być może byłeś o krok przed zmianą,

ruszeniem z miejsca, nawet próbowałeś

technik, które mogą ci pomóc i się

poddałeś i zrezygnowałeś, no i jesteś

tutaj. Jako profesjonalista zajmujący

się treningiem skuteczności od lat,

pracujący z wieloma klientami

coachingowo, a w szczególności

certyfikowany do pracy z ADHD treningiem

funkcjonalnym,

widzę taką masę błędów, takiego

rozumowania, błędnych przekonań, które

wiele osób nosi ze sobą. I dzisiaj jeśli

zmagasz się z ADHD, podejrzewasz ADHD

albo po prostu zmagasz się z uporczywą

prokrastynacją to najprawdopodobniej

odnajdziesz się w tych wątkach, które

dzisiaj poruszę. No i przejdźmy od razu

do Meritum. Jeśli podoba ci się to, co

tutaj robię, subskrybuj ten kanał,

zostaw komentarz, rozważ wspieranie, by

mieć dostęp do dziesiątek webinarów

właśnie na temat ruszania z miejsca, y,

prokrastynacji, produktywności i

osobistej efektywności. Ja zajmuję się

prokastynacją i zdrowym rozwojem

osobistym od lat, więc znajdziesz tu na

pewno coś dla siebie. Więc pierwsza

rzecz i chyba największa z tego

wszystkiego to brak zaufania do siebie.

Brzmi to bardzo ogólnie, ale posłuchaj

historii, bo historia jest autentyczna.

Zmieniam tylko imiona. Miałem takiego

kumpla w projekcie w moim poprzednim w

cudzysłowie życiu, gdzie byłem

menadżerem średniego szczebla,

dyrektorem kierownikiem.

Miałem zespoły i miałem takiego kumpla i

ten kumpel zbierał w terenie różnego

rodzaju ankiety, dokumenty, niektóre

rzeczy były pisane, więc trzymał to w

domu i miał ten pakiet dokumentów

przynieść w poniedziałek. W poniedziałek

było to nam wszystkim potrzebne do

dalszej pracy w projekcie. Logiczna

rzecz. Każdy tak takie rzeczy pewnie

robił i przeżywał. Tylko problem polega

na tym, że w poniedziałek oczywiście

tenże kumpel tego nie przyniósł. No

mówi: "No sorry, zapomniałem". No nie

pomyliło mi się. Coś tam namieszałem,

nie spakowałem do samochodu. No okej. No

dobra, to kiedy będziesz mieć? No we

wtorek nie dam rady, bo we wtorek mnie

nie ma, ale w środę na pewno będę. W

środę. No dobra, no to czekamy wszyscy

do środy. Przychodzi środa i jest trochę

świecenie oczami, no bo nie ma znowu

tych dokumentów.

No i że kurde no nie dam rady, no

przyniosę. Ale na pewno, na pewno będzie

jutro. Na pewno będzie jutro.

No i co się dzieje jutro? No jutro

wychowawczy, wiesz, bo dzieci się

pochorowały, no i siedzimy do piątku w

domu, jakaś szybka grypa, sorry. No. No

problem taki, że no siedzę z dzieciakami

trzy razy. No nie, już trzeci raz,

trzeci raz się wydarzyło. Wszyscy się

frustrują.

No i co on mówi przez telefon? W

poniedziałek przyniosę na pewno. I teraz

co ty sobie teraz pomyślałeś, co się

wydarzy w poniedziałek?

Bo ja sobie pomyślałem, no że guzik

prawda, że że już dobra, róbmy ten

projekt bez tego wkładu. Jak on

przyniesie, to będzie szczęśliwy

wypadek, że to się wydarzy,

a nie reguła. No na tym koledze nie

można polegać,

nie można mu zaufać.

Tracimy do niego zaufanie. To jest

absolutnie logiczne. Tak samo jak ktoś

nam zwraca dychę albo dwie dychy, no

nie? i zwraca i zwraca i zwraca i ciągle

obiecuje zwraca tą książkę obiecuje żeby

coś przyniósł.

Tracimy do takiej osoby zaufanie.

