศีลข้าพเจ้าดี

ท่านจะได้กล่าวเป็นภาษิตว่าได้ชนใดละความ

สำราญในกามารมณ์เสียได้

ไม่พูดคำเหลวไหลหลอดแหละไม่ประดับตกแต่ง

ร่างกายด้วยของฟุ่มเฟือย

ปราชญ์ทั้งหลายกล่าวว่านชนแลเป็นสันติชน

ในโลก

ฟังคำของท่านดีนะเอาละทุกคนต่างคนต่างดี

องค์นี้ไม่พุ่มเพยไม่เลาะแหละ

ไม่ยุ่งกับกามารมณ์

สำหรับพระเจ้านันชัยจึงมีพระราชดำรัสว่า

วันนี้ข้าพเจ้าสละราชสมบัติมาหาความสงบ

หลีกและเอ่อหลีกละพระราชวังที่พรั่งพร้อม

ไปด้วยอะไรนะ

หลีกเล้นจากพระราชทิพร่ำพร้อมด้วยเหล่า

นารีทั้งหลายมาบำเพ็ญเป็นสมณธรรมเพื่อ

ความสงบจริงๆ

ฉะนั้นศีลข้าพเจ้าจึงประเสริฐกว่าใครทั้ง

หมดและจึงทรงตรัสเป็นภาษิตว่านรชนใดแล

กำหนดรู้โทษของกามารมณ์ทั้งหลายแล้วสละ

เสียได้ฝึกฝนตนเองอย่างมั่นคงปราศจาก

ตัณหาความยึดถือและความหวังในทางต่ำ

นักปรากล่าวว่านชนแลสันติชนในโลกแหม

เป็นอันว่าต่างคุยต่างอวดกันว่าต่างคน

ต่างก็มีศีลดีกว่ากันอีตอนนี้สิ

แต่ว่าการอุ่นกันแบบนี้ก็ไม่ถึงกับการ

ทะเลาะกัน

เพราะว่าแต่ละท่านทรงอุโบสีล

น่ารัก

ฟังแล้วก็น่ารักน่าเลื่อมใสน่าไหว้น่า

บูชา

ครั้นเมื่อพระราชาทั้ง 4 ถกเถียงกันไม่

ตกลง

จึงได้พากันไปหาวิทุรบัณฑิต

ตามคำชักชวนของพระเจ้าธนัญญ

เพื่อขอวิทบัณฑิตตัดสินข้อถกเถียงของพระ

องค์ทั้ง 4 นั้นจะเป็นอย่างไรโปรดชี้แจง

ให้ข้าพระองค์ทราบก่อนนี่เพราะนว่าพอไป

ถึงวิโทรบัณฑิต

ก็พระราชาทั้ง 4 องค์คือมีพระอินทร์พระ

ราชาพระญาครญานาค

ก็บอกว่าชั้น 4 คนนี้ต่างคนต่างรักษาศีล

แต่ว่าต่างคนต่างว่าศีลของตนประเสริฐกว่า

ไหนท่านบัณฑิตลองตัดสินทิ

ท่านบัณฑิตก็ถามว่าข้อถกเถียงของทั้ง 4

พระองค์เป็นอย่างไรพระเจ้าค่ะได้โปรดโปรด

ชี้แจงข้าพระองค์ทราบก่อนเพราะว่าบัณฑิต

ที่แท้จริงนั้นก่อนจะตัดสินอรรถอันใดลงไป

จะต้องได้ทราบประเด็นต่างๆจากทุกฝ่ายให้

ถูกต้องเสียก่อนนี่ท่านมีโทบัณฑิตท่านใช้

สมองแบบนี้นะ

ท่านไม่ได้ใช้สมองบอกว่าคนที่เค้าฝึก

อภิญญาสมาธิได้เป็นอุปาทาน

ฝึกอิวิญญาสมาธิได้เป็นโอภาสโอถ้าต่อ

โอภาสนี่มันซวยจัด

หรือว่าเวลานี้อภิญญาสมาธิไม่มี

แบบนี้เเรียกเปิดมุ้งเห็นขโมยต้องดูตัว

อย่างอย่างวิโทบัณฑิต

ตั้งสอบตั้งสวนทยานเอามาพิจารณากันก่อน

ฉะนั้นพระราชาทั้ง 4 คือพญานาคเริ่มก่อน

ว่าข้าพเจ้าถือความอดกลั้นไม่โกรธในบุคคล

ที่คนโกรธนี่นึละของฉันแน่

สำหรับท่านพยาุก็บอกว่าข้าพเจ้าถือการไม่

ทำชั่วเพราะเหตุแห่งอาหารอืมนี่ของฉันก็

หนึ่ง

ท่านท้าวสกะก็บอกว่าข้าพเจ้าถือการละความ

สุขสำราญในกามารมณ์

มารักษาศีลนี่ 1 อีก

พระเจ้าก็ทรัพยะข้าพกล่าวว่าข้าพเจ้าถือ

ความไม่มีกังวลว่าเป็นศีลข้อประเสริฐที่

สุด

ตอนนี้ในเมื่อท่านทั้ง 4 ราชาแจ้งเจตนา

แล้ว

ท่านมีทูรบัณฑิตได้ฟังท่านทั้ง 4 ต่างก็

ยึดหลักธรรม

ไปคนละอย่าง

ก็จับประเด็นได้ว่าจับประเด็นได้นะแล้ว

จึงกราบทูลว่าคุณธรรม 4 ประการนี้

ตามที่พระองค์ทั้ง 4 ตรัสมา

แล้วแต่เป็นคำสภาษิตทั้งนั้นย่อมประกอบ

กันเป็นเหมือนกับกรรมเกวียนที่ประกอบกัน

เป็นกงล้อ

แต่ละรวมจุดอยู่ดุมเดียวกันไอ้ดุมน่ะคือ

จุดศูนย์รวมผู้ใดประกอบตนตั้งมั่นอยู่ใน

คุณธรรมทั้ง 4 นี่นะก็เรียกว่าเป็น

สันติชนในโลกได้

เป็นอันว่าท่านบอกว่า 4 ข้อเนี่ยอย่าง

องค์ที่ 1 บอกว่าถือความอดกลั้นไม่โกรธนะ

องค์ที่ 2 ว่าถือการไม่ทำชั่วเพราะอาหาร

องค์ที่ 3 คือท้าวสกะบอกว่าเราละความ

สำราญจากกามารมณ์

พระเจ้าโกรปยะถือว่าไม่มีกังวลในข้อวัด

ปฏิบัติคือสิ่งที่มีด้วยท่านธุระพระ

บัณฑิตบอกว่า 4 อย่างเนี้ยมันลงในจุด

เดียวกันคือความดี

เป็นว่าถ้าใครปฏิบัติได้ทั้ง 4 ข้อนี่ครบ

ก็ชื่อว่าสันติชนคือคนที่มีความสงบจาก

ความชั่ว

พระราชาทั้ง 4 ได้สดับดังนั้นแล้วก็มีการ

ชื่นชมยินดีตรัสสรรเสริญวิทบัณฑิตว่าเป็น

ผู้มีปัญญายอดเยี่ยมสามารถตัดความสงสัย

ลังเลของตนให้ขาดไปได้

เหมือนกับช่างกลึงที่ตัดงาช้าให้ขาดลง

เรื่อยอันคมฉะนั้น

แล้วต่างคนต่างก็ประทานรางวัลแก่

วิทูรบัณฑิต

ด้วยมีด้วยของมีค่าเป็นการบูชา

นะหมายถึงว่าเป็นการบูชาธรรมและก็บูชา

ปัญญาอันยอดเยี่ยมของวิธุรบัณฑิต

และก็เสด็จกลับไปที่ประทับของพระองค์นี่

ตอนนี้แหละ

ตอนนี้แหละตอนที่พยาท่านทั้งหลายกลับไป

นี่แหละจะยุ่งๆเพราะว่าจะยุ่งเพราะว่า

ท่านพระญานาคเป็นเหตุ

ตอนนี้ก็จะกล่าวถึงพระนางพระนางวิมลาพระ

นางวิมลานี่เป็นไหเหสีของพญานาค

เป็นชายาของพยาวรุนาคราชวรุณาคราชราชนะ

เมื่อเห็นแก้วมณีที่คอของสามีหายไปหายไป

หรือเปล่า

มองไม่เห็นแก้วมณี

ที่คอของพระราชสวามี

จึงได้ถามว่าตอนนี้น่ากลัวคิดว่าผัวจะไป

ติดพันผู้หญิงนะสงสัย

ดีไม่ดีบอกว่าไปรักษาศีลแต่ว่าไปกินเนื้อ

สดชอบ

เมื่อติดใจในเนื้อสดก็เลยปลดแก้วมณีให้

อาจจะคิดอย่างนั้นก็ได้นะหรือว่าท่านไม่

คิดเดี๋ยวจะบาป

ดูกันก่อนถามว่าแก้วมณีที่ประส

คะ

ท่านวิทูเอ่อท่านพยานาคราชก็ตอบกับภรรญา

ว่าฉันน่ะถวายท่านมีโทบัณฑิตไปเสียแล้ว

น่ะน้องหญิง

เอาล่ะสิ

ท่านวินังวิมาลาจึงถามว่าพระองค์น่ะถวาย

เพื่ออะไร

ทำไมจึงจำต้องเอาแก้วมณีสำหรับประจำพระ

องค์ไปถวายท่านมีโทรบัณฑิต

ถ้ามีโทรบัณฑิตมีดีขนาดไหนถึงจต้องเอา

แก้วมณีถวายอีตรงนี้ฟังแล้วสงสัยสงสัยนิด

ๆว่าพระนางิวิวานี่คงไม่คิดว่าถวาย

วิทบัณฑิต

คงจะคิดว่าถวายหนูที่มีหน้าตานิดๆมีจมูก

หน่อยหน่อยนะแล้วก็มาแกล้งกล่าวบอกว่าให้

แก่วิโทรบัณฑิตล่ะบรรดาท่านพุทธบริษัท

วันนี้รู้สึกว่าเสียงจะแห้งไปเพราะว่าบุก

บั่นเรื่องการทำงานมากเกินไปแล้วดูไปดูมา

เวลาก็หมดก็ต้องของดเรื่องของวิทบัณฑิต

สำหรับวันนี้ไว้แต่เพียงเท่านี้ขอบรรดา

ท่านพุทธบริษัทรับฟังต่อไปเรื่องนี้ดีมาก

ต้องใช้ปัญญาอย่างหนักต้องใช้ความอดทน

อย่างหนักสำหรับวันนี้ขอลาก่อนขอความสุข

สวัสดิวิภัตนมงคลสมบูรณ์พูนผลจงมีแด่

บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนที่รับฟัง

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย

วันนี้ก็คงพบกับบรรดาท่านพุทธบริษัท

ในเรื่องราวของวิทูรบัณฑิตวิธุรบัณฑิตนะ

วันก่อนมาจบลงตอนที่พระนางวิมาลา

มีความสงสัยที่ท่านพระยาวิรุณนาคราชผู้

เป็นพระราชสวามี

ขึ้นไปจำศีลในเมืองมนุษย์วันอุโบสุทธศีล

กลับมาแก้วมณีที่พระส

ได้ทูลถามสำหรับท่านมีทูระอ่าท่านพยา

นาคราชก็บอกว่าฉันถวายท่านมีโทระบัณฑิตไป

แล้วน้องหญิง

พระนางจึงได้ถามว่าพระองค์ถวายท่านมี

โทรบัณฑิตเพื่ออะไรพระเจ้าค่ะ

ต่อทีนี้วันนี้ก็ต่อเลยนะ

ท่านพยานาคราชนี้บอกว่าเพื่อบูชาธรรมของ

เขา

ท่านบุญนี้กล่าวธรรมไปเพราะจับใจมาก

เรามีจิตเลื่อมใสอย่างยิ่งที่ไม่เคยมีใน

กาลก่อนจึงได้ถอดแก้วมณีถวายไปนะเมื่อ

ท่านพญานาคตอบแล้วก็ทรงตรัสต่อไปว่านี่มี

ใช่แต่เราผู้เดียวนะหรือว่าไม่ใช่แต่ฉัน

คนเดียวนะเท่าที่ถวายของมีค่าไปเถึงแม้

ว่าท้าวสกเทวราชคือพระอินทร์

ก็ถวายผ้าทิพย์สีดอกบวบนะถวายผ้าทิพย์สี

ดอกบกบัวเขียวเนื้อละเอียด

ท่านมียาครุฑก็ถวายดอกไม้ทองคำบริสุทธิ์

แล้วพระเจ้าก็รับพยะ

อ่าพระเจ้าพระนันชัยโกรยะก็ทรงถวายสมบัติ

หลายอย่างเพื่อบูชาธรรม

ตอนนี้แหละวิทูรบัณฑิตจะแย่กับตรงเนี้ตอน

ที่มีความดีเนี่ยเรื่องนี้ถ้าเวลาเทศน์สา

ธรรมาสตเทศคนฟังไม่อยากถอย

เคยไปเทศน์ที่บางอินรเขาไม่ให้ลงจาก

ธรรมาสน์

เขาเอาบันไดธรรมาสน์ไปที่ศาลธรรมาสิกเอา

ทุ่มอืมคนฟังไม่ถอย

เพราะเรื่องราวของท่านดีมากสำหรับนาม

วิมาลา

ก็เห็นจะนั่งคิด

ว่าวิโทรบัณฑิตนี่กล่าวทำไพเราะมากนะ

นั่งนึกในใจว่าวิทูรบัณฑิตนี่เป็นใคร

กล่าวถ้อยคำดีขนาดไหนทำไมท่านทั้ง 4 ท่าน

นี้จับใจมากถึงมอบของที่มีข้า

ยริว่าวิทูรบัณฑิตกล่าวทำไพเราะอย่างไร

พระเจ้าค่ะ

พระญาณนาคจะได้กล่าวว่าดูก่อนน้องหญิงผู้

เจริญ

พระราชาทั้ง 4 ทวีป

สดับธรรมของพระองค์ท่านผู้นี้แล้วก็ล้วน

พอประทัย

แลก็เพลิดเพลินจึงลืมเสด็จกลับแว่นแคว้น

ของตนถ้าจะเปรียบก็เหมือนกับเสียง

พิณหัสฎีก

ที่โลมผูงช้างให้ตกมันให้เกิดความรักใคร่

กันฉะนั้น

เธอแสดงความได้ไพเราะมากพินัสฎีกกันฑ์นี่

มีพระเจ้าอุเทนมีสมัยก่อน

สมัยนั้นพระเจ้าอุเทนมีพิณหัสฎีกันเมื่อ

เวลาจะประชุมช้างดีดพิณหัสฎีกกันเข้าจุด

หนึ่งเรียกสัตว์ทั้งป่าช้างทั้งหมดมา

ชุมนุมกันได้

ถ้าต้องการจะให้ฆ่าศึกหนีหรือสัตว์หนีก็

ดีดอีกสายหนึ่งพอยินเสียงปีนี้เข้านั้นก็

วิ่งกันอ้าวไม่เหลียวหลังนี่พิณัสดีกัน

เป็นกรณีพิเศษก็ไม่ทราบว่าใครสร้างเหมือน

กัน

เพราะฉะนั้นว่าเมื่อพระนางได้สดับแล้วก็

ทรงมีพระประสงค์

จะสดับธรรมของวิทูรบัณฑิตบ้าง

แต่ขั้นท่านจะบอกตรงๆก็เกรงว่าพระพั

เจ้าพยานนาคจะไม่อนุญาต

จหาอุบายความจริงผู้หญิงนี่มีเรื่องมาก

จริงๆนะลีลาของผู้หญิงนี่เยอะ

