Jak zrozumiałem, dlaczego nie ma czegoś

takiego jak lenistwo? Opowiem ci dzisiaj

historię właśnie o lenistwie, o tym

podejściu, jak ono betonuje ciebie i

innych w kręgu takiej frustracji.

Opowiem też trochę o ADHD, ale przede

wszystkim opowiem trochę o sobie samym i

jak to zrozumiałem i mam nadzieję, że

przez tą historię ty też to zrozumiesz.

No bo na świecie dzieje się naprawdę,

naprawdę dużo i dużo złego i w tym

dorastaniu i w dorosłości

też działo się z pewnością sporo. W moim

na przykład przypadku działo się to, że

całe swoje życie nosiłem ze sobą takie

łatki jak leń, bałagani,

no nie byłem sfrustrowany, że mając 20

lat nie wierzyłem w to ADHD. Uważałem,

że ludzie mają depresję. Czyli w sensie

ludzie mówią o tej depresji jako

wymówce.

Tak uważałem mając 20 parę lat i

dorastając i rozwijając swoje życie

zawodowe osiągnąłem często znacznie

więcej niż moi rówieśnicy, przynajmniej

w niektórych obszarach i pracowałem

często zdecydowanie ponad siły, dając

sobie dowód, że takim toleniem nie

jestem, a nadal nosiłem te łatki i

równocześnie te łatki przypominały

boleśnie o sobie wtedy, kiedy

przeżywałem największe wypalenie i

epizody depresyjne w moim życiu. Ale ja

w to nie wierzyłem.

Ja myślałem, że ja jestem zły wewnątrz

siebie i ja powinienem się poprawić i

naprawić. Te łatki się odzywały. Jestem

leniem. Jestem do niczego.

I coś zmieniło moje myślenie. Powolutku.

To nie była wielka rewolucja i mam

nadzieję, że wrzucę dzisiaj ten kamyczek

do ciebie. jedna kluczowa porcja

informacji ze świata odkryć naukowych na

temat mózgu, jaką poznałem na studiach,

a którą potem bardzo głęboko zgłębiłem

do swojej pracy, do pracy z innymi i

dzisiaj się z tobą tym podzielę,

bo ty pewnie też nosisz sporo tych

rozczarowujących łatek, że jesteś

impulsywny, żeś leń, żeś nieporządny,

żeś dobrą matką, złym ojcem,

złą matką, dobrym ojcem, żeś rozczepany,

że wszyscy teraz mają wymówkę w postaci

ADHD albo depresji i mogliby się tylko

ogarnąć. Gdyby tylko się ogarnęli, gdyby

tylko pomyśleli o tych rozwiązaniach.

Takie narracje słyszysz wszędzie przy

niedzielnym stole urodziny, ale też w

telewizji. No wszędzie, gdzie nie

pójdziesz. I to jest porcja wiedzy,

którą moim zdaniem każdy, każdy jeden

powinien przyswoić.

Jeśli podoba ci się to, co tutaj robię,

subskrybuj, zostaw po sobie ślad,

komentarz, lajk. nawet rozważ wspieranie

kanału, które daje ci dostęp do ogromnej

biblioteki filmów tylko dla

wspierających. No i oczywiście okażesz

wdzięczność.

Więc jak to idzie? Historia zaczyna się

od takiego naprawdę potężnego trzęsienia

ziemi. Wyobraź sobie upalny teksański

poranek. 1 sierpnia, czyli środek lata

1966,

Charles Whitman, młody, inteligentny

chłopak, były żołnierz piechoty

morskiej, wchodzi na wieżę zegarową

Uniwersytetu w Austin. Austin, Texas to

jest stolica stanu. Ma ze sobą arsenał

broni, broni takiej strzeleckiej,

długiej do polowania i zapas amunicji.