Zaufanie buduje się na tym takim

pomoście pomiędzy obietnicą a

dowiezieniem obietnicy. I ten pomostem

jest zaufanie. I potem jeśli ktoś daje

nam powtarzalny dowód na to, że to

działa ten ta mechanika, no to my

budujemy zaufanie, że następnym razem

też prawdopodobnie tak zadziała.

Ufamy, że ta osoba jest rzetelna albo na

odwrót. Ufamy, że ta osoba jest

nierzetelna, że ona mówi i to nie

działa. I to też jest jakiś pomost,

który buduje brak zaufania.

I to samo dzieje się na twojej relacji z

tobą samym.

Alo, ile było takich pójdę na siłownię

od poniedziałku, ale to już 47 raz,

który sobie obiecujesz, że od

poniedziałku pójdziesz na siłownię, że

od poniedziałku zaczniesz dietę, że od

jutra. W tym od jutra to zawsze się

zmieści najwięcej

i tracisz do siebie zaufanie, bo

każdorazowo coś sobie obiecujesz, nie

dowodzisz tak jak ten kolega i już za 40

właśnie siódmym razem, jak sobie

obiecujesz, że w poniedziałek pójdziesz

na siłownię, to z tyłu głowy masz plany

A, B, C. No, no nie dowierzasz sobie. To

jest już takie performatywne obiecywanie

sobie, robienie takiej, takiego

teatrzyka przed sobą, że teraz będziesz

porządne, no nie?

I oczywiście ten brak zaufania to nie

jest błąd zawiniony czasami bezpośrednio

przez daną osobę. Jeszcze o tym pomówię

dzisiaj, ale on jest skutkiem

nawarstwiającej się takiej lawiny,

zawalonych obietnic.

W ogóle jednym z moich motywów głównych

przewodnich kursu, drugiej edycji kursu

Pożegnaj prokrastynację było odzyskać

zaufanie do siebie, bo to był główny w

ogóle temat, jak to zrobić. I to ciągłe

obiecywanie sobie to jest taki

performance trochę, no nie? To jest taka

sztuka dla sztuki. To jest takie taka

technika dowalania sobie. To się zaczyna

robić naprawdę autoprzemocowe.

No ten brak zaufania charakteryzują trzy

rzeczy. Po pierwsze potężna

generalizacja, takie uogólnienie,

że no nie widzisz takiego jednego

niedotrzanego planu, nie patrzysz na

niego jak błąd w taktyce, jak jakieś

potknięcie, jak jakiś przypadek. No, no

dobra, zdarzyło się, ale każde

potknięcie to jest dowód, całościowy

dowód jedyny wystarczający. Nawadliwość

własnej osobowości, własnego charakteru,

ułomność własnej osoby. Nie bez powodu

osoby przewlekle prokrastynujące,

ahadowcy potrafią być dla siebie bardzo

przemocowi i okropnie się wyzywać w

głowie, nie? że są głupi tacy owacy.

Drugi mechanizm tego braku zaufania to

jest

unikanie. I unikanie czy taka taki styl

unikowy jest mechanizmem obronnym. On

cię ma chronić przed czymś, bo unikaniem

tutaj jest właśnie prokrastynacja.

To znaczy, że świadoma rezygnacja,

świadome odwleczenie czegoś, żeby

przypadkiem, żeby przypadkiem

nie skonfrontować się z porażką, żeby

przypadkiem nie skonfrontować się z tym,

że nie dowieziesz czegoś, czyli już

przedwstępnie torpedujesz swoje plany,

unikasz je, żeby uniknąć w ogóle tego

napięcia, tego lęku, żeby to wyprzedzić.