แต่อย่าหาว่าผู้หญิงไม่ดีก็ไม่ได้ดีเมี

ปัญญา

จึงได้ทำอบายปริงไข้

ตอนนี้นอนปร็งไข้โอยย

น่าสงสาร

คือไข้ไข้อะไรไข้มายา

หรือว่าไข้อุบายทำเป็นไข้ถึงเว่อเมื่อถึง

เวลาเฝ้าก็ไม่ยอมเสด็จเข้าเฝ้าตามปกติ

พญานาคจึงได้ถามเหล่าสาสนมว่าพระนาง

วิมาลาไปไหน

บรรดาสาวสนมทั้งหลายก็กราบทูลว่าเวลานี้

สมเด็จทรงไปชวนพระเจ้าค่ะ

พญานาคได้สดับดังนั้นจึงได้เสด็จลุกจาก

ตำหนักของพระของพระองค์ไปสู่ตำหนักของนาง

วิมาลา

ประทับข้างๆพระท่านแล้วก็ตรัสถามว่าเจ้า

สู้ผอมร่วงโรยไปมากเจ้าประชา

วิมนาวิมาลาได้โอกาสจึงกราบทูลว่า

พระองค์ผู้จอมนาคราช

ธรรมดาสตรีทั้งหลายย่อมอยากได้สิ่งโน้น

อยากได้สิ่งนี้แม้แต่หม่อมฉันก็อยากได้

เหมือนกัน

ทิ้งไว้นิดนึงพญานาคก็ถามว่าอยากได้อะไร

น้องหญิง

ถ้าสิ่งนั้นไม่เกินวิสัยของพี่พี่จะหาให้

นางจะตอบว่าหม่อมฉันอยากได้หัวใจของ

วิธุรบัณฑิตพระเจ้าข้าโบเอาก็แล้วสิ

อ้าเอาเข้าแล้วตอนนี้ชักยุ่งแล้วขอพระ

องค์ได้โปรดนำมาให้หม่อมฉันด้วย

โดยที่ไม่ทำให้มีธุรบัณฑิตได้รับอันตราย

แต่อย่างใดแน่

ต้องการจะเอาหัวใจของเขา

ให้พระราชานำมาและก็ต้องนำมาแบบที่

วิทูรบัณฑิตไม่มีอันตราย

ถ้าหม่อมฉันไม่ได้หัวใจของวิธูรบัณฑิต

ก็เห็นจะต้องตายคราวนี้แน่นะพระเจ้าค่ะ

พระเอ่อพระราชาพญานาคจึงได้ตรัสว่านี่

วิมาลา

มาลานี้เจ้าปรารถนาเช่นนั้นชริบัณฑิต

น่ะเป็นที่รักของคนทั้งชมพูทวีป

มีคนพิทักษ์รักษาเป็นอย่างมากเห็นมั้ยมี

คนพิทักษ์รักษาป้องกันอันตรายตั้งเยอะกวด

ขันกันเป็นอย่างดีจะมีใครไปนำเอามาได้พญา

นาคราชพูดอย่างนี้ก็วุ่นวายไทยฟังๆแล้วก็

วุ่นวายพระไทยเอ๊ว่ามันเป็นยังไงกันอยู่

ก็อยากจะได้หัวใจวิธูรบัณฑิตที่เป็นของ

ยากที่เราจะหาให้ได้

มันจะเป็นการเกินความสามารถไปท่านรำพึงใน

ใจ

ก็เป็นอันว่านางก็บอกว่าถ้านั้นหม่อมฉัน

ถ้าไม่ได้หัวใจวิโทบัณฑิตคำนี้ก็จะต้อง

ตายแน่

นางทูลแบบนี้แล้วก็เบือนหันหลังให้ยกผ้า

สบายปิดหน้านอนนิ่งไม่ยอมพูด

ตอนนี้พญานาคก็น่ากลัวจะสงสารเมียเนะเป็น

ธรรมดาๆดา

เพราะตามปกติเธอน่ะเป็นคนดีมาก

แต่แต่ว่าพอมาถูกท่านี้เข้าอาศัยความดี

ที่เธอมีมาก่อน

ก็ทำให้พระราชาคือพระญานาคมีใจอ่อนสงสาร

เมีย

ท่านพระญานาคราชจึงได้เสด็จออกจากห้อง

ด้วยพระทัยกระวนกระวาย

ทรงประทับอยู่เหนือท่านพระท่านบรรทมแล้ว

ก็ดำริว่า

นางจะเอาหัวใจวิธุวิธุรบัณฑิต

ถ้าไม่ได้นางจะต้องตายนี่เราจะทำแบบไหนทำ

ไงจะได้มา

นอนกลุ้มเลยป่วยไปอีกองค์

เป็นอันว่า 2 องค์นี้ป่วยลักษณะเดียวกัน

ป่วยไม่ป่วยทั้งร่างกายเป็นการป่วยทางใจ

ป่วย

แต่ว่าพระนางวิมาราป่วยเพราะอยากได้หัวใจ

วิโทรบัณฑิตคืออยากจะพบวิทบัณฑิตนั่นเอง

แต่ว่าถ้าไม่ได้จะยอมตาย

สำหรับท่านพญานาคราช

ก็ต้องป่วยเพราะการกลุ้มใจหมดปัญญาที่จะ

นำมิธุรบัณฑิตมาได้

ต่อมาตอนนี้เขากล่าวถึงลูกสาว

และลูกสาวของพญานาคราชกับพระนางวิมาลา

มีนามว่า

นางอริทันตี

นางอริทันตีนี่เป็นพระยาเป็นธิดาของพญา

นาคราชเห็นอาการของพระราชบิดาเต็มไปด้วย

ความวิตกกังวล

แลรู้สึกว่ามีความกระวนกระวายพระทัยเช่น

นั้นยิ่งกราบทูลถามว่า

ข้าแต่สมเด็จพ่อพระพักของพระองค์เป็น

เหมือนดอกประทมที่ถูกขยำจนช้ำเขียว

ทรงปริวิตกเรื่องสิ่งใดหรือพระเจ้าค่ะ

พระญานาคราชจึงได้ตรัสว่านี่ลูกอริต

แม่ของเจ้าน่ะก็มีความปรารถนาสิ่งที่มัน

เป็นไปไม่ได้

แต่ถ้าหากว่าเขาไม่ได้เขาจะตาย

พ่อก็นอนกลุ้ม

กลุ้มไม่รู้จะทำยังไง

ลูกสาวก็ถามว่าพระเจ้าแม่ต้องการอะไรพระ

เจ้าค่ะ

ท่านก็บอกว่าแม่ของเจ้าเนี่ยเค้าอยากได้

หัวใจของวิธุรบัณฑิต

ดูสิถ้าเป็นของอื่นน่ะเหาให้ได้

แต่เรื่องต้องการหัวใจคนนี่มันเอากันยัง

ไงลูก

ใจมันเป็นนามธรรม

ใจไม่ใช่เนื้อที่เราเรียกกันว่าก้อนหัวใจ

นั่นมันเป็นวัตถุหือไม่ใช่อารมณ์คิด

มันมีกิจทำงานเกี่ยวกับเลี้ยงร่างกายแต่

ว่านี่แม่เขาต้องการหัวใจของวิทูรบัณฑิต

ซึ่งเป็นที่รักสำหรับเฉพาะอย่างยิ่ง

วิทุรบัณฑิตนี่เป็นที่รักของบรรดามนุษย์

ทั้งชมโพทวีป

และเขาก็ยื่นเงื่อนไขว่าต้องเอาหัวใจ

วิทูรบัณฑิตมาได้โดยที่วิทูรบัณฑิตไม่มี

อันตราย

นี่ลูกฟังแม่เขาพูด

เขาต้องการอย่างนี้พ่อก็นอนตีแขนง

ทั้งนี้เพราะอะไรเพราะพ่อหมดแรงหมดปัญญา

แล้วเขายืนยันว่าถ้าว่าไม่ได้หัวใจ

วิโทรบัณฑิตเขาจะต้องตาย

พ่อกำลังจนปัญญาจริงๆลูกเจ้าควรจะช่วย

ชีวิตมารดาของเจ้าไว้

เมื่อตรัสแล้วท่านก็กระซิบว่าเจ้าควรจะหา

พระดาสักคนหนึ่งหรือสามีนะให้ลูกหาผัว

เลือกเอาที่เก่งกล้าสามารถซึ่งจะไปเอาหัว

ใจของวิโทรบัณฑิตมาให้เราได้เจ้าจะทำได้

มั้ย

นี่ความจริงมีลูกผู้หญิงนี่ก็ดีเหมือนกัน

ถ้ามันจนปัญญายาจริงๆก็หาลูกผู้หญิงใช้

ให้เป็นประโยชน์เออ

ก็ว่าใครว่าผู้หญิงไม่ดีก็ไม่ได้นะผู้

หญิงนัเป็นมารดาของโลก

จะว่าผู้ชายไม่ดีก็ไม่ได้เพราะผู้ชายก็

เป็นบิดาของโลก

นี้ถ้ามีแต่ผู้หญิงก็ไม่มีความงอกงาม

ถ้าโลกนี้ถ้ามีแต่ผู้ชายก็ไม่มีอะไรต่อ

เป็นอันว่าโลกนี้ต้องมีทั้งผู้หญิงและก็

ต้องมีทั้งผู้ชาย

ถ้าจะถามว่าผู้หญิงผู้กับผู้ชายใครดีกว่า

กัน

ก็ต้องตอบว่าต่างคนต่างดี

ทั้งนี้เพราะอะไรหากว่าท่านจะถามว่าแผ่น

ดินกับแม่น้ำอย่างไหนจะดีกว่ากัน

ถ้าเรามีแต่แผ่นดินไม่มีน้ำแล้วก็อดแห้ง

ตายถ้าเรามีแต่น้ำเราไม่มีแผ่นดินก็เราก็

ไม่มีที่อาศัย

เป็นอันว่าดินกับน้ำต่างคนต่างมีค่าต่าง

กัน

ฉะนั้นผู้หญิงและผู้ชายก็เหมือนกันก็มี

ค่าต่างกันจะว่าใครดีกว่ากันมันก็ไม่ถูก

ผู้ชายผู้ชายเคยกดผู้หญิงไว้ว่าผู้หญิงมี

ความสามารถไม่เท่าผู้ชาย

แต่ว่าไอ้ความสามารถของผู้หญิงที่เหนือ

ผู้ชายผู้ชายไม่ได้คิด

อเรื่องนี้ทิ้งไปเวลานี้ผู้หญิงเป็นพระ

ราชาก็เยอะผู้หญิงเป็นนายกรัฐมนตรีก็เยอะ

แล้วก็เก่งด้วย

เป็นอันว่าต่างคนต่างดี

เล่าเรื่องของท่านต่อไปเมื่อพระราชายกซิบ

ว่าลูกรัก

เจ้าจงมีสามีที่มีความเก่งกล้าสามารถ

แล้วสามาสามารถไปเอาวิทูรบัณฑิตมาได้อัน

นี้เจ้าจะยอมเป็นภรรญาเขาจะตกลงมั้ย

เป็นอันว่านางอริันตี

นางสาวนะทราบดังนั้นแล้วก็ตัดสินใจ

ปลอบพระราชบิดาและพระมารดาให้คลายกังวล

ตกลงใจจะหาสามี

แหมไปหาที่ไหนก็ไม่ทราบครับโอเอ้าตามใจ

จึงได้จัดแจงแต่งองค์อย่างงามพลิ้งร่อสวย

ๆสดงดงามเป็นพิเศษ

แหวกว่ายน้ำออกจากนาคกวิภพเหาะตรงไปยังภู

เขา

เป็นภูเขาที่มีสีเขียวดุจเมตั้งทะมู่ใกล้

ฝั่งมหาสมุทรในป่าหิมวัน

และก็เที่ยวเก็บดอกไม้มาประดับพวกเขา

อย่างสวยงาม

แล้วก็รแล้วก็ฟ้อนรำขับร้องอย่างไพเราะ

เป็นใจความว่านั่นแหละ

อีตอนนี้ที่ไปเทศน์สักคนฮาคือร้องแหล่กับ

เ้าให้เป็นฝ่ายหนึ่งเร้องแหล่มาแล้วก็

ร้องไปร้องไปก็ร้องมันส่งคนฮากลิ้งที่ฮา

กลิ้งไม่ใช่สนุกเพราะอะไรเพราะร้องไม่

เป็นร้องไม่เข้าท่าเข้าทางก็เลยหาป่า

ใจความไม่ว่าคนทันก็ดี

นาคก็ดีครุษก็ดีกินนอนก็ดีคนไหนก็ตามที

ถ้าสามารถ

นำเอาหัวใจของวิทรบัณฑิตมาถวายพระมารดา

ของเราได้

เราจะยอมเป็นภรญาของคนนั้น

ก็ร้องเรื่อยก็ไปตามจังหวะจะโคน

ในขณะนั้นนั่นเอง

ท่านปุณนักกยักษ์

หลานของท่านท้าวเวสสุวรรณมหาราช

ขับม้าผ่านมาได้ยินเสียงเพลงเข้าก็มีความ

รู้สึกคล้ายก็ว่าเสียงเพลงนั้นเฉือนตัด

ผิวหนังเข้าไปถึงเยื่อในกระดูก

เพราะว่าทั้ง 2 ท่านนี้เคยเป็นสามีภรรญา

กันมาในชาติก่อนที่เรียกว่าปุพเพสนิวาส

นี่ในเรื่องปุพเพสนิวาสเป็นอย่างนี้เพียง

ได้ยินเสียงเพียงได้ยินชื่อก็เกิดความรัก

มันหนีกันไม่ได้จึงได้ชักบาเลี้ยวเข้าไป

หา

เห็นนางอริทันตีก็เกิดความปฏิพัติรักใคร่

ขึ้นมาทันที

แม้นางอริทันตรีก็เกิดความรักเหมือนกัน

นี่อุพเพสันนิวาสนะเราห้ามเขาไม่ได้

จะว่าสำนักไหนที่สอนพระกรรมฐานแล้วก็ห้าม

ลูกศิษย์แต่งงานน่ะมันไม่ควรพระพุทธเจ้า

ท่านจะไม่ห้าม

ถ้าเค้าเป็นคู่ครองกันมันหนีกันไม่พ้นจึง

ได้ฉวยข้อมือนะเอาล่ะสิเดี๋ก่อน

นาริทันตรีก็เกิดความรักทันทีเหมือนกัน

จึงได้จับข้อมือปุณคยักคพาไปเฝ้าพระ

ราชบิดา

ท่านปุณักกยัก์จึงได้ถามทูลถามพระญาณนาค

ว่าข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ

ข้าพระองค์มีนามชื่อว่าปุณนักกยักค

บัดนี้ปรารถนาจะเป็นจะเป็นฆ่าใต้ฝ่าละออง

ละอองธุดีพระบาทคือปรารถนาจะได้เจ้าหญิง

อริตเป็นคู่สมรส

คำว่ายักษ์ในที่นี้นะบรรดาท่านผู้ฟังฟัง

อย่าคิดว่ายักษ์มีเขี้ยวอย่างโขน

เออที่ท่านผู้นี้เรียกว่ายักษ์ยักขะนี่ก็

แปลว่าผู้บุคคลคนบูชา

เป็นเทวดาเช่นจาตุมหาราช

คือจาตุมหาราชมหาราชทั้ง 4 นี้มี 4 องค์

คือท้าวทศรสท้าววิรุล 6 ท้าววิรุลปักท้าว

กเวรหรือว่าที่เรียกกันว่าท้าวเวสสุวรรณ

อันนี้ถ้าราชมีจริง

แต่หากเพราะว่าสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงยืนยันไว้ในหลายที่วันที่องค์สมเด็จ