Fantazjował od miesięcy o strzelaniu do

ludzi. Zaraz to rozwinę. I przez

następne 90 minut z tej wieży urządza

sobie polowanie, w którym życie odbiera

16oro

i rani ponad 40 kolejnych ludzi. Rzecz

jasna. Tego samego dnia, parę godzin

wcześniej urządził prawdziwą masakrę. To

znaczy w nocy i wieczorem poprzedzającym

urządził masakrę. Pozbawił życia swoją

matkę i swoją żonę, zostawiając na

miejscach zbrodni listy. Pisał w nich

coś, co jest bardzo ważnym

doświadczeniem.

nie tylko dla niego, ale doświadczeniem,

które często my mamy. Cytuję tak trochę

w biegu. Nie potrafię racjonalnie podać

żadnego konkretnego powodu, dla którego

to zrobiłem. Nie wiem, czy kocham te

dwie kobiety bardziej, czy mniej niż

przeciętny mężczyzna, ale wiem, że je

kochałem.

Ja to powtórzę, bo to musi wybrzmieć, bo

to mogą być słowa, które padły z twoich

ust, a na pewno padły z moich. Nie

potrafię racjonalnie podać żadnego

konkretnego powodu, dla którego to

zrobiłem. Nie potrafię racjonalnie,

rozumiesz? Nie potrafię podać, nie

potrafię zrozumieć, dlaczego ja sobie to

robię.

Ile razy sam sobie to powtarzałem, że

nie widziałem żadnego racjonalnego

powodu odwlekania jednej czy innej

sprawy, obowiązku, czasami prozaicznej

bzdurki, która wywoływała kosmiczne dla

mnie konsekwencje. Taka wiecie pierdoła

odwleczona parę miesięcy, wracała do

mnie kulą śniegową, która waliła mnie i

rozkładała na łopatki.

Zachowaj tą myśl o tym, że nie da się

tego racjonalnie wyjaśnić. Oczywiście

mówimy o wielkiej zbrodni, ale próbuję

jak widzisz przenieść tę myśl do nas

wszystkich, do nas samych. Wrócimy do

tej myśli później. W innym liście, który

zostawił w domu, napisał też coś bardzo

ważnego, w takim liście pożegnalnym do

swojego bardzo surowego ojca, z którym

miał mocno traumatyczną relację. napisał

tam prośbę o pośmiertną sekcję zwłok,

którą ojciec uszanował,

bo chciał, żeby zbadano go, czy coś, co

to, co on odczuwa od paru miesięcy, tę

presję do zabijania, takie fantazjowanie

o strzelaniu do ludzi, która kłębiła się

w jego głowie razem z regularnymi

migranami. Czy czy to widać w mózgu?

Czy jest jakieś wyjaśnienie dla tego

dziwnego stanu, który on ma?

Większość z nas słysząc te historię

Charlesa Whitmana, możecie sobie ją

doczytać w internecie. Było parę

dokumentów o tym człowieku. No

generalnie straszna zbrodnia. Większość

z nas słysząc tę historię ma ochotę

splunąć, powiedzieć fuj zwyrodnialec,

okropny człowiek, bestia.

No nie tak bez wątpienia popełnił

zbrodnię i jest winien. Jasne, tu nie ma

żadnej dyskusji.

Ale gdy patolog otworzył czaszkę

Whitmana, znalazł tam coś, co zmieniło

całą ocenę moralną historii. Dlaczego to

ważne i co to było? Jest to ważne z

kluczowego powodu, który cię

prawdopodobnie wkurzy, zirytuje cię.

Mnie wkurzył na początku bardzo, ale to

wkurzenie, ta złość to jest taki

dysonans poznawczy, no nie na zasadzie,

że odpakowuje się czasami coś, co jest

za stanę.

Pierwszą myślą i pierwszym impulsem

każdego z nas na wieść o tej tragedii

jest dokonanie osądu moralnego czynów

tego człowieka i samego człowieka.

Czyny były tragiczne, zbrodnicze,

krwawe, okropne, okrutne. A on był

zbrodniarzem, jest winny, popełnił

okropny czyn, jest złym człowiekiem,

powinien zgnić w więzieniu albo dostać

najwyższy wymiar kary. Takie są z

grubsza nasze moralne, przynajmniej te

moralne osądy w większości ludzi i nie

ma wątpliwości. Ale czy aby na pewno i

tutaj trochę cię wkurzę, ale mnie to też

irytowało na początku, no bo pisał w

liście, że nie potrafi podać

racjonalnego powodu swojego

postępowania. To go oczywiście nie

wybiela, że nie potrafi podać. No ale

pojawia się pewne pytanie, to co nim

kierowało?