I w pierwszym etapie to niesie trochę

ulgi, tylko problem polega na tym, że w

długiej perspektywie to po prostu

paraliżuje cię to w działaniu. No i

trzeci aspekt tego braku zaufania to

jest głęboki wstyd i on jest tym paliwem

do unikania. Taka wstydliwość. Ja

czasami korzystam z różnych metafor

korzystam, ale ja czasami lubię taką

metaforę rozgrzeszenia, że ludzie

adhodowcy szukają takiego, nie tylko

zresztą adchadowcy szukają takiego

rozgrzeszenia, że jest jakieś działanie,

które sprawia, że dopiero po nim mogą

się zrelaksować, że wykonają jakąś

porcję pracy, której sobie wcześniej

odmawiali i dopiero wtedy mogą

powiedzieć uf i mogą siąść z niespiętym

brzuchem, z niespiętymi plecami. No nie

mogą się zrelaksować.

To jest to takie rozgrzeszenie, ale

właśnie rozgrzeszenie, poczucie winy, te

metafory religijne najpewniej są tutaj

dla ciebie jasne na tym etapie. No

metafora pomaga w pracy.

Natomiast właśnie ten wstyd jest bardzo

silnym paliwem do unikania, do

napędzania tego. Moi klienci naprawdę

unikają zadań, bo nie chcą czuć tego

ciężaru bycia gorszym. I jakie są

odpowiedzi? I odpowiedzi jest kilka.

Odpowiedź taka bardzo ramowa Alberta

Bandury,

który odpowiadał na te pytania już w

latach 70. Przekonywał on, że

przekonania na temat zdolności człowieka

do wykonania zadania są lepszym

predktorem sukcesu niż jego rzeczywiste

umiejętności. Czyli osoby o niskim

poczuciu skuteczności, czyli nieufające

sobie,

wycofują się z trudnych zadań

i wtedy właśnie interpretują to, co się

dzieje jako osobistą porażkę, a to z

kolei obniża odporność na przyszłe

trudności i ta spirala się nakręca. No

bo jestem mało odporny na następne

porażki, więc mam niskie poczucie

skuteczności,

no i wycofuję się z trudnych zadań i

dochodzi do takiej maksymalnej redukcji,

maksymalnego wycofania się. Ale to jest

naprawdę bardzo ciekawy efekt

psychologiczny. Ja powtórzę te zdanie,

żeby ono wybrzmiało, bo to jest bardzo

istotna rzecz, która być może dzieje się

u ciebie w głowie, że twoje przekonania

na temat twojej zdolności do wykonania

zadania, czyli nie dam sobie rady, dam

sobie radę,

są lepszym predktorem sukcesu niż

rzeczywiste umiejętności, że jestem

kompetentny, że potrafię to zrobić.

No i co jest odpowiedzią? Odpowiedzią są

dwa takie wątki. Pierwszy to praca nad

przekonaniami i drugi szukanie metody

małych zwycięstw. I oczywiście to nie są

wszystkie wątki, ale te wątki na pewno

będą pomocne. I na tych wątkach też

często pracuję. No praca nad

przekonaniami

to bardzo złożony temat, bardzo

wielowątkowy. W ogóle cały narzędziownik

poznawczo-bahawieralny

w dużej mierze składa się z przynajmniej

w dużej porcji składa się z pracy nad

przekonaniami różnymi niesprzyjającymi

od różnej strony. Wielu terapeutów się

tego chwytało. Więc literatura jest

bogata. Ja lubię bardzo metaforę sądu,

bo mamy coś takiego w sobie

jak wewnętrzny głos, wewnętrznego

krytyka. Na pewno znasz to pojęcie,

spotkałeś się z tym wielokrotnie. No i

prowadzimy często ten wewnętrzny dialog

z tym wewnętrznym krytykiem.

Na przykład on mi mówi teraz: "Leszek,

nie chrząkaj, bo jak chrząkniesz, to

zaburzysz, zaburzysz yyy nagranie.

Ale ja na swoją obronę mam to, że jak

zaburzę nagranie, to wyjdę trochę

naturalniej".

No nie, więc prowadzę jakiś wewnętrzny

dialog, tylko ja mam coś, co

wypracowałem sobie, czego tobie może

brakować i czego nauczam.

ADHDowcy, prokrastynatorzy przychodzą

bardzo często tą ścieżkę, że oni mają

bardzo silnego prokuratora,

który to przekonanie, weźmy takie

przykładowe przekonanie, no nie jestem w

stanie ruszyć z miejsca, jestem

kompletną ciamajdą. I teraz adahowcy,

prokrastninatorzy będą mieli bardzo

silnego prokuratora i on przetworzy tą

to zdanie właśnie na akt oskarżenia,

że nie jesteś w stanie ruszyć z miejsca.