พระมหาวณีทรงบรรลุอภิเสธสัมมาสัมพุทธวัน

หลังที่หิตปุสสพนิกะเอาเข้าตูก้อนเข้าตู

ผงมาสวายถวาย

ก็ปรากฏว่าเวลานั้นขององค์สมเด็จพระจอม

ไตรบรมศาสดาหายไป

ท้ามหาราชทั้ง 4 จึงได้นำบาตรมาถวายนี่

พระพุทธเจ้าทรงยืนยันว่าท้ามหาราชมี

แต่ว่ามีบรรดาญาติโยมพุทธบริษัทหลายท่าน

มาถามว่าบางท่านว่าไม่มี

ในข้อนี้ก็ไม่ต้องไปยืนยันอะไรกับท่าน

ท่านว่าไม่มีก็เป็นเรื่องของท่านแต่ว่า

พระพุทธเจ้ายืนยันว่ามีเราก็ต้องเชื่อ

เชื่อพระพุทธเจ้าไว้ก่อนแต่ว่าวิธีเชื่อ

ได้อธิโมกขศรัทธาไม่เหมาะสมต้องเชื่อด้วย

การค้นคว้าตามหลักสูตรของพระพุทธศาสนา

เมื่อทำได้แล้วจะเห็นว่าท้าวมหาราชน่ามี

จริงๆ

อต่อเรื่องของท่านไปว่านางอริตรีเต้องการ

พระนางอริตรีเป็นคู่สมรส

ขอพระองค์จงทรง

รับสินสอดแน่

มีค่าสินสอดค่าศินสอดนี่คงจะมีมานาน

ค่าสินสอดคือช้างม้ารสอย่างละร้อย

เกวียนที่เต็มไปด้วยแก้วมณีเล่มละร้อย

โอ้โห

เกวียนที่เต็มไปที่แก้วมณี 100 เล่มแน่

แหมเอามาที่วัดท่าซุงก็เหมาะ

และก็ประทานเจ้าหญิงอริตแก่ข้าพระองค์ไอ้

ที่ประทานอมวัธาตุงไม่ใช่นาริหันตรีนะ

เกียนแก้วมณีสิ

เป็นอันนั้นว่าพญานาคจึงได้ทรงตรัสว่าดู

ก่อนปุณักกยักค

จงรอไว้สักว่าเดี๋ยวก่อนเราจะไปสาหารือ

กับญาติมิตรเพื่อนสนิทดูก่อนเพราะว่า

ประเพณีที่ดี

จะต้องได้รับความเห็นชอบจากคนส่วนมาก

สิ่งใดที่คนส่วนมากไม่เห็นชอบด้วยถ้าทำลง

ไปอาจจะไม่ได้รับความช่วยเหลือสนับสนุน

ให้สำเร็จ

ซึ่งจะเป็นการเดือดร้อนหรือเป็นผลร้ายต่อ

ภายหลัง

เมื่อพยานาคตรัสดังนี้แล้วจึงได้เสด็จ

เข้าห้องพระนางวิมาลา

และก็ทรงปรึกษาว่าแม่วิมาลา

มีชายผู้หนึ่งเขามีนามว่าปุณนักกยัก์

มาขอเจ้าอริตรีลูกของเรามาขอกับเรา

แล้วก็เสนอสอดมากมายเราอยากจะรกยกลูกสาว

ให้เขาหรือไม่หึ

ว่าเราควรจะยกลูกสาวให้เขาหรือไม่

พระนางวิมาลาก็ทูลว่าศีลสอดจะมีค่าสัตว์

เท่าใดก็ไม่มีความสำคัญ

ถ้าปุณคยักค

สามารถเอาหัวใจของวิธุรบัณฑิตมาให้หม่อม

ฉันได้

จึงจะควรยอมยกให้เพราะว่าหม่อมฉันไม่

ปรารถนาทรัพย์สินใดๆยิ่งไปกว่าหัวใจของ

วิทบัณฑิตพระเจ้าค่ะ

ยุ่งแบบใช้ยักษ์ยักษ์ก็คือเทวดา

สำหรับพระญานาคจึงได้เสด็จออกมาหา

ปุญณกยัก์

แล้วจึงได้ตรัสว่านี่

บุญนักกยัก์

ฉันไปปรึกษาแล้วนะแม่เจะเอาอย่างนี้ก็แม่

เค้ายินดีที่จะยกเจ้าอิธันตีให้ฉันก็ไม่

อยากจะขัดใจแม่เขาก็ขึ้นชื่อว่าลูกเนี่ย

แม่เขาเลี้งมามากกว่าพ่อพ่อ

มีภารกิจภายนอกแม่เขาต้องอุ้มท้องมาต้อง

ประคบประคมมันประคบประหงมตั้งแต่อยู่ใน

ครรภ์เมื่อโตขึ้นหมดแล้วก็เป็นหน้าที่

หน้าที่ของแม่ทุกวันจะต้องทนุบำรุงลูก

ฉันน่าเป็นพ่อก็จริงแหละแต่ทว่าการประคบ

ประหงมลูกมีน้อยเวลามีน้อยฉะนั้นภาระใหญ่

จริงๆที่มีความต้องการอันใดที่ต้องการลูก

สาวของเขาไปแม่เค้าต้องการยังไงก็ต้องตาม

ใจแม่เขา

ว่าแม่เขาเป็นคนเลี้ยงนี่เอาอย่างี้ก็

แล้วกันนะเป็นอมแม่เค้าก็ดีฉันก็ดีมีความ

ยินดีที่จะยกเจ้าอริันตีให้

แต่้าว่ามีข้อแม้ว่าถ้าท่านสามารถจะนำหัว

ใจของวิทูรบัณฑิตมาให้เรา

แต่ว่าการนำมานั้นท่านวิทูรบัณฑิตจะต้อง

ไม่มีอันตราย

เพราะเราไม่ปรารถนาทรัพย์สินใดๆทั้งหมด

นอกจากหัวใจของวิโทรบัณฑิต

นี่แอบไปใช้คนโง่เนี่นะแต่วิทูรบัณฑิตก็

แย่

เป็นอันว่ายักษ์ก็ถามคนนั้นก็ยักษ์ถามว่า

ท่านมีโทรบัณฑิตน่ะคือใครและก็อยู่ที่ไหน

ข้าพระพุทธเจ้าจะคบได้ยังไง

ท่านพยานาคก็ตอบว่าท่านวิโทรบัณฑิตเนี่ย

นะเป็นมหาราช

เป็นมหาราชครู

อยู่ในสำนักข้าพเจ้าชัยโกรยะ

ในเมืองมนุษย์หากท่านจะต้องการพบต้องไปพบ

ที่นั่น

สำหรับท่านปุณนกยัก์ได้ฟังแล้วจึงได้

เรียกคนใช้ให้นำม้าสินทบมา

แล้วขึ้นขับขี่ม้าสิทพตรงไปยังสำนักของ

ท้าเวสสุวรรณทันที

เพื่อขออนุญาตนะต้องไปหนญาติเจ้านายก่อน

แต่ขณะนั้นปรากฏว่าท้าเวสสุวรรณเจ้าแห่ง

เทวดาด้านทิศเหนือกำลังตัดสินคดีการแย่ง

วิมานกันระหว่างยักษ์ 2 ตนเทวดา 2 องค์

ท่านปุณรยักค์ฟังดูรู้ว่าใครจะชนะ

จึงเข้าไปยืนข้างนั้นพอตัดสินให้ฝ่ายชนะ

เข้าอยู่ในวิมานนั้นได้ด้วยคำว่าเจ้าจงไป

นะอ๋อนี่แกหากินแบบนี้รู้ว่าคนไหนชนะ

เมื่อเขาชนะแล้วท่านท้าเวสสุวรรณก็บอกว่า

เจ้าจงไปอีตาปุญณยักค์นี่แกก็ย่องไปยืน

อยู่ข้างๆกับคนที่ชนะ

แกรู้ว่าใครจะชนะพอบอกเจ้าจนไปแกถือเหตุ

นี้แล้วก็ไปเลยไม่ต้องลา

นี่เป็นอันว่าเป็นการหากินแบบพิเศษของแก่

เ

ก็ยักจึงได้ถือคำว่าได้รับคำเอาคำนั้นว่า

เจ้าจงไปนี่แหละเป็นการได้รับกาอนุญาตให้

ไปด้วยนให้หากินดีเหมือนกัน

เป็นอันว่าวิธีโกงแบบนี้ไม่ได้มีแต่เมือง

มนุษย์

เมื่อได้โอกาสจึงได้รีบขึ้นหลังม้าเหาะไป

ทันที

พราหมณ์ก็คิดใคร่ครวญอยู่ว่าจะใช้อุบาย

อย่างไรดีจึงจะได้วิทูรบัณฑิต

นี้มาเป็นดวงมณีของพระเจ้าโกรยะ

และขออก็เพราะว่าจะทำยังไงดีนะ

วิทวรบัณฑิตนี้ความจริงเป็นดวงมณีเป็นดวง

แก้วของพระเจ้าโกรยะและคนทั้งชมโพทวีป

แต่ว่าพระเจ้าโกรยะโปรดปรานมาก

เราท้าพนันเราจะต้องท้าพนันการเล่นสกากัน

เราชนะแล้วถ้าเราชนะเราจะจับเอา

วิทธุรบัณฑิตก็คงจะได้

เราจะต้องหาวิธีท้าพนันเล่นสกากันเสีย

ก่อนตามธรรมดาพระเจ้าแผ่นดินย่อมปรารถนา

แก้วมณี

ของพระของพระเจ้าจักรพรรดิ

เราจะไปเอาแก้วมณีนี้มาล่อคงจะสำเร็จ

เพราะแก้วมณีนี้อยู่มีอยู่ในที่ของเราแหม

มันไม่จบบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

เป็นอันว่าไม่จบะจะไปเอาแก้วมณีมันเนี่ย

มันไปเอาไม่ได้เสียแล้วเพราะว่าเวลามัน

หมดพอดีอ่าสำหรับวันนี้ก็ของดไว้ก่อนยัง

ไม่ให้ปุณยักคไปเอาแก้วมาณี

เวลาหมดก็ต้องขอยุติไว้แต่เพียงเท่านี้

วันนี้ขอลาก่อนวันต่อไปวันหน้าพบกันใหม่

ขอความสุขสวัสิภัตนมงคล

สมบูรณ์พูผลจงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชน

ผู้รับฟังทุกท่าน

อ่อท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย

สำหรับวันนี้ก็มาต่อเรื่องของวิทูระอ่า

ของวิทรูรบัณฑิต

ตอนนี้ต้องขอย้อนไปอีกนิดนึง

ว่าเมื่อปุณนักกยักษ์ได้รับฟัง

แล้วก็สั่งเรียกให้คนทำม้าสินทพขึ้นไปขับ

ขี่

เป็นนว่าตอนที่เพบแล้วก็ได้ฟังคำพระเจ้า

ท่านโกรยะ

ว่าเวลานี้วิทรบัณฑิต

อยู่ที่เมืองของพระเจ้าโกรยะ

ถ้าต้องการอยากได้ลูกสาวต้องไปเอา

วิโทรบัณฑิตที่เมืองนั้นมา

สำหรับปุณกยะได้ฟังยักษ์ได้ฟังแล้วก็

เรียกคนใช้ให้นำม้าสินทบมา

แล้วขึ้นขับขี่ตรงไปยาสำนักของประเทศท้า

เวสสุวรรณทันที

เพื่อจะไปขออนุญาตท่านท้าวเวสสุวรรณ

แต่ว่าเวลาขณะนั้นท้าเวสสุวรรณ

ซึ่งเป็นเจ้านายกำลังตัดสินคดีเรื่องการ

แย่งวิมานกันระหว่างเทวดา 2 องค์

นัคยัก์ได้ฟังรู้ว่าใครจะชนะจึงได้ย่อง

เข้าไปยืนข้างๆคนที่จะจะจะชนะ

พอท่านท้าวเวทวันตัดสินให้ฝ่ายนั้นชนะ

เข้าวิมานนั้นได้

และก็จงใช้คำไ้วาจาว่าเจ้าจงไป

ปุนักกยัก์ก็ถือเอาว่าได้รับอนุญาต

จึงได้รีบขึ้นหลังม้าแล้วก็เหาะไปทันที

ปรางก็คิดใคร้ครวญอยู่ในใจว่าจะใช้อุบาย

อย่างไรดีนะ

วิทูรบัณฑิต

คนนี้เป็นเหมือนดุจหนึประหนึ่งว่าแก้วมณี

ของพระเจ้าโกรยะ

แล้วก็เป็นของคนทั้งชมพูทวีปแต่ว่าพระ

เจ้าโกรัพพยะเนี่ยโปรดปรานมาก

ถ้าเราจะท้าพนันเล่นสกาก็จะดีและถ้าเรา

ชนะเราก็จะจับอวิโทรบัณฑิตไปก็คงจะได้เรา

ต้องหาวิธีท้าพนันเล่นสกากันก่อนตาม

ธรรมดาพระเจ้าแผ่นดินย่อมมีความปรารถนา

แก้วมณีของพระเจ้าจักรพรรดิ

เราจะไปเอาแก้วมณีนี้มารอดคงจะสำเร็จ

เพราะว่าแก้วมณีนี้

เพราะว่าแก้วมณีนี้อยู่ที่ระหว่าง

วิบูรวรรพจน์

ใกล้กรุงราชคฤห์

เมื่อคิดอย่างนั้นแล้วจึงได้ชักม้าบ่าย

ตรงหน้าไปที่วิบูรวรรพน

เที่ยวเสาะแสวงหาแก้วมณี

พอถึงระหว่างเขาก็เห็นแสงสว่างบาดรในตา

ดุจฉายฟ้าแลบ

ก็รู้ได้ว่านั่นเป็นแสงของแก้วมณีของพระ

เจ้าจักรพรรดิจึงตรงเข้าไปหยิบมา

เจ้ายักษ์กุมภีที่เฝ้าอยู่บนยอดขัดขวาง

ทันทีมีคนเฝ้าอยู่นะยักษ์เฝ้า

ยักษ์ก็คือเทวดาที่เฝ้าไว้ก็เพราะว่าถ้า

ใครเป็นพระเจ้าจักรพรรดิขึ้นมาเขาจะต้อง

นำแก้วมณีนี้ไปให้

เมื่อยักษ์คัมภีร์เข้ามาขัดขวางเหลือบ

เห็นสายตาของปุณักกยักษ์เข้าก็ตกใจ

เพราะว่าปุณคยักคนี่เป็นเทวดาชั้นผู้ใหญ่