I przez analogię pojawia się też

pytanie, co kierowało mną, kiedy ja

odwlekałem, robiłem sobie krzywdę, co

kieruje tobą, kiedy zachowujesz się w

sposób irracjonalny. Ja wiem, że ta

analogia wydaje się bardzo daleko

wysunięta między seryjnym strzelcem,

okropną postacią, a twoim życiem, ale

zostań ze mną, bo coś nas w tym

wszystkim naprawdę, naprawdę łączy.

Pomyśl przez chwilę, co kieruje twoim

nieracjonalnym odwlekaniem.

No bo nie ma nic racjonalnego

w niezrobieniu tej czy innej bardzo

ważnej rzeczy. No nie ma, nie ma nic

racjonalnego w byciu impulsywnym,

awanturniczym w domu. Nie ma nic

racjonalnego w niechęci

podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

No nie, bo trzeba zarabiać, trzeba

mnożyć majątek, trzeba powiększać

zasoby, trzeba być lepszym człowiekiem.

A niechęć do wleczenia się z łóżka i

brak motywacji.

No właśnie nie ma nic z tym

racjonalnego.

No bo na pewno nie dbasz o siebie, kiedy

robisz coś impulsywnie. Zwłaszcza jak

jest to nawyk, który ci szkodzi. Jak

robisz coś kompulsywnie, odruchowo.

Robisz sobie wtedy albo sobie, albo

innym krzywdę.

Może oczywiście w mniejszy sposób niż

omawiany ekstremalny przypadek, ale

robisz to i jak to nazwiesz? że jesteś

leniem, że jest to słabość, że jest to

wada charakteru, że to jest coś, co

trzeba zwalczyć, że trzeba zacisnąć

teraz pośladki, trzeba walić się po

głowie, zmuszać się do wysiłku z

zaciśniętymi zębami. Ja robiłem to pół

swojego życia i powiem ci,

do dupy to jest,

do dupy to jest, to nie działa.

No właśnie nie nazwa, nie nazwij tego

lenistwem, nie nazwiesz tego. Możesz

próbować to robić, ale to niczym nie

pomaga. Bo podobnie jak Charles, ty też

często nie masz wyboru i stajesz się

ofiarą pewnego mechanizmu. Tak, Whitman

był sprawcą bezdyskusyjnie, ale był też

ofiarą.

Dlaczego? Co było w tym mózgu? Autopsja

doprowadziła do odkrycia, które zmieniło

psychologię i psychiatrię na zawsze.

Okazało się, że głęboko w mózgu Charlesa

wykryto nowotwór wielkości dużego

orzecha. bardzo typowy dla agresywnych

nowotworów mózgu, tak zwany glejak.

Rozwinięty jednak był wtedy na tyle, że

wokół wdał się obszar martwicy.

Okazało się, że obszar, w którym odbywał

się największy nacisk i działanie guza,

zarówno tej martwicy, jak i całej

opuchlizny i stanu zapalnego dookoła tej

martwicy, to głównie ciało migdałowate

oraz płat kory czołowej, czyli ciało

migdałowate tutaj głęboko w mózgu i płat

kory czołowej. Co to oznacza?

No wyobraź sobie taką analogię. Jeśli

byłby przycisk, za którego pomocą

moglibyśmy wyłączyć

funkcjonowanie ciała migdałowatego, tak

zupełnie klik, nie ma, nie działa,

to zupełnie przestałbyś odczuwać lęk.

Dosłownie przestałbyś czuć lęk.

Prawdopodobnie wyłączyłyby się też inne

funkcje organizmu, bo ciało migdołowate

nie tylko za lęk odpowiada, ale głównie

za lęk.

A nasze pierwotne odruchy odpowiadające

za przetrwanie, jak na przykład reakcja,

walka czy ucieczka, fight or flight,

reflex, zupełnie przestałyby

funkcjonować. Nie wystraszyłby cię wtedy

ani huk wystrzału, ani wchodząca w ekran

postać z horroru,

ani też widok alpejskiego orwiska, nic.