Jesteś beznadziejny na przykład jesteś

ciapą, jesteś masz dwie lewe ręce. I to

brzmi jak oskarżenie. I teraz prokurator

i nasza głowa w tym kontekście sama

dostarcza nam argumentów. No po pierwsze

nie poszliśmy na tą siłownię. No ale po

drugie nie poszliśmy dwa tygodnie temu

na tą siłownię. No i po trzecie miesiąc

temu i dwa miesiące temu też nie

poszliśmy na tą siłownię. No a jeszcze w

zeszłym tygodniu zawaliliśmy trzy

kolejne rzeczy i i tak sobie zbieramy,

no nie? Z tyłu głowy nosimy te wady

oskarżenia i sobie dowalamy.

No ale jak mamy metaforę sądu, mamy sąd,

mamy konkretne przekonanie, które staje

się oskarżeniem, prokurator ma swoją

mowę, dowala nam, no i sąd wydaje zaraz

potem wyrok, winny jesteś beznadziejny.

I KAT wykonuje wyrok. Kat wykonuje

egzekucję jakąś, coś coś robi na

przykład dowala sobie jeszcze bardziej,

zajada się kompulsywnie,

ucieka w jakieś zachowania, które no

adchadowcom szkodzą. Dlatego właśnie na

przykład adhadowcy regulują, nie tylko

zresztą adchadowcy, ale regulują swoje

emocje w sposób kompulsywny, bo jednym z

takich rdzeniowych doświadczeń ADHD i

frustracji związanych z prokrastynacją

jest właśnie dyzregulacja emocjonalna.

Cały w ogóle temat wokół HDHD jest

bardziej o dyregulacji emocjonalnej, niż

o zarządzaniu czasem.

I te frustracje gdzieś się katalizują,

na przykład w wciągnięciu w granie ileś

tam godzin albo właśnie w jakieś

kompulsywne zajadanie stresu, albo 1000

różnych jeszcze innych aktywności, które

sprawiają, że Adahada jest tak ciężkim

całościowo doświadczeniem. Praca nad tym

sądem, tymi przekonaniami i zrobienie

tego sądu. Tutaj jednej rzeczy brakuje.

Mianowicie brakuje głosu obrońcy i

jednym z elementów pracy to jest

nauczenie się,

zaproszenie tego obrońcy do

konfrontacji. Może to wyglądać w formie

każdy spisujesz sobie każde

oskarżenie prokuratora i próbujesz

obronić je. Nie na zasadzie no dwa

tygodnie temu nie poszedłem też na

siłownię. To jest kolejny zarzut.

No ale na przykład obrona może

powiedzieć, no ale na przykład dwa

tygodnie temu na swoją obronę mogę

powiedzieć to, że no nie poszedłem na

siłownię, ale w końcu wysprzątałem pokój

albo zabrałem się za naukę i bardzo

dobrze się od tamtego czasu uczę, więc

to jest moja obrona,

no nie? Jakkolwiek to to wiadomo nie

jest polski kodeks karny jakikolwiek czy

cywilny tutaj przyjęty, tylko sam

subiektywnie po prostu zmiękczasz trochę

to przekonanie. tą siłę tego

przekonania, ten poziom dowalenia. Jedna

z bardzo fajnych, przydatnych technik.

Czasami moje sesje zawierają właśnie ten

ten element. Warto też tutaj spojrzeć na

syndrom oszusta, który często towarzyszy

adahadowcom, czyli taka sytuacja, w

której osoby, które odnoszą,

adachodowcy, prokrastnatorzy, którzy

odnoszą jakiekolwiek sukcesy, przypisują

to szczęściu, przypisują to zupełnemu

losowi. Ale z drugiej strony jak jak

doświadczają porażek, no to oczywiście

oni są w 100% winni, od ściany do

ściany. Tutaj nie ma w ogóle żadnego

cienia szarości. Oczywiście praca nad

przekonaniami to jeden z początków.