กว่าแล้วก็มีฤทธิ์มาก

เมื่อตกใจตัวรีบงันงกรีบหนีเข้าไปแอบอยู่

ในซอกเขา

เขานี่เ้าเรียกว่าเขาจักรวาล

สำหรับว่าปุณักกยักษ์ไม่ได้แก้วตามความ

ปรารถนาแล้วก็รีบชักม้าตรงไปยังเมือง

อินทรปนคร

ในขณะนั้นพระราชาต่างๆจากร้อยเอ็ดประเทศ

กำลังชุมนุมกันอยู่ท่านปุณกยัก์จึงได้

แปลงเพศเป็นมานพเข้าไปท้าเล่นสกาพนันกัน

ไม่ว่าจะเป็นพระราองค์ชาองค์ใดก็ได้ทั้ง

นั้นน่ะไม่ว่าใครท้าเล่นได้หมด

พระเจ้าโกรปยะทอดประเนมานพมาท้าเล่นการ

พนันจึงถามว่าท่านเป็นใคร

จึงกล้าหาญอย่างนี้

ท่านปุณักกยัก์ก็ตอบว่าข้าพข้าพระพระองค์

เป็นมานพที่ต้องการจะเล่นสกาท้าเป็นการ

พนันเท่านั้นพระเจ้าค่ะ

จะเป็นใครไม่สำคัญและต้องการจะเล่นการ

พนันในเรื่องของสกา

พระเจ้าโกรยะจึงได้ถามว่าเจ้าน่ะมีอะไรมา

ให้เราถ้าเราชนะ

ปุนักกยักษ์ก็ตอบว่าข้าพเจ้ามีแก้วมณี

วิเศษอันเป็นของพระเจ้าจักรพรรดิแล้วก็มี

ม้าวิเศษ

ซึ่งสามารถจะชนะไพลีได้ทั่วพิภพพระเจ้า

ค่ะ

พระเจ้าก็รับพยาจึงตอบว่าไหนๆเอามาดูกัน

ก่อนซิสิ่งที่เจ้าบอกเเราเชื่อไม่ได้ถ้า

เรายังไม่เห็นแก้ววณีของเจ้านี่มันอยู่

ตรงไหน

วนยัก์จึงได้ตอบว่าแก้วมณีของเรามีอยู่

มากมายมฌานที่มีกำลังเร็วอยู่ดังลมโกรธก็

มีอยู่แล้ว

ไม่ใช่ว่ามีไม่ใช่น้อยแก้วมณีของข้าพเจ้า

ดวงหนึ่งกับม้าตงหนึ่งจะมีความหมายอะไร

สำหรับ

นี่

แต่ว่าอย่างงั้นพระองค์ไม่น่าจะตรัสดัง

นั้นเลยม้าของข้าพเจ้าตัวเดียวกับม้าม้า

พันตัวของพระองค์คุณนัคยัก์อ่ะก็หมายความ

ว่าไอ้ม้าตัวเดียวของเขาเนี่ยมันจะมีความ

สามารถดีกว่าม้าพันตัวของพระองค์คุณนั้น

ก็ยักทูลอย่างมั่นใจขอพระองค์จงทอดพระ

เนตรดูตอนก่อนเถิดพระเจ้าค่ะว่าแล้วก็ขับ

มาของตน

นะ

อ่าขับม้าของตนให้ปีนขึ้นไปอยู่บนกำแพง

วิ่งรอบพระนครความเร็วของม้าเนี่ยทำให้

ปรากฏแก่สายตาเหมือนกับม้าพันตัวโอ้โห

เอาคอจดกันเรียงรอบพระนคร

เมื่อปุกก็ยักเร่งม้าให้เร็วขึ้นอีกก็มอง

เห็นเหมือนกับว่าม้าและคนคงเห็นแต่ผ้านะ

ทีนี้มองไม่เห็นทั้งม้าทั้งคน

คือก็มีลูกน้องขี่ขับเมื่อเร่งให้เร็ว

เข้าก็เลยมองไม่เห็นทั้งม้าทั้งคนเพราะ

ความเร็วคงเห็นแต่ผ้าสีแดงที่คาดพุงพุณ

นั้นก็ยักษ์

ปรากฏเหมือนกับผ้าผืนเดียวอยู่รอบพระนคร

ขั้นแล้วปุญณยักค์ก็หยุดลงจากหลังม้าและ

กราบทูลว่าข้าแต่มหาราช

พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นความเร็วม้าแล้ว

หรือยัง

พระราชาก็ตรัสว่าเออมนพเราเห็นแล้วและต่อ

ไปขอจงทอดประเนดูอีกว่ามาของข้าพระองค์

นี้จะมีความสามารถยอดเยี่ยมเพียงใดใด

อุณกยัคฆ์กราบทุนแล้วก็ขับมาให้วิ่งข้าม

สระใหญ่ในพระราชอุติญาณ

ความเร็วของม้านั้นก็ปรากฏว่าปลายกีบมิ

ทันจะเปียกน้ำในสระเลยจากนั้นก็ควบไปอีก

แหมก็เล่นม้าทิพย์ม้าเทวดาเนี่ยพคุณเอ้ย

จากนั้นก็ให้ม้าวิ่งไปบนใบบัวตบมือแล้วก็

เหยียดมือออกม้าวิ่งผ่านมาหยุดอยู่บนฝ่า

มือ

แล้วก็กราบทูลว่าพระองค์ผู้เป็นจอมแห่ง

นรชน

ม้าอย่างนี้ควรจะจัดเป็นม้าแก้วได้หรือ

ไม่พระเจ้าค่ะ

พระราชาก็ตรัสว่าเป็นม้าแก้วได้ดีได้แน่

นอนเพราะมานพ

เขาย่อได้กราบทูลว่าข้าแต่มหาราชสำหรับ

ม้าแก้วเพียงพอแล้วเท่านี้ก่อน

ขอพระองค์จงทอดพระเนตรดูอนุอนุภาพของ

แก้วมณีนี้บ้างเมื่อทูลแล้วก็แสดงอานุภาพ

ของแก้วมณีให้ปรากฏ

เป็นรูปสตรีมั่งเป็นรูปบุรุษมั่งจำนวนมาก

เป็นหมู่เนื้อบ้างเป็นหมู่นกบ้างเป็นพญา

นาคบ้างเป็นพญาครุฑบ้างเป็นกองช้างบ้าง

เป็นกองรถบ้างเป็นกองม้าบ้างเป็นกองเดิน

เท้าบ้างเป็นกองช้างบ้าง

กรมราชองครักษ์บ้างกรมม้าบ้างบ้างกรมรถ

บ้างกรมคนเดินเท้าบ้างเป็นนครใหญ่มีกำแพง

และเสาค่าสูงประกอบไปด้วยป้อมเชิงเทนน่า

เกรงขามมีถนนหนทาง 3 แพร่ง 4 แพร่งมีหมู่

บ้านร้านตลาด

พ่อค้าแม่ค้าประชาชนต่างวรรณะมีการเล่น

ดนตรีมีการเล่นมรสพต่างๆมีมวยปล้ำมีรำนัก

ร้องมีนักกราบนักร้องมีบุรุษรูปงามกำลัง

ล่อลวงหญิงมีหญิงรูปงามแต่ใจร้ายกำลังล่อ

ลวงชายมีสวนสัตว์ประกอบด้วยเชิงเขาเป็น

ที่อยู่ของราชสีหเสือเสือโคร่งเสือดาวแรด

โคสุกรละมั่งอีกเก้งกวาง

ละมาดชะมดแมวป่ากระต่ายกระแต

มีแม่น้ำสวยงามงาม

มีผูปลานานาพันธ์มีหิมวันตบรรพจน์ซึ่ง

เกลื่อนกรนไปด้วยเหล่ากินนอน

มีปราสาทราชมนเฑียรอันรุ่งเรืองสุขใสมี

เหล่าเทพกัญญา

ทรงโฉมวิไลแบร้อมเหล่าเทพบุตรเป็นต้น

ที่กล่าวมานี้เป็นอานุภาพของแก้วมณี

หมายความมีแก้วมณีอย่างนี้แล้วก็จะนิรมิต

เอาอะไรก็ได้ตามชอบใจ

แล้วก็อย่าเนรมิตอันได้มากไปกว่านี้เมื่อ

ปุญยัก์แสดงพิหารแก้ววณีอันแสนยม

มหัศจรรย์อย่างนี้แล้ว

จึงได้ทูลว่าข้าแต่พระองค์ผู้จอมนรชน

บุคคลใดชนะข้าพเจ้าด้วยสกาข้าพเจ้าจะยก

แก้วมณีดวงนี้ให้เป็นค่าการพนัน

ถ้าพระองค์ชนะข้าพเจ้าก่อนข้าพเจ้าจะมี

แก้วเจ้านี้ถวาย

แด่แต่ว่าถ้าข้าพเจ้าชนะข้าพระองค์จะขอ

พระราชทานอะไร

จะขอพระราชทานอะไรพระองค์จะต้องให้

อืมหมายความว่าถ้าเขาแพ้เขาจะให้ม้าด้วย

เขาให้แก้วมณีด้วยแต่ว่าเขาถ้าเขาชนะเขา

ต้องการอะไรที่พระองค์มีอยู่พระองค์จะ

ต้องให้

ท่านทั้งหลายผู้รับฟังฟังอย่างนี้แล้วจะ

เห็นว่าแก้วมณีนี้มีอานุภาพมากก็หมายความ

ว่าเป็นแก้วสารพัดนึกแม้แต่การสร้างเมือง

สร้างวังสร้างถนนหนทางก็ไม่ต้องสร้างด้วย

คนใช้แก้วมณีเป็นอานุภาพบันดาลให้ปรากฏ

อันนี้ความจริงถ้าใครเป็นพระเจ้า

จักรพรรดิ

พระเจ้าจักรพรรดิจะมีของดีหลายอย่างคือมี

เกือกแก้วมีแก้วแก้วมณีมีพระขันธ์แก้วมี

ช้างแก้วม้าแก้วขุนคลังแก้วขุนพลแก้วแล้ว

ก็นางแก้วคำว่าแก้วนี่หมายว่าดี

เป็นอันว่าเล่าเรื่องของท่านต่อไปนั่ง

บรรยายเรื่องความเป็นพระเจ้าจักรพรรดิมัน

จะยุ่ง

เมื่อพระเจ้าโกรยะจึงได้กราบกล่าวต่อไป

ว่าดูก่อนมน

ยกเว้นตัวเราเสียกฉัต

และอมเหสี

เมื่อไม่คือ 1 เรา 2 สวกฉัตรคือความเป็น

พระราชา

2 ภรรญาคือเอกอัครมเหสี

นอกจากนั้นถ้าเราแพ้เราจะยกให้เป็นค่า

พนันของท่าน

บุญนก็ยัก์ได้ฟังว่าถ้ากนั้นก็ทรงชักไม้

อ่าถ้ากนั้นก็อย่าทรงซักชักช้าอยู่เลยพระ

เจ้าค่ะมาเล่นการพนันกันเถิดจากนั้นการ

ขันแข่งขันสการะหว่างพระเจ้าโกรยะกับมานพ

กับมานพน้อยคือปุณคยักคก็เริ่มขึ้นท่าม

กลางพระราชาร้อยเอ็ด

และก็มหาชนเป็นจำนวนมากพระราชาเป็นฝ่าย

ทอดสกากร

พระองค์ทรงหยิบลูกเสกาขึ้นมาแล้วก็ทรงขับ

เพลง

อขับเพลงเสการะลึกถึงอออารักขาอรุ

อารักขเทวดา

และเทพาตนหนึ่งให้ช่วยมีชัยชนะแล้วก็โยน

ลูกสกาขึ้นไปบนอากาศ

ด้วยอานุภาพของปุญยัก์ลูกเสกาขึ้นไปสปา

สกาขึ้นแต้มแพ้

แต่อรักกเทวดาช่วยให้พระองค์รู้ทัน

เให้พระองค์รู้ทันแล้วก็รีบ

รีบรับอรุสกาไว้ได้จึงได้โยนเข้าไปใหม่

อีกเป็นครั้งที่ 2 แต้มที่แพ้ก็พลิกขึ้น

มาอีกแล้วก็ทรงรับเอาไว้ได้อีกปุญก็ยักษ์

แปลกใจจึงเพ่งมองดูว่านี่มันอะไรกันหนอ

เพราะเห็นว่ามีอรกอรักขเทวดาอรักขา

อรักขเทวดากลัวตัวสรรรีบหนีไปสุดเขา

จักรวาล

เนี่แสดงว่าคุณนัคยักคน่ะเค้าเป็นเทวดา

ที่มีอานุภาพมากกว่า

พอพระราชาทอดสกาครั้งที่ 3 ก็ตกลงมาโดย

รับไว้ไม่ได้

แต้มก็แพ้พลิกล็อคขึ้นมาทันทีไอ้แต้มแพ้

โผล่

ท่านปุณักยักก็ร้องด้วยความดีใจว่าเราชนะ

แล้วเราชนะแล้ว

เสียงปุญก็ยักดังก้องไปทั่วทวีปพระราชา

ทั้งร้อยเอ็ดและมหาชนต่างก็ร้องอึคนหนึ่ง

ด้วยความเสียใจ

ที่พระเจ้าโกรยะต้องเสียพระทัยเป็น

กำลังยักค

เป็นผู้ชนะจึงได้กล่าวตามกฎของการเล่นคา

สกาว่ากีฬาว่า

ท่านเป็นจอมแห่งนรชน

เราทั้งสองพนันกันด้วยสกาเช่นนี้ก็ต้องมี

ครั้งใดครั้งหนึ่งแพ้และชนะเป็นธรรมดาบัด

นี้ข้าพเจ้าเป็นผู้ชนะขอจงพระราชททาน

ทรัพย์อันมีค่านั้นแก่ข้าพเจ้าโดยเลวเถิด

พระเจ้าข้า

สำหรับพระเจ้าโกรยะจึงได้ถามว่าดูก่อน

มานพ

ทรัพย์สินสิ่งใด

ไม่ว่าจะเป็นช้างไม้โคกระบือแก้วแหวนเงิน

ทองอันใดที่มีอยู่ในแผ่นดินนี้ของเรา

ท่านจึงขนเอาไปตามปรารถนาเถิด

ฝ่ายปุณคยัก์

จึงได้กล่าวว่าทรัพย์สินสิ่งใดข้าพเจ้า

ไม่ต้องการเลย

ขอข้าพเจ้าขอพระราชทานมิธุรบัณฑิตแก่

ข้าพเจ้าก็พรแล้วพระเจ้าค่ะ

ตอนนี้ยุ่ง

พเจ้าโกรปยะจึงได้ตอบว่าดูก่อน

มานพูรบัณฑิต

นั้นเท่ากับตัวของเรา