Lęk wysokości nie istniałby. Lęk przed

jazdą 300 na godzinę w samochodzie

zupełnie by zniknął. nie czułbyś lęku. I

jak bardzo przerażające to jest,

pamiętam taką inną historię analogiczną,

znaczy podobną

do osób, które nie odczuwały bólu.

Jest takie bardzo rzadkie schorzenie

genetyczne. Dzieci, które nie odczuwają

bólu zupełnie i zaczynały robić sobie

krzywdę i eksplorowały swoje ciało

poprzez nakuwanie palcy, rąk. Jak sobie

to wyobraziłem, to po prostu ja

pierniczę, do czego się można posunąć

nie czując bólu? No więc do czego się

można posunąć nie czując lęku, no nie. I

to jest jedna strona Charlesa Whitmana i

tego i tego nowotworu,

ale to jest historia bardzo

przerażająca.

I z drugiej strony, jeśli

doprowadzilibyśmy do stanu zapalnego

ciała migdałowatego, które równocześnie,

no nie częściowo był uciśnięty i

wyłączony, a częściowo był w stanie

zapalnym i naciśnilibyśmy drugi

przycisk, czasem stan zapalny, czasami

wyłączenia,

to aktywowalibyśmy to ciało migdałowate

ponad miarę i odczuwalibyśmy

ciągły lęk, ciągłe napady iracjonalnej

paniki, podejrzliwości, złości.

frustracji, tak jak miał Charles

Whhtman, który opisywał w swoich listach

i pamiętniku,

że dosłownie miał obsesyjne myśli o

zabijaniu ludzi.

Stalibyśmy się zupełnie niestabilnym

kłębkiem nerwów. Był też paranoiczny,

podejrzliwy. On zabił swoją matkę i

swoją żonę, bo chciał je ochronić przed

złem tego świata. Miał dosłownie, no

może nie schizofrenię, ale był dosłownie

paranoikiem, lękowym. paranoikiem

i przekładał tą paranoję później na

działanie.

I analogicznie obszar sąsiadujący, tak

zwana kora zakrętu obręczy tutaj przy

płacie czołowym, jeśli zostanie w dużej

mierze wyłączona na przykład poprzez

martwicę promieniującą do sąsiedniej od

sąsiedniego guza, to możemy spodziewać

się znacznego spadku samokontroli, nie

panowanie nad odruchami, impulsami,

podążanie za takimi palącymi, gorącymi

pasjami, brak zdolności do samoregulacji

emocji, utrata kontaktu z mechanizmem

wyciągania refleksji przy popełnianych

błędach.

Kojarzy ci się to z czymś?

Jeszcze raz powtórzę te objawy. Możemy

spodziewać się znacznego spadku

samokontroli, nie panowania nad

odruchami i impulsami, podążanie za

palącymi pasjami, brak zdolności do

samoregulacji emocji, utrata kontaktu z

mechanizmem wyciągania refleksji przy

popełnionych błędach, tak zwanego

obszaru hamulcowego. To brzmi jak ADHD

na sterydach.

To brzmi jak zaburzenie funkcji

wykonawczej, bo jest to obszar właśnie

funkcji wykonawczych, obszar, który

odpowiada za naszą motywację.

Psychologia i psychiatria zna przecież

przypadki ludzi, którzy mieli

uszkodzenia mózgu w określonych

częściach i zmieniało im to osobowość.

Zmieniało ich to nie do poznania, no nie

zupełnie zmieniało tych ludzi. Byli

uzależnieni od tego, jak połączony jest

wewnątrz ich mózg, a u niego mózg był w

stanie zapalnym.

W tym obszarze oraz w obszarze

sąsiadującej kory czołowej odgrywają się

istotne dla naszego codziennego

funkcjonowania i motywacji tak zwane

funkcje wykonawcze,

których paraliż częściowy lub stopniowy

jest przyczyną wielu problemów, zaburzeń

psychicznych, ale też po prostu

problemów z motywacją,

bo obszar funkcji wykonawczych właśnie

odpowiada za skomplikowane

funkcjonowanie, złożone funkcjonowanie w

złożonym świecie i motywowanie siebie.