Warto umieć wydzielić taką myśl, no nie?

Na zasadzie dajmy inne przekonanie.

Znowu nie zrobiłem tego, jestem porażką.

No i możesz powiedzieć: "Nie zrobiłem

tego, więc noszę w sobie przekonanie, że

jestem porażką".

To jest inna technika. To jest taka

dyfuzja poznawcza. Ona jest często

popularna w w akcie, którego bardzo

lubię.

I dlaczego to nie jest tylko taka zwykła

gra słowna? Jeszcze raz to powtórzę.

Znowu nie zrobiłem tego. Jestem porażką

i nauczenie się przekształcenia takiego

zdania na no nie zrobiłem tego znowu,

więc noszę w sobie przekonanie, że

jestem porażką. To brzmi jak taka gierka

słowna, taka taka zabawa niewinna, no

nie?

Ale chodzi tutaj o to, żeby odkleić się

troszeczkę od tego poczucia porażki,

bo adhadowcy mają zresztą nie tylko

adchadowcy, akurat osoby, które są mocno

walnięte prokrastynacją z wielu różnych

stron.

Często im się skleja tak głęboko

emocjonalnie, że ich emocje to oni, że

to co czuję to jestem ja. Jeśli czuję

poczucie porażki i straszną złość z tym

związaną, to to jestem ja i to jest mój

charakter i to jest moja osobowość. To

jest bardzo trudne doświadczenie. też

doświadczenie, z którym sam osobiście

zmagałem się przez lata

i umiejętność dystansowania się od tego

doświadczenia, obserwowania go z

lekkiego dystansu, coraz większego,

że tak, nie zrobiłem tego, tak mam

poczucie porażki,

dystansowanie się od tego jest bardzo

zdrowe, bo pomaga

zmieniać trochę kierunek, pomaga nie

zapadać się w tych emocjach.

I dochodzimy do tej trzeciej rzeczy,

czyli do małych zwycięstw. I te małe

zwycięstwa to jest takie szukanie

drobnostek, które będą ci dawały

dodatkowe dowody dla obrony, że ty

jednak dasz radę, że ty jednak dowozisz,

no nie? No może jesteś tym kolegą, co

nie przyniósł trzeci, czwarty, siódmy

raz raportu, ale po drodze dowiozłeś to,

dowiozłeś tamto, dowiozłeś siamto,

dowiozłeś owamo. Rdzeniowa rzecz dalej

jest trochę zaniedbana. Okej, to jest

problem, ale cała reszta już zaczyna

powoli nabierać fajnego kształtu i

podnosi twoją pewność siebie i zachęca

cię do tego, żeby zrobić następny krok i

następny krok i rozpędzić się we

właściwym kierunku.

Druga rzecz, którą często się spotykam i

z którą często przychodzą klienci jakby

z tym takim przekonaniem, to mają taki

mit i ja też to miałem mit natchnienia.

To jest takie bardzo trudne przekonanie,

że czekasz na idealny moment, żeby

rozpocząć.

Czekasz na idealny układ gwiazd, jak to

się czasem określa, na to, żeby idealnie

było wysprzątane łóżko, biurko. Jak

tylko wysprzątam biurko, to zacznę

pracę. Jak tylko dobrze zjem, to jak

tylko się dobrze wyśpię, jak tylko pójdę

na sił, jak tylko to robienie sobie

tysięcy warunków do tego, żeby zacząć,

to się czasem określa jako paraliż

przygotowawczy czy taki perfekcjonizm

początkowy. Z tym końcowym jest trochę

inaczej. To to nie jest dzisiaj akurat

przedmiotem filmu. Natomiast jest to

taki przejaw takiej prokrastynacji

pasywnej.

No bo esencją jest sytuacja, w której

sam stan emocjonalny musi poprzedzić

realne działanie. Czyli ja muszę czuć

się, żeby robić.

I ten błąd popełnia się na wszystkich

możliwych polach, nie tylko przyhadeni,

tylko przy prokrastynacji. To często

jest taka debata, no nie, że nie jestem

gotowy na to, nie jestem gotowy na

tamto, bo muszę się dobrze czuć. muszę

się czuć gotowy.