เราได้กล่าวแล้วว่านอกจากตัวเราเสวกฉัตร

และอัลมเหสี

ยกให้ท่านได้ท่าทั้งนั้นสำหรับ

วิทูรบัณฑิตนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นตัวเรา

แต่ผู้เดียวยังเป็นที่พึ่งเป็นผู้นำทาง

เป็นเกาะแก่งที่เล้นลับและเป็นดวงประทีป

อันหาค่ามิได้ท่านอย่าเปรียบอิธุรบัณฑิต

เป็นทรัพย์ภายนอกก็หาไม่ได้หาได้ใหม่เขา

เป็นทรัพย์ภายในเท่ากับชีวิตของเรา

คือเป็นตัวของเราเองนั่นทีเดียว

สำหรับท่านปุนยักษ์

ไม่ใช่นักพูดจึงไม่สามารถจะโต้ตอบข้อขัด

แย้งคำพูดของพระราชาได้ในที่สุดจึงกล่าว

ว่าถ้าเราจะโต้เถียงกันก็เสียเวลาเปล่าๆ

ทางที่ดีต้องให้วิธุรบัณฑิตนั่นแหละเป็น

ผู้ตัดศีล

พระราชาเห็นชอบด้วยนึกล่าวว่าถูกแล้วพ่อ

มานพ

ถูกแล้วเป็นอันว่า

พระเจ้าโกพยะตรัสแล้วก็เข้าไปสู่โรง

ธรรมสภา

ให้หาวิทูรบัณฑิตมาทันทีให้ไปตามมา

สำหรับท่านปุณคยัตถามวิทรูรบัณฑิตว่า

กิตติศักดิ์ของท่านนี่โด่งดังนักว่าท่าน

เป็นผู้ทรงธรรม

ไม่พูดเท็จแม้แต่เพื่อชีวิตวันนี้เราจะ

ได้ทราบความเป็นจริงว่าคำเล่าลือนั้นจะ

เป็นจความจริงเพียงใดโอ้โหนี่นักปราชญ์

เหมือนกัน

แสดงว่าบุญณกยักค์นี่ก็เป็นนักปราชญ์

ท่านวิทูรบัณฑิตจึงได้บอกว่าเ้าเชิญท่าน

ถามตามสบายเถิดท่านจะถามยังไงก็เชิญถาม

นกยักจะได้พูดว่าท่านเป็นทาสของพระราชา

หรือเสมอหรือว่าสูงกว่าพระราชา

หรือว่าเป็นพระประโยชของพระราชาอแกถอน

เต่าตอบตามนี้แต่ถามแบบนี้ักยุ่งฉลาดมาก

ท่านวิธูรบัณฑิตจึงได้ตอบว่าดูก่อนมานพ

เราเป็นทาสของพระราชาโดยกำเนิดไปทีเดียว

แต่พระราชาจะมีอันเป็นอย่างไรก็ไปก็ตาม

เราจะต้องพูดจริงเสมอพระราชาจะพระราชทาน

ข้าพเจ้าเป็นข้าพนันแก่ท่านก็พึงพระ

ราชทานได้โดยธรรม

สำหรับท่านปุญยัก์ตบมือโรากล่าวด้วยความ

ดีใจว่าวันนี้เราชนะ 2 ครั้งวิทูรพระ

บัณฑิตได้ความแจ่มกแจ่มแจ้งแก่เราแล้วแต่

พระราชามิได้ตั้งอยู่ในธรรม

เรายอมยกวิทบัณฑิตนะไม่ยอมยกวิทูรบัณฑิต

ให้แก่เรา

เดี๋นะพระราชาได้สดับดังนั้นก็ทรงโทมนัส

ว่าวิโทรบัณฑิต

นี้ไม่เห็นแก่เราผู้มีคุณอุปการะบ้างเลย

กลับไปเห็นแก่มานพซึ่งพุ่งจะมาพบกันกับ

เดี๋ยวนั่นเองแล้วก็ทรงพิโรธ

จึงได้ตรัสแก่ปุญณคยักว่าถ้าวิทูรบัณฑิต

กล่าวเช่นนั้น

ท่านก็จงเอาไปเถิดแต่พอตรัสดังนั้นแล้วก็

ทรงดำริ้วว่าถ้ามานพนี้เอาวิทูรบัณฑิตไป

เสียแล้วก็ยากนักที่จะได้ฟังธรรมของเขา

อีกถึงอย่างไรเราก็ควรจะให้พักรออยู่ใน

เมืองนี้ชั่วคราวก่อน

พอจะได้ถามธรรมะบางอย่างหนูบ้างจึงได้

ตรัสว่าท่านวิโทรบิ

เราใคร่จะได้ฟังธรรมเขาอีกขอเชิญท่านแสดง

ธรรมแก่เราก่อนเมื่อวิทบัณฑิตพร้อมแล้ว

จึงได้ตรัสถามวาสธรรม

เป็นใจความว่า

ท่านวิธุระผู้เป็นคฤหัสถ์อยู่ครองเรือน

จะประพฤติอย่างไรจึงจะปลดโปร่งจึงจะได้

ชื่อว่าเป็นผู้สงเคราะห์ดีเว้นจากความ

เบียดเบียนและมีคำสัตว์เวลาจากโลกนี้ไปจะ

ไม่เศร้าโศก

ฟังแล้วก็จำด้วยนะท่านมีทูรบัณฑิตก็ตอบ

ว่าผู้ครองเรือนไม่ควรคบหญิงสาธารณะเป็น

ภรญา

เออจำให้ดีนะข้อนี้นะว่าผู้ครองเรือนไม่

คบหญิงไม่ควรคบหญิงสาธารณะเป็นภรรญา

และก็ไม่ควรบริโภคอาหารที่มีรสอร่อยแต่

ผู้เดียว

รักษาศีลประพฤติตามครองธรรมรักษาวงตระกูล

ให้วัฒนาถาวร

ไม่ประมาทในกิจการทุกอย่างมีเหตุผลเป็น

ยุติธรรม

ไม่แข็งกันได้ต่อผู้ใหญ่ไม่เย่อยิงด้วย

ความทนงประกอบแต่กิจที่เป็นสุจริตธรรม

พูดจาแต่ถ้อยคำที่น่าฟังก่อนให้เกิดไมตรี

สงเคราะห์ญาติมิตรตามสมควรให้ความช่วย

เหลือทั้งการงานนะทั้งทางการงานทางการ

เงินเท่าที่จะช่วยได้ไม่ดู

สามารถสมาคม

กับผู้มีศีลเป็นพระสูตรบทมีแล้วก็ปฏิบัติ

บำรุงสมณสมณพราหมณ์เป็นมิตร

ที่เป็นอันว่าถ้าเป็นฆราวาสในคนปฏิบัติ

อย่างนี้

แล้วผู้ครองเรือนคนปฏิบัติดังนี้จะได้

ชื่อว่าเป็นผู้ปลอดโปร่งเป็นผู้มีการ

สงเคราะห์ดีไม่มีการเบียดเบียนไม่มีคำ

สัตย์แล้วก็ไม่ใช่ไม่มีคำสัตว์แล้วจะต้อง

ไม่เศร้าโศกตไม่ต้องเศร้าเข้าโศกเสียใจ

แต่ภายหน้าโอ้โห

เสียงมันแห้งธรรมะของท่านไพเราะจริงๆ

น่าฟังนะสำหรับท่านผู้รับฟังจะไม่ย้อน

หลังหรอกเพราะว่าเทปนี่ถ้าสงสัยแล้วก็

เค้ามีไว้ต้องการอยากจะฟังละเอียดไปเก็บ

ไปสมบัติก็ได้เมื่อวิทุรบัณฑิตแสดงจบลง

แล้วก็ลงจากธรรมาสน์

ถวายความเคารพแก่พระราชาพระราชาพร้อมไป

ด้วยพระราชาทั้งร้อยเอ็ดเสด็จกลับเข้าสู่

พระราชนีเวศ

มีรบัณฑิตก็จะไปกลับหึจะกลับยังเคหดของตน

แต่ว่าปุญณยะก็กล่าวว่าท่านต้องไปกับ

ข้าพเจ้า

เพราะว่าพระราชาพระราชทาน

ท่านแก่ข้าพเจ้าแล้วท่านตกเป็นของ

ข้าพเจ้าข้าพเจ้าเป็นนายของท่านท่านจง

ปฏิบัติให้เป็นประโยชน์แก่เจ้านายของท่าน

วิสัยของบัณฑิตที่แท้จริงย่อมทำตนให้เป็น

ประโยชน์แก่เจ้านายของตนโอ้โห

ฝ่ายวิทูรบัณฑิตก็ตอบว่าดูก่อนมานพข้อ

นั้นนะข้าพเจ้าทราบ

ทราบดีอยู่แล้วแต่ว่าขอให้ท่านพักอยู่ใน

เรือนสัก 3 วันก่อน

ความจริงข้าพเจ้าได้ทำประโยชน์ให้กับท่าน

มากมายอยู่แล้วเพราะว่าข้าพเจ้านี้พูด

ความจริงเป็นประโยชน์แก่ท่านดูโดยที่ไม่

เห็นแก่พระราชา

ทำให้ท่านได้ตัวข้าพเจ้าด้วยความจริงไม่

ใช่โดยอย่างอื่นฉะนั้นข้อนี้ท่านจงรู้

เถิดว่าข้าพเจ้ามีคุณแก่ท่านมากแล้วเพราะ

เหตุนั้นท่านจงยับยั้งอยู่ก่อนพอให้

ข้าพเจ้าได้สั่งสอนบทปัญญาไว้บ้างขอให้

โอกาสกันบ้างอื

สำหรับปุณคยัก์ได้ฟังแล้วก็เห็นจริงคิด

ว่าบัณฑิตนี้พูดจริง

แล้วก็เป็นคนมีคุณกับเรามากทีเดียว

แม้หากว่าจะให้เราพักอยู่ก่อนสัก 7 วัน

หรือครึ่งเดือนก็เป็นการสมควรคิดแล้วจึง

กล่าวว่าตามใจท่านเถิดท่านผู้เจริญ

ท่านจงสั่งสอนบุตรภรรญาของท่านเถิดเผื่อเ

ว่าเมื่อท่านไปแล้วอยู่ข้างหลังจะได้มี

ความสุขพูดแล้วก็เข้าไปพักอยู่ในเรือนของ

วิธุรบัณฑิตนั่นเอง

สำหรับท่านวิทบัณฑิต

ได้ให้การต้อนรับแก่ปุญณักกยักษ์เป็นอัน

ดีให้พักอยู่ในห้องโถงใหญ่อันสง่างาม

เพียบพร้อมด้วยเครื่องอุปโภคบริโภคทั้ง

ปวงมอบนางบำเรอเร่ง

มอบชอบนางบำเรอร่างงามดูจะเทพกัญญาให้

อยู่ปฏิบัตินวดฟั้นอย่างเพียงพอ

มิให้มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องตลอดจึงการฟ้อน

รำขับร้องและดนตรี

เพื่อขับกล่องให้รืมรมแล้วตนเองก็ไปหานาง

อโนชาผู้เป็นภรรญาแล้วก็เรียกบุตรธิดา

เข้ามาพร้อมกัน

เมื่อในทุกคนในบ้านของธุรบัณฑิต

คือคนในบ้านของบัณฑิตย่อมเต็มไปด้วยความ

เศร้าใจ

ให้เมื่อเข้าให้เข้ามาประชุมพร้อมกันต่อ

หน้าบิดาด้วยใบหน้าอันอันองไปด้วยน้ำตา

แม้ธุระบัณฑิตเองก็ทนฝืนซะอื้นไม่ได้สวม

กอดบุตรทินดาด้วยความอะไรเป็นอย่างยิ่ง

เพื่อตั้งสติเมื่อได้ตั้งเมื่อตั้งสติได้

แล้วจึงกล่าวว่าพระราชาและพระราชทาน

ตัวเราแก่มานพผู้ชนะสิกา

เพราะการแพ้พนันเราจะมีโอกาสอยู่ในบ้าน

นี้อีกเพียง 3 วันเท่านั้น

เป็นอันว่า

จะสั่งเสียต่อกันไปก็ไม่ไหวบรรดาญาติโยม

พุทธบริษัท

ทั้งนี้เพราะอะไรเพราะว่าเวลาหมดพอดี

เรื่องนี้น่าฟังนะน่าฟังจึงไม่มีการแทรก

ไม่มีการแซงอะไรมากแต่วันนี้เวลาหมดแล้ว

ที่ญาติโยมพุทธบริษัททั้งหลายฉะนั้นก็

จำเป็นจำใจต้องต้องจากกันก่อนขอบรรดาสาวก

ขององค์สมเด็จพระชินวร

ผู้มีความใคร่ในธรรมได้โปรดยับยั้งชั่งใจ

ไว้ฟังวันหน้าต่อไปสำหรับวันนี้ลาก่อนของ

ความสุขสวัสดิพิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูผลจงมี

แด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้รับฟังทุก

ท่านท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย

สำหรับวันนี้ก็คงจะมาพบกับบรรดาท่าน

พุทธบริษัท

ในเรื่องของ

อ่าวิธุรบัณฑิตต่อไป

แต่ถ้าว่าวันนี้อาตมาจะต้องขออภัยบรรดา

ญาติโยมพุทธบริษัทสักนิดนึง

เพราะว่าการที่พูดมาในวันก่อน

มันเป็นการเร่งรัดจริงๆเพราะว่าเทปบันทึก

เสียงขาดมาเป็นเดือนๆ

การเร่งรัดก็รู้สึกว่าจะเหนื่อยๆการใช้

สมองก็ไม่ทันกับเวลา

สำหรับเรื่องของท่านวิธุรบัณฑิตนี้มีตอน

หนึ่งจัดว่าเป็นตอนสำคัญ

คือเมื่อวันก่อนที่ผ่านมาแล้วก็รู้สึกว่า

วันนั้นมันเป็นวันที่เรียกว่าอ่านกันตาม

หนังสือจริงๆ

ไม่มีการวินิจฉัยแต่ว่าเรื่องที่จะ

วินิจฉัยก็เห็นว่าไม่ควรวินิจฉัยเหมือน

กัน