No i wyobraźcie sobie, że tego samego

roku 1966

została powołana komisja medyczna

złożona z neurochirurgów, psychiatrów,

patologów i psychologów, by wyjaśnić

właśnie to zagadnienie, to znaczy

wykluczyć lub uwzględnić istotność

choroby nowotworowej Charlesa w

przebiegu wydarzeń.

Wówczas wydano bardzo zachowawcze i

zgodne z ograniczoną na tamten czas

wiedzą, że i tu cytuję trochę w biegu,

korelacja między guzem a działaniami

Whitmana nie może być uznana za pewnik.

Niemniej gó bez wątpienia mógł

przyczynić się do ograniczenia jego

kontroli nad emocjami i działaniami.

A dzisiaj dzięki dziesiątkom lat badań

mózgu, w tym testów z obrazowaniem

metodą rezonansu magnetycznego

wykazano, że mówimy tutaj o

bezpośredniej przyczynie jego działań.

To znaczy, że jego trudna historia z

dorastania, traumatyczne przeżycia z

ojcem to zaledwie zasłona dymna

utrudniająca prawdziwe wytłumaczenie,

które w dużej mierze było chorobowe.

Wystarczyło nacisnąć w jednym miejscu w

mózgu i nagle dostawaliśmy innego

człowieka.

I teraz czy ja twierdzę, że jest tu

pełny determinizm, że wszystko zależy od

mózgu? No w pewnym sensie tak, ale i

nie. To znaczy nie jesteśmy niewolnikami

własnego mózgu, ale czasami jesteśmy.

I to jest wyjaśnienie. Czasami jesteśmy.

Pojawia się bardzo ważne pytanie. Skoro

Charles jest zarówno sprawcą zbrodni,

też ofiarą swojej choroby, no to jak to

się ma do twojego odwlekania?

A no ma się tak, że czasami, czasami,

podkreślam, nie zawsze, czasami jesteśmy

ofiarami własnego mózgu.

No bo trzeba tutaj oddać, że są przecież

bardzo obszerne badania nad ludźmi,

którzy byli zbrodniarzami, którzy nie

mieli guza mózgu, no nie, a dalej

popełniali te zbrodnie i wynikało to

choćby właśnie z traumatycznego

dorastania w bardzo przemocowym domu. I

to też mogą być przyczyny. Więc ja to

podkreślę jeszcze raz. Czasami jesteśmy

ofiarami własnego mózgu. Czasami na

przykład jesteśmy zakładnikiem tego, że

specyficzny obszar w naszym mózgu za

szybko wychwytuje dopaminę do synaps i

przez to odczuwamy niepokój i

rozkojarzenie tak charakterystyczne dla

zaburzenia rozwojowego, jakim jest ADHD.

Czasami wychwyt zwrotny serotonin jest

uszkodzony u nas w mózgu i zapadamy na

jedną z najpopularniejszych obecnie

chorób psychicznych, jaką jest depresja.

Aczkolwiek depresja ma kilka źródeł, nie

tylko wychwyt zwrotny serotoniny jest

tutaj

diagnostycznie istotne, więc bardzo

skomplikowana etiologia tej choroby, ale

czasami idzie to od mózgu i nie mamy

wtedy siły ani ochoty zabrać się do

działania z ludźmi i pracować z nimi.

Ledwo siły starczy na podniesienie się z

łóżka i podstawowe funkcjonowanie.

A ludzie z ADHD bardzo często mają też

depresję i zaburzenia towarzyszące.

I to nie wynika z twojego słabego

charakteru, z jakiejś oceny moralnej.

Nie ocenia się moralnie złamanej nogi,

tak samo jak nie ocenia się moralnie

innego funkcjonowania mózgu, na którego

nie masz wpływ.

Więc nie wynika to z twojego słabego

charakteru, a z tego, że czasem twój

układ nerwowy po prostu płata figle.