Moi drodzy, psychologia behawioralna

pokazała już od lat i pokazuje

wielokrotnie, że to z reguły działa na

odwrót. To działanie poprzedza

motywację, a nie motywacja poprzedza

działania. Jeszcze raz to powtórzę.

Działanie z reguły poprzedza motywację

i rutynę i nawyki

niż motywacja poprzedza działania. jest

dokładnie na odwrót, a nam się wydaje,

że my się wkalibrujemy, wczujemy się w

jakiś fizjologiczny właściwy stan

naszego organizmu.

Wiecie, ja dużo czytam komentarzy u

siebie

bez żadnej obrazy, od ludzi, którzy

mówią: "Ja muszę mieć idealnie

posprzątane, żeby w ogóle pracować.

Gdybym ja wychodził z takiego założenia,

to nic bym w życiu nie absolutnie

nic bym nie zrobił, tylko bym się

zajechał przy sprzątaniu

i bym stracił całą energię na

sprzątanie.

To jest stawienie sobie bardzo wysokich

warunków wejściowych w ogóle do

jakiegokolwiek działania. I tutaj

pojawia się taki mały sprytny myk, trik,

którzy, który robi mózg chroniący

prokrastynatora przed obwinieniem

siebie, przed dolaniem tego bólu. No bo

to prowadzi do samoutoodrudniania, czyli

takiego wyznaczenia sobie absurdalnych,

nierealistycznych warunków początkowych

rozpoczęcia. Dzięki temu dana osoba nie

zaczyna zadania, bo nigdy nie ma

warunków, a więc poczucie kompetencji

pozostaje bezpieczne, no nie? Ja po

prostu nie robię, bo nie ma właściwych

warunków. Porażka jest wtedy takim

wynikiem braku sprzyjających

okoliczności. Niekoniecznie jest moją

sprawką, jest takim obejściem trochę i

to jest okej. No nie, nie dowalasz sobie

bezpośrednio, ale ostatecznie znowu

stoisz w miejscu. I tutaj trzeba wprost

przypomnieć, że prokrastynacja to jest

element regulacji emocjonalnej. Więc

widzisz jak to działa. Ty

prokrastynujesz, żeby przypadkiem się

nie naciąć na coś.

Więc to jest problem zarządzania emocji

od wewnątrz. Więc jeśli zadanie kojarzy

ci się z dyskomfortem, kojarzy ci z

czymś nieprzyjemnym, z nudą, lękiem albo

wręcz jest traumatyzujące,

to idealne warunki są iluzoryczną

obietnicą.

Są taką obietnicą, że jak się pojawią,

to nagle zadanie przestanie być trudne

bądź groźne. No i co z tym zrobić?

I my wiemy w psychologii, to jest akurat

dość jasna zasada, dobrze opisana, że

ludzie są absolutnie fatalni w

przewidywaniu tego, jak będą się czuć w

przyszłości.

I to wielokrotnie prawdopodobnie

doświadczyłeś tego, czy doświadczyłaś,

kiedy mówiłeś, no, że po tym czymś będę

się czuć źle, a zrobiłeś to i czułeś się

dobrze. No to prawie zawsze tak jest, no

nie, że przewidujesz, że pójdzie coś

źle, że będę się źle czuć na zajęciach,

będę się źle czuć na imprezie,

no nie, że stan obecny emocjonalny jest

tak przejmujący. Wyszedłem na imprezę,

jednak wyciągnęli mnie znajomi, super

się bawiłem i rewelacyjnie się czuję na

sam koniec. Jesteśmy fatalni w

przewidywaniu tego, jak będziemy czuć

się w przyszłości. Stąd też warto

zapoznać się z takim pomysłem najgorszej

możliwej wersji danego działania. Czy

nie najlepsza możliwa wersja, najlepsze

możliwe warunki, tylko najgorsza. Jak

może wyglądać robienie tego działania,

tego tej czynności, którą odwlekasz

w taki najbardziej byle jaki sposób, no

nie? Zamiast czekać na pełne skupienie i

tą pełną gotowość, po prostu zacznij na

chwilę. byle jak pod kątem, gdzieś tam

na krawędzi stołu, nawet w bałaganie na

biurku.