ทั้งนี้เพราะอะไรเพราะว่าของท่านดีอยู่

แล้ว

ถ้ามีอะไรไปต่อเติมเข้าบางทีอาจจะเป็นการ

ทำลายความดีคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระ

สัมมาสัมพุทธเจ้าเรา

แต่สำหรับวันนี้ขอย้อนต้นอีกนิดนึง

ที่ตรงที่ว่าเมื่อท่าน

พระเอ่อพระราชา

โกรยะ

ขอต่อท้ายเลยนะเมื่อพระราชาท่านโกรยะ

ตอนต้นตอนที่ปุณคยักค

จะต้องการท่านวิธุรบัณฑิต

ซึ่งท่านให้สัญญากับวิทุรบัณฑิตว่าการแพ้

คราวนี้

หรือว่าถ้าหากว่าพนันสกาแพ้

จะต้องการอะไรท่านก็ให้เว้นไว้แต่ 1 พระ

องค์ท่าน 2 พระมเหสีแล้วก็3กฉัตร

ครั้นเมื่อท่านแพ้เข้าจริงๆก็ปรากฏว่า

มีทั่วปุณนก็ยักษ์ต้องการท่านวิธุรบัณฑิต

พอบอกว่าต้องการวิธุรบัณฑิตท่านก็ใจหาย

ท่านจึงได้บอกแก่คุณคว่าวิทูรบัณฑิตเนี่ย

เหมือนกับตัวของฉัน

แล้วก็เหมือนกับคนของท้องประเทศทั้ง

ประเทศทั้งนี้เพราะว่าท่านเป็นแก้วประณี

แก้วมณีอันสดใส

ทำจิตใจคนให้เบิกบาน

ต่อมา

เนี่การที่แสดงออกแบบนี้ก็แสดงว่าท่านมี

ความกตัญญูรู้คุณแก่วิธุรบัณฑิตที่มีเป็น

ผู้ทรงธรรมแล้วก็สอนธรรมบุคคลให้มีความ

สุข

จะหาว่าท่านเป็นคนปรับสัตว์เตบัดสัตว์

หมายความว่าเป็นคนกลับกรอกก็ยากอยู่

เพราะว่าวิทธุรบัณฑิตเป็นหัวใจของคนทั้ง

ประเทศก็เป็นความหวังดี

แต่ว่ามาตอนที่ปุณกยักค์ถามวิธุรบัณฑิต

ว่าท่านเป็นเพื่อนหรือท่านเป็นทาสหรือ

ท่านเป็นมิตรที่ดีของพระราชา

ท่านวิธุรบัณฑิตก็บอกว่าเราเป็นทาสโดย

กำเนิด

ทั้งนี้ถ้าฟังไปแล้วก็รู้สึกว่าทั้ง 2

ท่านเนี่ยมีเจตนาดีทั้ง 2 ฝ่าย

แต่ว่าฝ่ายแรกจะพูดกลับกรอกจากความเป็น

จริงไปบ้างแต่ก็เป็นการหวังดี

ประการหนึ่งมุ่งในธรรมปรารถนาอย่า

สงเคราะห์ให้บุคคลอื่นทั้งหมดมีความสุข

ด้วย

เป็นอันว่าถึงแม้ว่าท่านจะพลาดสัจจะไปนิด

นึงแต่ก็ด้วยการหวังในธรรม

นักธรรมนี่เ้าปฏิบัติกันอย่างนี้บรรดา

ญาติโยมพุทธบริษัท

คติติของนักปฏิบัติในธรรมเขาถือว่า 1 เรา

จะยอมเสียทรัพย์เพื่อรักษาอวัยวะ

แล้วก็ถ้าจำเป็นเราจะยอมเสียอวัยวะเพื่อ

รักษาชีวิต

ถ้ามีความจิตจำเป็นจริงๆเราก็จะยอมเสีย

ชีวิตเพื่อรักษาธรรม

ฉะนั้นพระเจ้าโกรยะท่านพยายามยอมเสียทุก

จังแม้ศักดิ์ศรี

แต่เพื่อรักษาวิธุรบัณฑิตไว้เพราะว่า

วิธุรบัณฑิตเป็นผู้ทรงธรรม

คนในประเทศนั้นจะมีความสุขก็เพราะว่าท่าน

วิธุรบัณฑิตนี่แหละบรรดาญาติโยม

พุทธบริษัท

เห็นน้ำพระทัยของท่านยอมเสียเพื่อคนดี

เป็นการเสียสละอันยิ่งใหญ่ไพศาล

นี่ถ้าเราจะย้อนกันไปอีกนิดนึงแล้วก็ต้อง

เห็นน้ำพระทัยของพระเจ้าตากสิน์มหาราช

และก็สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก

ทั้ง 2 ท่านนี่ก็ยอมเสียศักดิ์ศรีด้วย

ประการทั้งปวง

เป็นอันว่าพระเจ้าตากสินยอมเสียศักดิ์ศรี

ในอันดับแรกที่ทำตนเหมือนคนบ้า

แล้วก็ยอมเสียศักดิ์ศรีคือยอมเสียยศ

ตำแหน่งคือความเป็นพระราชา

สำหรับสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกก็ยอม

เสียศักดิศรีในฐานะที่ตนต้องมีคนเข้าใจ

ว่าเป็นขบฏ

แต่ว่าความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างทำด้วย

เจตนาดี

ทั้งนี้ก็เพราะว่าในระหว่างนั้นประเทศไทย

เราเป็นหนี้เขามาก

และก็เป็นหนี้พ่อค้าแบบประชาประชาชนเงิน

ต้นจะไม่มีให้เขาแถมเงินปลายคืนดอกเบี้ย

เขาก็จะมาเก็บเขาจะเก็บทั้งเงินต้นและ

เงินปลาย

แต่เงินที่มีอยู่ถ้าให้ไปก็หมายความว่า

ไทยเราทั้งชาติจะไม่มีเงินใช้

ข้าราชการทั้งหมดพระเจ้าตากสินไม่มีเงิน

จ่าย

จะต้องทำยังไงก็ต้องเป็นว่าต้องทำเป็นแบบ

เปลี่ยนแผ่นดิน

ถ้าจะเปลี่ยนแผ่นดินคือเปลี่ยนพระเจ้า

แผ่นดินเฉยๆ

เขาจะเชื่อได้ยังไงเขาก็ถือว่ายังมี

สิทธิ์ในการทวง

การเป็นหนี้พระเจ้าตักสินเป็นหนี้เป็นผู้

เซ็นสัญญา

ฉะนั้นก็ต้องตัดสินพระทัยยอม

ยอมเสียชื่อยอมเสียตำแหน่งพระราชา

แกล้งทำเป็นบ้า

แล้วก็ให้พระเจ้าเอพระพุทธสมเด็จพุทยอด

ฟ้าจับ

จับแล้วก็สั่งประหารชีวิต

สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าในตอนแรกท่านไม่ยอม

ปฏิบัติตาม

ว่าเห็นว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีแต่ถ้าว่าพอ

ทราบเนื้อแท้ความจริงเก็เรียกว่าจำใจ

จำเป็นจำจะต้องทำ

และเป็นการตกลงกันในการคราวนั้นว่าการไป

ตีเขมรคราวนั้นให้เอาพระราชโอรสของพระ

เจ้าตัดสินไปด้วยถ้าตีได้ก็ให้ลูกชายท่าน

ครองอยู่ที่นั่น

นโยบายทั้งหมดนี้ทำเพื่อชาติเป็นนักเสีย

สละ

แต่ว่าเนื้อแท้จริงๆการที่พระเจ้าตัดสิน

ต้องถูกปลงพระชนม์

ตอนนี้ในเมื่อเบื้องต้นมันเป็นนโยบายตอน

หลังก็เป็นนโยบายเหมือนกันภายหลังจึงมา

ทราบกันว่าพระเจ้าตากศิลมหาราชไม่ได้ทรง

สิ้นพระชนม์แต่ว่ากลับเป็นนักบวชที่ทรง

ธรรมจำศิลอยู่แห่งหนึ่งในเขต

นครศรีธรรมราช

นี่แะบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

คนไทยเราที่ดี

แต่ว่าต้องเสียชื่อเสียงยอมเสียศักดิ์ศรี

เพื่อชาติและปวงชนชาวไทยมีมาแล้ว

ตอนนี้เราก็ไปมองข้าพเจ้าก็รัพพยะก็

วิทูรบัณฑิตบ้างพระเจ้าโกรัพพยะก็ยอมเสีย

ชื่อเพื่อหวังจะได้ป้องกันวิธุรบัณฑิตไว้

แต่ว่าท่านวิธุรบัณฑิตก็ดีเหลือใจเป็นผู้

ทรงธรรมจริงๆทั้งๆที่รู้ว่าตัวจะต้องจาก

ลูกจากเมียจากประเทศชาติจากพระราชาอัน

เป็นที่รักแต่ก็เพื่อรักษาสัจวาจา

จึงได้บอกความจริงกับวิธุระอ่ากับปุนก็

ยักว่าเราเป็นทาส

ถึงแม้ว่าพระราชาจะคิดยังไงก็จำยอมเพื่อ

รักษาธรรม

ตอนนี้ท่านเป็นคติดีก่อนที่เมื่อพระเ่อ

พระเมื่อวิธุรบัณฑิตจะต้องไปกับปุณคยักค

พระราชาจะได้ขอความเมตตาจะวิธุระปุนยักษ์

ว่าไหนๆท่านบัณฑิตจะต้องไปกับท่านแล้ว

จึงได้ถามความจึงได้ถามการปฏิบัติเพื่อ

ฆราวาสคือฟังธรรมะเป็นครั้งสุดท้าย

ในเรื่องฆราวาสผู้ครองเรือนจะต้องปฏิบัติ

ยังไงอาตมาเห็นว่าเรื่องนี้มีความดีมาก

แล้วก็ถ้าจะถามอาตมาเองอาตมาเองก็ไม่มี

ความสามารถจะอธิบายได้อย่าง

จึงขอย้อนถอยหลังในครั้งหนึ่งเพื่อการฟัง

ก็เพื่อหวังการประโยชน์

แล้วประการที่ 2 การพูดให้บรรดาญาติโยม

พุทธบริษัทฟังก็ไม่ได้หวังชื่อเสียง

ไม่ได้หวังผลประโยชน์ในการเงินการทอง

ต้องการให้บรรดาท่านพุทธบริษัทได้ทราบชัด

ว่าองค์สมเด็จพระทรงสวัสดิโสภาค

คือพระพุทธเจ้าของเราทรงอุบัติมาในโลก

เพื่อต้องการความสุขแก่ปวงชนชาวโลกทั้ง

หมด

สมเด็จพระบรมสุคตไม่ได้มุ่งเฉพาะบุคคลใด

บุคคลหนึ่ง

ต่อนี้ไปก็ขอนำมาเรื่องราวของความเป็น

ฆราวาส

ที่ท่านวิธุรบัณฑิตหรือว่าองค์สมเด็จพระ

สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเกิดเป็นธุรบัณฑิตใน

ชาตินั้น

เป็นอันว่าเมื่อพระราชาทรงถาม

ว่าขอท่านจงแสดงแก่เราในเมในเรื่องวาส

ครองเรียนทำยังไงมันจึงจะต้องเป็นมันจึง

จะเป็นความสุข

ฟังท่านอีกครั้งหนึ่งในญาติโยมพุทธบริษัท

ท่านวิทิธุรบัณฑิต

จึงได้กราบทูลว่า

ผู้ที่เป็นคฤหัสถ์อยู่ครองเรือน

จะต้องประพฤติอย่างไรจึงจะปลดโปร่ง

จึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้สงเคราะห์ดี

เว้นจากความเบียดเบียน

มีคำสัตย์เวลาละจะจโลกนี้ไปแล้วจะได้ไม่

เศร้าโศก

ท่านมีธุรบัณฑิตว่าผู้ครองเรียน

ไม่ควรคบหญิงสาธารณะเป็นภรรญา

ตอนนี้ต้องคิดนะ

คำว่าหญิงสาธารณะนี่หมายความว่าเป็นผู้

ขายตัว

ท่านบอกว่าคนขายตัวประเภทนี้ไม่ควรจะเอา

มาเป็นภรรญา

แต่ว่าความหมายนี้บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

เป็นฆราวาสย่อมรู้

ว่าจะมีดีหรือไม่มีเป็นประการใด

สำหรับอาตมาเป็นพระก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือน

กันเรื่องนี้เป็นเรื่องของท่านเพราะความ

เป็นฆราวาสนี่พระรู้ได้ยาก

แล้วต่อไปถึงกล่าวว่าไม่ควรบริโภคอาหาร

ที่มีรสอร่อยแต่ผู้เดียว

จุดนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่

คือว่าการบริโภคอาหารที่มีรสอร่อยแต่ผู้

เดียวเนี่ยคนอื่นเขาจะมองไปในแง่ร้ายไว้

ว่าเราเป็นผู้มักมากในรสอาหารอย่างหนึ่ง

และอีกประการหนึ่งถ้าเรากินอร่อยคนเดียว

มันก็ไม่เป็นสุขเพราะเป็นที่รังเกียจพวก

ที่ร่วมกินด้วยกัน

ตามพระบาลีบทหนึ่งที่มีอยู่ว่าเนกา

สีลวเตสุขัง