Celem nie jest wykonanie samej pracy,

ale złamanie tego schematu,

nauczenie siebie, pokazanie swojemu

mózgowi, że praca może współistnieć z

dyskomfortem, może współistnieć z

nieporządkiem,

może współistnieć z brakiem weny, jest

brakiem inspiracji.

Takie poczucie sprawstwa i skuteczności,

ono nie powstaje w idealne dni, tylko

ono właśnie powstaje w te w te dni, w

których jest źle, w których jest ciężko.

Ja mam w swojej książce i w moim kursie

pisałem bardzo intensywnie o tej mojej

ulubionej technice, choćby skały srały.

Nagrywałem też o tym parę filmów. Możesz

je sobie gdzieś tam znaleźć u mnie.

Natomiast wiedz o tym, że to sprawstwo

wytworzy się w momencie, w którym wbrew

temu, że nie mam idealnych warunków do

działania, zrobiłeś cokolwiek, chociaż

trochę, chociaż jakiś ułamek.

I trzecia rzecz to jest impulsywne. Tak.

To jest coś, co mnie dotyczyło przez

przez lata, bo się pakowałem w zgadzanie

się w każdą możliwą ekscytującą

inicjatywę, inicjatywę biznesową,

dodatkowe zlecenia. nie biorąc w ogóle

pod pod uwagę mojego planu,

harmonogramu,

kalendarza, traktując z tak naiwnym

optymizmem, że ja sobie dam radę, biorąc

pod uwagę, że wszystkie moje

nadproduktywne dni,

których było garstka, ja brałem wtedy w

głowie takie coś, że no ja tak dam radę,

no nie, na na takich super produktywnych

dniach jechać jeszcze przez miesiące czy

lata. To jest absolutna bzdura na

zasadzie. To jest tragiczny w skutkach

błąd. Spotykam się z nim bardzo często.

Bardzo często moi klienci z tym

przychodzą do mnie. No zgadzasz się na

wszystko. Pod wpływem entuzjazmu, chęci

takiej wyłowienia aprobaty. Zgadzasz się

na nowe projekty, nowe obowiązki,

bierzesz nowe zobowiązania, nie biorąc

pod uwagę istniejących obciążeń. To jest

taka ślepota. I ta ślepota jest nieźle

wytłumaczona naukowo, bo tutaj trzeba

odpakować dwa pojęcia. pierwszy

hamowanie behawioralne i drugi ślepotę

czasową.

O co chodzi? No hamowanie behawioralne,

w ogóle hamowanie brzmi dokładnie tak

jak brzmi, czyli zdolność do

zatrzymywania się i refleksji. W mojej

książce powołałem się na bardzo ważne

badania profesora Marka Wypycha, które

zresztą na tabenę były publikowane w

Nature nad obserwacją tak zwanego

obszaru hamowania w mózgu osób

identyfikujących się jako

prokrastynatorzy. Oczywiście była grupa

kontrolna ludzi nie identyfikujących się

jako prokrastynatorzy

i obserwowali,

gdy wykonywali jakieś konkretne

czynności, obserwowali oni obszary w

mózgu, które właśnie odpowiadają za

hamowanie.