การกินคนเดียวไม่มีความสุขถ้าเรามีอะไร

กินแบ่งคนนั้นบ้างแบ่งคนนี้บ้างถึงแม้ว่า

มันจะไม่พอแก่การบริโภคให้อิ่ม

แต่ก็เป็นการได้กำลังใจของบุคคลที่เรา

แบ่งให้เป็นการสร้างความรักและการสร้าง

ความสามัคคีความเป็นอยู่มันก็เป็นสุขอีก

จุดหนึ่งที่บอกว่ารักษาศีล

และประพฤติตามทำนองครองธรรม

ศีลนี่เป็นปัจจัยของความสุขของคนทุกคน

หรือว่าคนทุกคน 1 ไม่ต้องการให้ใครมา

ทำลายชีวิตของเรา 2 ไม่ต้องการให้ใครมา

รักมาขโมยื้อแย่งทรัพย์สินของเรา 3 เรา

ไม่ต้องการให้ใครมาแย่งคนรักของเรา

และข้อ 4 เราไม่ต้องการฟังคำเท็จข้อ 5

เราไม่ต้องการบ้า

ในเมื่อเราไม่ต้องการอย่างนั้นคนอื่นเขา

ก็ไม่ต้องการอย่างนั้นในเมื่อต่างคนต่าง

ไม่ทำลายชีวิตซึ่งกันและกันไม่ประพฤษร้าย

ซึ่งกันและกัน

ไม่รักไม่ขโมยไม่คดโกงกันไม่แย่งคนรักกัน

พูดแต่ความจริงมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์

คนประเภทนี้อยู่ที่ไหนก็มีความสุขที่นั้น

และการต่อไปท่านบอกว่าจงประพฤติตามทำนอง

ครองธรรมประพฤติตามทำนองครองธรรมนี่ถ้า

หักวาทก็ควรจะเป็นสังฆหัตโท 4

คือ 1 ทางการให้มีการสงเคราะห์ยื่นโยนกัน

ด้วยปัจจัยคืออมิตได้กับสิ่งของ

เค้าขาดเราให้เราขาดเขาให้ใจมันก็เป็นสุข

รายการที่ 2 ปิาจาเวลาที่จะคุยกันก็คุย

กันด้วยวาจาไพเราะเพราะวาจาใดที่เป็น

เครื่องสะเทือนใจคนอื่นเราไม่กล่าว

อันนี้ก็เป็นปัจจัยให้สร้างความรักความ

สามัคคี

และการที่ 3 อัถจริยา

ช่วยทำการงานกันทุกอย่างถ้าไม่เกินความ

สามารถของเรา

4 สมานัตตาเราไม่ถือตัวเกินไป

ในอย่างนี้ชื่อว่าเป็นการปฏิบัติตามทำนอง

ครองกองธรรมของฆราวาสซึ่งก็เป็นของทำง่าย

ๆเป็นการรักษากำลังใจซึ่งเป็นกันนี่การ

เป็นฆราวาสก็เป็นเหตุให้ทรงความสุข

ในข้อต่อไปท่านบอกว่ารักษาวงตระกูลไว้ให้

วัฒนาถาวร

คำว่ารักษาวงตระกูลให้วัฒนาวัฒนานี่แปล

ว่าเจริญถาวรแปลว่ามั่นคงก็หมายความว่าจง

รักษากันไว้ด้วยความสามัคคีมีคติคือ

สังคหัตถุมีศีลมีทาน

แล้วก็มีพรหมวิหาร 4 ประจำใจ

พรหมวิหาร 4 ก็ได้ 1 เมตตาต่างคนต่างรัก

กัน

2 กรุณากรุณาต่างคนต่างสงสารกันเกื้อกูล

กัน 4 มุทธุาต่างคนต่างไม่อิจฉาริษยาซึ่ง

กันและกันแล้วก็ 5 อุเบกขาถ้ากรณีใดๆไม่

เกิดขึ้นความโกรธจะมีขึ้นการเพี่ยงพร้ำ

ของพวกเดียวกันจะมีขึ้นวางเฉยไว้ก่อนอย่า

เพิ่งเอาโทษ

เอาไว้มาพูดกันเมื่อเวลาหายโกรธจะมี

ประโยชน์ในความสามัคคีสร้างความเป็นสุข

กายสุขใจให้เกิดขึ้น

ข้อต่อไปกล่าวว่าไม่ประมาทในกิจการทุก

อย่าง

คำว่าไม่ประมาทนี้องค์สมเด็จพระบรมโลกนาถ

ทรงสรรเสริญมาก

เพราะความประมาทเป็นทางของความตาย

คำว่าไม่เป็นไรในการครองชีพ

คำว่าไม่เป็นไรในการระมัดระวังรักษา

ทรัพย์สิน

คำว่าไม่เป็นไรในการประสานความสามัคคีจง

ยามมีขึ้นจงคิดไว้เสมอว่าถ้าความประมาท

พลาดพลั้งมีเมื่อไหร่ไม่ระมัดระวังความดี

ไว้ความชั่วมันจะปรากฏนั่นมันจะมีผลเป็น

ทุกข์

ท่านบอกว่าไม่ประมาทในกิจการทุกอย่างมี

เหตุมีผลเป็นไปตามความยุติธรรม

หนังสือธรรมนึถือธรรมเป็นใหญ่แล้วก็ต่อไป

ท่านบอกว่าไม่แข็งกระด้างต่อผู้ใหญ่แหม

ตัวนี้เบรรดาญาติญาติโยมพุทธบริษัท

มันเป็นเสน่ห์มหาศาลอัปจายกรรม

ทำเป็นเครื่องอ่อนน้อมเป็นการสร้างความ

เป็นมิตรเป็นการสร้างเมตตาบางท่านที่หา

ได้กรุฎเมตตาหาคาถาเมตตาหาแป้งเมตตา

แล้วหาอะไรต่ออะไรเมตตาใช้วิชาความรู้

สร้างความเมตตา

เป่าคาถาคมมันประโยชน์น้อย

หรืออาจจะไม่มีเลยถ้าหากว่าท่านเป็นคน

แข็งกระด้าง

แต่ว่าท่านเป็นคนอ่อนโยนมีความเคารพนบนอบ

ให้การเคารพต่อผู้ใหญ่ไม่แข็งกระด้างหาก

ว่าผู้ใหญ่จะพลาดพลั้งไปบ้างเราก็ไม่ดึง

ดันถือว่าเราวิเศษกว่า

บางทีเราท่านสั่งอะไรมาถ้าบังเอิญ

เป็นการบังเอิญอื่นที่การสั่งของท่าน

พลั้งพลาดจากความเป็นจริง

ตอนนี้เราจะใช้ยังไง

ถ้าปฏิบัติตามไปเราก็พัง

ถ้าไม่ทำตามท่านถือว่าเป็นการขัดคำสั่ง

อันตรายมันก็จะเกิดก็ต้องใช้วิธีโบราณ

โบราณท่านบอกว่ามีนายทหารท่านหนึ่ง

ท่านแม่ทัพสั่งให้ขึ้นกำลังเข้าตีข่าศึก

ตอนนี้ท่านแม่ทัพท่านอยู่หลังทัพท่านไม่

ได้เข้าใจเรื่องหน้าทัพไม่เห็นความเป็น

จริง

ข้าศึกมีกำลังเข้มแข็งมาก

แต่คลื่นกำลังเข้าไปก็ไม่ต่างอะไรกับแมลง

เม่าจะเข้ากองไฟ

ตอนนี้ทำยังไงท่านายทหารผู้นั้นถ้าจะคัด

ค้านก็เป็นการแข็งกระด้างต่อผู้ใหญ่

ท่านจึงเล่าความเป็นมาของข้าศึกให้ท่าน

ไม่ทับทราบ

แล้วก็ท่านก็หารือด้วยปัญญาของท่านว่าทำ

อย่างนี้จะดีไม่ก็รับทำอย่างนั้นจะดีไม่

รับในที่สุดท่านแม่ทัพเห็นชอบด้วยสั่งตาม

นั้น

เมื่อท่านรับคำสั่งออกไปแล้วแทนที่ท่านจะ

ไปประกาศกับทหารว่าท่านไม่ทัพสั่งการ

พลั้งราชเนื้อแท้จริงๆนะไอ้ที่จะทำอย่าง

นี้ที่เราได้เปรียบกับข้าศึกเป็นเรื่อง

ของฉันท่านไม่ได้พูดอย่างงั้น

ท่านกล่าวแก่ทหารทั้งปวงว่าอันนี้เป็น

ความเห็นของท่านไม่ทัพเป็นมันสมองของท่าน

แม่ทัพ

ว่าเป็นเรียกว่าเป็นปัญญาที่เฉลยเชลของ

ท่านแม่ทัพพวกเราจึงจะชนะข้าศึกถึงแม้ว่า

เราจะมีกำลังน้อยแต่ถ้าหากว่าแม่ทัพมี

ความเข้มแข็ง

มีความละเอียดอ่อนในด้านความคิด

และก็มีความฉลาดในปฏิพาณปัญญาอย่างนี้พวก

เราจึงจะปลอดได้จึงได้ปลอดภัย

นี่เป็นอันว่าเวลาที่ท่านค้านผู้ใหญ่ก็

ไม่โกรธ

เมื่อผู้ใหญ่ได้ฟังถ้อยคำที่ท่านไป

สรรเสริญทั้งๆที่เป็นความคิดของท่านเอง

ผู้ใหญ่ก็ทราบว่าความคิดนี้เป็นความคิด

ของผู้น้อยแต่ในเมื่อได้รับฟังคำความคิด

ของผู้น้อยไปแพร่หลายอย่างนั้นผู้ใหญ่ก็

ดีใจ

นี่การที่ทำตนเป็นคนไม่แข็งกระด้างแต่ผู้

ใหญ่เนี่ยประโยชน์มันเป็นอย่างนี้อีกตอน

หนึ่งกล่าวว่าไม่เย่อยิงด้วยความทนงตน

นี่การถือตนว่ามีความรู้มีความสามารถมี

ความฉลาด

อันนี้ไม่เป็นของดีเลย

สู่อปจายตนกรรมคือการถ่อมตนเสมอไม่ได้การ

ถ่อมตนน่ะถึงว่าเป็นเสน่ห์ใหญ่แต่ว่าเรา

ไม่ใช่ถ่อมจนเลยไป

ก็มีโอกาสใช้ความคิดความอ่านให้มันเป็น

ประโยชน์

ก็เหมือนกับข้อแรกนั่นแหละจะใช้วิธีการ

อย่างไรก็ใช้ด้วยวิธีการลำบุญละม่อม

จะสร้างกำลังใจของบุคคลผู้พบเห็นให้เกิด

ความรัก

นี้ท่านพูดต่อไปอีกว่าประกอบแต่กิจที่

เป็นสุจริตธรรม

คือความจริงเป็นสัจจะอันหนึ่งที่ทรงความ

สุขให้แก่คนทุกคน

เพราะว่าพระบาลีมีว่านัถิโลเกีลโหนามะ

ความลับไม่มีในโลก

ในเมื่อโลกมันไม่มีความลับเราไปทำทุจริต

ไว้ที่ไหนไม่ช้าเขาก็จับได้งั้น

การปฏิบัติกิจการสุจริตคือความบริสุทธิ์

ใจตรงไปตรงมาจึงเป็นปัจจัยให้เกิดความสุข

น่าคิด

ท่านพูดอีกตอนหนึ่งว่าวาจาแต่ละถ้อยคำ

ที่น่าฟังก่อให้เกิดไมตรี

นี่ท่านที่ท่านบอกว่า

วาจาเนี่ยเป็นอาวุธที่มีความสำคัญมาก

การจะพูดอะไรออกไปนี่ต้องคิดก่อน

อย่าใช้วาจาให้เป็นเครื่องกระทบกระเทือน

ใจตามที่องค์สมเด็จพระจอมไตรทรงกล่าวว่า 1

เราไม่พูดปด

พูดปลดเป็นวาจาที่ทุกคนไม่ชอบ

2 อย่าพูดคำหยาบ

พูดคำหยาบก็เป็นวาจาที่คนอื่นไม่ชอบ

เหมือนกัน 3 อย่าใช้วาจาส่อเสียดยุแยงให้

เค้าแตกร้าวซึ่งกันและกันนี่มันจะมีผล

ร้ายมาถึงเรา

แล้วก็ 4 วาจาเพ้อเจ้อเหลวไหลไร้ประโยชน์

เราไม่พูด

เป็นอันว่าวาจาเนี่ยเป็นของดีต้องระมัด

ระวังถ้าพูดพลาดไปคำเดียวประโยชน์ใหญ่อาจ

จะพ้นไปจากเราก็ได้หรือมิฉะนั้นชีชีวิต

ของเราอาจจะตายก็ได้

ในข้อต่อไปถึงกล่าวว่าสงเคราะห์ญาติมิตร

ตามสมตามสมควร

หมายความว่าญาติก็ดีมิตรก็ดีถ้าเค้าขาดไฟ

เราก็ให้ไฟขาดน้ำเราก็ให้น้ำแล้วขาดอะไร

เราก็ให้สิ่งนั้นตามความเหมาะสมคำว่าตาม

สมควรนะไม่ใช่ทุ่มเทเกินไป

ถ้าว่าเขานำเอาไปกินดื่มสุราเมรเล่นกา

พนันนี่เราไม่ควรให้

คือไปใช้อีรุยช่วยแฉกติดผู้หญิงหากินนอก

บ้านอันนี้ไม่ควรให้แต่ว่าถ้าเราจะให้การ

สงเคราะห์เขาหิวเราให้บรรเทาความหิว

เขาเดือดร้อนให้บรรเทาการเดือดร้อนอันนี้

เป็นการสมควรนี้ก็ตนเป็นตัวเสน่ห์มี

ฆราวาสน่าจะทำกัน

อาตมาคิดว่าไม่ใช่ใช่แต่ฆราวาสหรอกแม้แต่

พระก็ควรจะทำ

เพราะว่าพระที่บวชมาจากฆราวาสเนี่ยไม่แน่

นักว่าจิตใจท่านจะเป็นพระ 100%

ดีไม่ดีท่านก็คัดค้านคำสอนขององค์สมเด็จ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

แต่หวังว่าบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

คงจะเข้าใจว่าพระธรรมคำสั่งสอนขององค์

สมเด็จพระจอมไตร

สอนเลิศหลอกลอยไปจนเกินความสุขปัจจุบัน

ท่านสอนมีเหตุมีผลสอนคนให้มีความสุขในการ

ครองเรือนด้วยสอนคนให้มีความสุขในการทรง

ตัวเพื่อธรรมะเพื่อเกิดในภพต่างๆที่มี

ความสุขเช่นสวรรค์พรหมโลกและนิพพาน

นี่จะเห็นว่าคำสอนขององค์สมเด็จพระ

วิชิตมานน่ะไม่ใช่เกินวิสัยที่คนทั้งหลาย

จะพึงปฏิบัติได้

ว่ากันในข้อต่อไปท่านบอกว่าให้ความช่วย

เหลือทั้งทางการงานและการเงินเท่าที่จะ

ช่วยเหลือได้โดยไม่ดูอันนี้ไม่ต้องอธิบาย

และก็สมคบกับผู้มีศีล

เป็นผู้มีความทรงจำดีในด้านของธรรมะและ

ปฏิบัติบำรุงสมณชีพราหมณ์เป็นนิจิตจะเป็น

ความสุข

บรรดาท่านพุทธบริษัทตอนนี้ก็คงจะไม่ต้อง

อธิบายมากผู้มีศีลคือคนดี

ผู้สูตรไม่ทรงจำมาได้ดีอย่างทรงจำพระ

ไตรปิฎก

นี่เรื่องนี้ก็อยู่ในพระไตรปิฎกไม่ใช่มา

ค้านพระพุทธเจ้าว่าเทวดาไม่มีผีไม่มีอะไร

พวกเนี้ยแล้วก็การเ่อปฏิบัติเพื่อท่อง

เที่ยวนรกสวรรค์ไม่มีมีพระพุทธเจ้าท่าน

สอนไว้นะมี

แล้วบำรุงสมณชีพราหมณ์เป็นนิจ

กิจที่เราไม่เกินความสามารถ

เอาล่ะบรรดาท่านพุทธบริษัท

วันนี้มาย้อนวิจารณ์กันในคำแนะนำในด้าน

ฆราวาสของท่านพิธุรบัณฑิตก็ยังไม่หมด

แต่ว่าเวลามันหมดแต่ต้องขอลาบรรดาท่าน

พุทธบริษัทไปก่อนขอความสุขสวัสดิ์

พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผลจงมีแด่บรรดาท่าน

พุทธศาสนิกชน

ผู้รับฟัง

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย

สำหรับวันนี้ก็ขอเก็บตกเรื่องวิทบัณฑิต

ต่อไป

หวังว่าบรรดาญาติโยมพุทธบริษัททั้งหลายคง

จะยังไม่เบื่อ

ว่าวันก่อนได้พูดรูดมหาราชแต่ความจริงมัน

เหนื่อยจัดบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

นี้เพราะว่าร่างกายมันแก่เกินไปอันนี้งวด

ที่แล้วมาก็เก็บตกแต่เก็บไม่หมด

วันนี้ก็ขอเก็บต่อ

ว่าตอนหนึ่งที่ท่านวิธุรบัณฑิต

ได้กราบทูลพระเจ้าโกรยะ

ว่าผู้ครองเรือนถ้าปฏิบัติได้ดังนี้

จะได้ชื่อว่าเป็นผู้โปรดโปร่ง

เป็นผู้มีการสงเคราะห์ดี

ไม่มีการเบียดเบียนมีคำสัตย์และก็ไปต้อง

เศร้าโสดใหม่ภายหน้า

เป็นอันว่าถ้อยคำที่กล่าวไว้ในวันก่อน

ท่านมีธุระพระบัณฑิตท่านมาซ้อมไว้นะท่าน

มาซ้อมแต่วันนี้จะขอซ้อมอีกสักนิดดีมั้ย

ซ้อมเพราะว่าถ้อยคำอย่างนี้เราฟังได้ยาก

ที่ท่านขอซ้อมต้นนี้นึงนะเล่าตลอดว่า

เมื่อท่านพระเจ้าโกรปยะต้องการธรรมของ

ฆราวาส

ว่าปฏิบัติยังไงจึงมีความสุขวันนี้ไม่ไม่

จอยนะเล่าเรื่องตลอดเป็นว่าท่าน

วิธุรบัณฑิตก็บอกกราบทูลว่าผู้เป็น

คฤหัสถ์

อยู่ครองเรือนจะต้องประพฤติอย่างไรจึงจะ

ปลอดโปร่ง

จึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้สงเคราะห์ดีเว้น

การเบียดเบียนมีคำสัตว์เวลาจากโลกนี้ไป

แล้วจะได้ไม่เศร้าโศกนี่เป็นปัญหา

ที่พระราชาทรงถาม

ท่านมีธุรกัณฑิตก็บอกว่าผู้ครองเรือนไม่

ควรคบหญิงสาธารณะมาเป็นภรรญา

ไม่ควรบริโภคอาหารมีรสอร่อยแต่ผู้เดียว

รักษาศีลประพฤติตามทำนองครองธรรมรักษาวง

ตระกูลไว้ให้วัฒนาถาวร

ไม่ประมาทในกิจการทุกอย่างมีเหตุมีผลเป็น

ยุติธรรมธรรม

ไม่แข็งกระด้างต่อผู้ใหญ่ไม่เย่อยิ่งด้วย

ความทนงตนประกอบแต่กิจที่เป็นพุจเป็น

สุจริตธรรมพูดแต่ถ้อยคำที่น่าฟังก่อให้

เกิดไมตรี

สงเคราะห์ญาติมิตรตามสมควรให้ความช่วย

เหลือในทางการงานและการเงินที่ถ้าจะช่วย

ได้ไม่ดูดายสมาสมาคมกับผู้มีศีลเป็น

พหุสูตรคือทรงจำดี

และปฏิบัติบำรุงสมณชีพราหมณ์เป็นนิ

ผู้ครองเดือนปฏิบัติได้อย่างนี้จะได้ชื่อ

ว่าเป็นผู้ปลอดโปร่งเป็นผู้มีการ

สงเคราะห์ดีไม่มีการเบียดเบียนมีคำสัตว์

และไม่ต้องเศร้าโศกในภายหน้านี่ขอย้อนนะ

เว้นว่าตอนนี้มาย้อนกันถึง 3 วาระ

เพราะอะไรเพราะว่าเป็นพระพุทธพจน์บทพระ

บาลี

ที่องค์สมเด็จพระชินสีบรมศาสดา

สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสงเคราะห์

อาตมาเห็นว่าอาตมาเองก็ไม่มีปัญญาอธิบาย

แบบนี้เมื่อมาจดเจอะจุดนี้เข้าก็ดีใจคิด

ว่าได้มีโอกาสศึกษาไปพร้อมๆกับบรรดาญาติ

โยมพุทธบริษัท

นี่เป็นอันว่าญาติโยมพุทธบริษัทคงจะเข้า

ใจ

บางท่านที่คิดว่าอาตมานี่มีความรู้มีความ

เลิศประเสริฐในการปฏิบัติ

แต่ความจริงยังไม่ใช่

เนื้อแท้จริงๆอาตมาคิดว่าอย่างดีที่สุด

อย่างประเสริฐที่สุดอาตมาคงจะใกล้ๆกับ

บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

แต่อาจจะมีหลายท่านที่ท่านมีความดียิ่ง

กว่าอาตมาอาตมาทราบ

แต่ว่าท่านเป็นฆราวาสเพศของพระก็ห้ามไม่

แต่ใจนับถือใจมีความเคารพ

ฉะนั้นวาจาใดที่กล่าวไปในด้านธรรมะของ

ชาดก

ถ้าบังเอิญบังเอิญจะไม่ละเอียดไม่เป็นที่

ถูกใจก็ต้องขออภัยบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท

ที่รับฟัง

วันนี้ก็เล่าเรื่องต่อไป

ว่าเมื่อเมื่อท่านธุรบัณฑิตวิธุรบัณฑิต

แสดงจบลงแล้วก็ลงจากธรรมาสน์ถวายความ

เคารพกับพระราชานี่ย้อนตอนต้นไปนิดนึงนะ

ถ้าพระราชาพร้อมไปด้วยพระราชาร้อยเอ็ดก็

เสด็จกลับพระราชนิเวศ

ถ้ามีบัณฑิตก็จะกลับมายังเคหยะ

เกล่าวว่า

นี่ความจริงตอนนี้วันก่อนกล่าวมาแล้วแต่

ย้อนหน่อยนึงเพื่อเป็นการประสานกัน

จึงกล่าวว่าท่านต้องไปกับข้าพเจ้า

เพราะว่าพระราชาเนี่ยพระราชทานท่านให้แก่

ข้าพเจ้าแล้ว

ท่านตกเป็นเจ้าของข้าพเจ้าเราหมายความว่า

ท่านเนี่ยตกเป็นของข้าพเจ้าแล้วข้าพเจ้า

จะหอบจะหิ้วไปไหนมันก็ได้ไม่ใช่ว่าจะทำ

อะไรตามใจท่านใด

เนี่ท่านกล่าวต่อไปว่านี่ข้าพเจ้าเป็นนาย

ของท่านนะท่านจงปฏิบัติให้เป็นประโยชน์

แก่นายของตนแเอาเท่านั้นแล้วนายใหม่วิสัย

ของบัณฑิตที่แท้จริงย่อมทำตนให้เป็น

ประโยชน์แก่เจ้านายของตนอื

ปุนกยัก์แปลงเป็นคนเพูดมีคำคมไม่น้อย

อุณกยักคนี่เป็นใครตอนจบเรื่องจะรู้พระ

พุทธเจ้าจะชำนชาดกให้ว่าใครมาเกิดเป็น

อะไร

เป็นอันนั้นอันว่าท่านวิรุทวิธุรบัณฑิต

ก็ตอบว่าดูก่อนท่านมานพผู้เจริญ

ข้อนั้นข้าพเจ้าทราบดีแต่ขอท่านได้โปรด

พักในเรือนข้าพเจ้าสัก 3 วันก่อน

ความจริงน่ะข้าพเจ้าได้ทำประโยชน์ให้แก่

ท่านมากอยู่แล้วเพราะว่าข้าพเจ้าพูดความ

จริงก็เป็นประโยชน์แก่ท่าน

โดยที่ไม่เห็นแก่พระราชา

ทำให้ท่านได้ตัวข้าพเจ้าด้วยความเป็นจริง

ไม่ใช่โดยอย่างอื่นทานี้ข้อเนี้ยเนี่ยจง

รู้ให้เถิดว่าข้าพเจ้าน่ะ

มีคุณแก่ท่านมากแล้วเพราะเหตุว่าเพราะ

เหตุเช่นนั้นท่านจงยับยั้งไว้ก่อน

พอที่ข้าพเจ้าจะได้มีโอกาสสอนบุตภัญญา

ข้าพเจ้าบ้างเพราะการที่จะจากไปเนี่ย

มันก็ไม่แน่นักว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่

หรือไม่ได้กลับ

ฉะนั้นก่อนที่จากไปท่านที่เป็นบุตรเป็น

ภรรญาควรจะมีความไว้อะไรสั่งเสียกันบ้าง

ในวาระสุดท้ายของชีวิต

ท่านปุณกยะได้ฟังแล้วก็เห็นจริงแล้วจึง

ได้คิดว่าแหม

ท่านบัณฑิตคนนี้เนี่ยพูดจริงตรงไปตรงมา

จริงๆเป็นคนที่มีบุญคุณแก่เรามาก

ถึงแม้หากว่าจะให้เราพักอยู่ก่อนเนี่ยสัก

7 วัน

หรือว่าจะให้อยู่สักครึ่งเดือนคือ 15 วัน

เราก็อยู่เมื่อคิดแล้วจึงกล่าวว่านี่ท่าน

ตามใจเถนะจะให้เราอยู่แล้วก็อยู่ 3 วัน

เราก็อยู่ 7 วันเราก็อยู่ 15 วันแล้วก็

อยู่

เพื่อความสุขใจของท่านในฐานะที่ท่านเป็น

คนดี

ทั้งนี้ก็เผื่อว่าเมื่อท่านได้ไปแล้วอยู่

ข้างหลังจะได้มีความสุขเนี่คนอยู่ข้าง

หลังนะเมื่อเขาพูดแล้วก็เข้าพักอยู่ใน

เรือนของท่านวิธุรบัณฑิตนั่นเอง

สำหรับท่านมีธุรบัณฑิต

ก็ได้ให้การต้อนรับแก้ปุญแยคเป็นอย่างดี

ให้พักในห้องโถงใหญ่อันสง่างามเพียบพร้อม

ไปด้วยเครื่องอุปโภคบริโภคทั้งปวง

แล้วก็มีนางบำเรอร่างงามดุจเทพด้วยกันยา

ให้อยู่ปฏิบัตินวดฟั้นให้จนเพียงพอ

ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องตลอดจนกระทั่งการ

ขับฟ้อนรำขับร้องและมีดนตรี

เพื่อขับกล่อมให้มีจิตรื่นรมด้วยแล้วตน

เองก็ไปหานางอโนชาผู้เป็นภรรญา

แล้วจึงได้บอกจึงได้เรียกให้บุตรธิดามา

พร้อมกัน

แหมดูท่านทำนะนี่ความเป็นบัณฑิตของท่าน

น่ะเป็นบัณฑิตจริงๆ

เอบัณฑิตอย่างมโหสถนี่ท่านไม่ได้แตะคน

อื่นเลย

ไม่ได้กล้าวร้าวคนอื่นเลยถ้าไม่ได้ค้าน

ความจริงสักอย่างให้น่าฟังแล้วก็น่าคบ

แล้วก็น่าคิดแล้วก็น่าปฏิบัติตาม

เป็นอันว่าเมื่อทุกคนในบ้านของท่านมี

ธุรบัณฑิต

ทราบเรื่องราวทุกอย่างแล้วนี่ก็เต็มไป

ด้วยความเศร้าใจ

เมื่อมาประชุมพร้อมกันต่อหน้าบิดาด้วยไป

หน้าอันนองไปด้วยน้ำตาแม้ธุระบัณฑิตเองก็

ทนผืนการสะอื้นไว้ไม่ได้สวมกอดบุตรธิดา

ไว้ด้วยความอะไรรักเป็นอย่างยิ่งเพื่อ

เมื่อพอตั้งสติได้แล้วก็กล่าวว่า

นี่เราต้องถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาธรรมดา

ในญาติโยมพุทธบริษัท

พุทธเจ้าจึงกล่าวว่าปิยะโตชายเตโสโก

ความเศร้าโศกเสียใจเกิดจากความรักนี่คน

รักที่จะจากกัน

โดยเฉพาะพ่อกับลูก