No i zgodnie z tym, co możesz się

domyślić, osoby, które prokrastynowały

czy identyfikowały się jako

prokrastynatorzy mieli osłabiony sygnał

z tych obszarów. na tyle osłabiony, że

sugerował on, to jest bardzo ważna

sugestia,

że

taka niezdolność do wyciągnięcia tej

refleksji i tej refleksji nad tym

czasem, dostępem do tego logicznego

myślenia, to w ogóle zatrzymanie się w

tym impulsie dla osób, które odruchowo

przez lata prokrastynują jest po prostu

utrudnione siłą rzeczy. To nie jest wada

charakteru, to jest już element

konstrukcji mózgu, trochę innej, trochę

zmienionej. No więc jeśli osoby

prokrastynujące mają naturalnie

utrudnione wyhamowanie impulsów, a więc

utrudniony dostęp do refleksji, to co to

może oznaczać? Russell Barkley, jeden z

badaczy tematyki ADHD, pokazywał w

latach 90 związek samokontroli z ADHD i

jak impulsywna zgoda zapada zanim

zadziała jakikolwiek hamulec analizy

logicznej. Mózg z ADHD reaguje na

bodziec natychmiastowo,

pomijając etap symulacji potencjalnych

przyszłych konsekwencji. Czyli następuje

ten błyskawiczny przeskoki i teraz okej,

skoro tak jest, skoro pewnych rzeczy nie

wyhamujemy, nie zmienimy natychmiast, no

to co z tym robić? Co ja często na takie

rzeczy polecam i i radzę? Jest kilka

strategii potencjalnie skutecznych.

Większość z nich jednak będzie wymagała

czy będzie zapraszała do pracy

zewnętrzny element moderujący,

który wybija trochę z tej rutyny, który

wyhamowuje ciebie za ciebie. Czyli na

przykład coś, żeby zrobić coś w ogóle z

tą decyzją, że ty mówisz tak, nie możesz

powiedzieć tak. Musisz wstrzymać tą

decyzję jakoś, utrudnić sobie jej

podejmowanie, scedować tę decyzję na

kogoś innego, udawać, że nie ma żadnej

decyzji do wykonania albo po prostu z

automatu odpowiadać na wszystko. Nie,

nie, nie, nie, nie będę, nie ma, nic nie

koniec, kropka. Po prostu możesz tak

robić, ale możesz robić coś takiego.

Jest taka technika, 24 godziny na

odpowiedź. I oczywiście 24 godziny jest

bardzo umowną ilością. To może być

obojętnie jaka długość, ale tu chodzi o

to, żeby zakodować sobie, że zanim

powiesz tak, żebyś miał taki jeden krok

zaprogramowany wręcz w sobie,

zamiast się zgadzasz, mówisz: "Wiesz co,

okej, chętnie się w to zaangażuję, brzmi

to bardzo ciekawie.

Daj mi jednak chwilę. Muszę spojrzeć do

kalendarza i muszę przejrzeć i wrócę z

tym do ciebie jutro. Albo wrócę z tym do

ciebie za godzinę, za dwie, za trzy.

O co chodzi? O to chodzi, żeby sztucznie

się wyhamować. O to chodzi, żeby

zatrzymać te impulsy. O to chodzi i

trochę nawiązuje do pierwszej techniki,

żeby odseparować się od tego stanu

emocjonalnego, że ja teraz bardzo,

bardzo, bardzo, bardzo chcę, bardzo,

bardzo, bardzo, bardzo coś bardzo

intensywnie dążę do tego, łaknę tego

bardzo mocno, że ja teraz muszę, muszę

to mieć, muszę to mieć, bo to jest sexy,

bo to jest fajne, bo to jest intensywne

doświadczenie,

żeby odkleić się od tego doświadczenia,

żeby zdystansować się do niego, że ja

jestem teraz człowiekiem, który bardzo,

bardzo chce,

ale muszę sobie dać chwilę.

żeby skonfrontować się z brutalną

rzeczywistością. I gdy sobie dam chwilę,

fala emocjonalna mija, przelatuje sobie

fala, nie ma, te emocje opadają i jestem

w stanie znowu analitycznie, logicznie

ocenić swoją sytuację i adekwatnie

odpowiedzieć. Adekwatnie, bez szkody dla

siebie. Więc to są takie trzy rzeczy, z

którymi spotykam się bardzo regularnie.

Napisz w komentarzu z jakimi ty się

spotykasz rzeczami. Jestem ciekaw jakie

masz doświadczenia w ogóle z

prokrastynacją. Jeśli ci się podobał ten

film subskrybuj, lajkuj, dołączaj do

wspierających. Wspierający mają naprawdę

dostęp do wielu różnych fajnych

webinarów i prześlij film osobie, której

uważasz, że to się przyda.