Genetyka płata figle. Zdarzają się

wypadki. GZ z martwicą jest wypadkiem.

Nie musisz mieć tam guza z martwicą, by

mieć przeciążenie sensoryczne w dużym

tłumie i potrzebować dnia regeneracji po

dwóch, trzech godzinach spędzonych na

przykład na targach w pracy. A znałam

takie osoby, pracowałem z takimi osobami

i zawsze myślałem, co z nimi jest nie

tak, bo są tak skonstruowani.

My tak często lubimy, ja i my tak często

lubimy wychodzić z tego założenia, bycia

kowalem własnego losu, Zosią, samosią,

to sama naprawi, wszystko zniesie, a jak

gdzieś nie dowozi, to z pewnością jest

to personalna porażka, a nie splot

niefortunnych wydarzeń. Pamiętam lata

temu w wyniku kolejnej frustracji swoim

paraliżem wykonawczym i stanem

depresyjnym leżałem na dywanie,

patrzyłem się w sufit, zastanawiałem się

co ja najlepszego sobie robię, czemu ja

sobie to robię, jaki ja głupi jestem.

I teraz wiem, że to nie ja sam sobie to

robiłem, to nie ja stałem za

wykolejeniem steru na tym okręcie. To

moje HD. I teraz możesz uroczyście

zakrzyknąć: "Aha, znowu się chłop

zasłania swoim ADHD, by być leniem.

Takie to modne, takie to popularne

te oceny moralne." No i to jest kluczowe

właśnie te oceny moralne od razu

zasłania się i tłumaczy: "A przecież tak

łatwo ocenić i położyć krzyżyk na

człowieku. Paradoksalnie." I tu tłumaczę

tym, w którym pojawiła się ta myśl.

Najgorzej funkcjonowałem i najgorzej

funkcjonują inni ludzie.

w swoim życiu właśnie z tą moralną

oceną, z tymi łatkami. To, że jestem

zły, jestem zepsuty, jestem leniwy,

jestem wadliwy, muszę tylko spiąć

pośladki i wziąć się za robotę.

i paradoksalnie najlepiej funkcjonuje w

swoim życiu poznaniu swojego problemu,

po nauczeniu się jak temu

przeciwdziałać, jak sobie z tym radzić,

jak sięgnąć do profesjonalnego

narzędziownika

i zoptymalizować otoczenie pod siebie, a

nie ja mam się dostosować do otoczenia

swojego. Dzięki lepszemu zrozumieniu

nauczyłem się naprawdę akceptować pewne

moje ograniczenia

i optymalizować to funkcjonowanie pod

mój styl działania i styl pracy. Sięgać

po pomoc, prosić o pomoc, nie twierdzić,

że jestem złością, sam sobie z tym

poradzę. Gówno prawda. Nie poradzisz

sobie. Nie zawsze.

I odnalazłem się też jako trener w

którymś momencie.

Zacząłem nawet nauczać prowadzić ludzi,

prowadzić również w treningu ADHD, gdy

już odpowiednio się w temacie

przeszkoliłem i certyfikowałem.

I w ADHT nie ma nic z wymówki,

nie ma też nic super mocy, jak często

się lubi romantyzować, to ja nie cierpię

romantyzować tego zaburzenia.

Nie lubię tego, bo w Adahada jest więcej

wad niż zalet. Koniec, kropka. Natomiast

jedno jest pewne. Tkwiąc w świecie

czarno-białych ocen,

nigdy się niczego nie nauczysz.

Impregnujesz się jak taką folią na

jakąkolwiek lekcję, jakąkolwiek

refleksję. Nic do ciebie nie dotrze.

Jeśli tylko będziesz krzyczeć: "Leń,

leń, leń, zły człowiek".

Będziesz kręcić się w kółko od lenia, od

lenia do tytana produktywności. rzecz

jasna od kogoś prawdziwego doego, od

ściany do ściana. Przypomnę, że

dychotomiczne, czyli takie zerojedynkowe

postrzeganie rzeczywistości jest

klasycznym i poważnym błędem w myśleniu,

który prowadzi nam manowce podejmowania

decyzji. Ja ci proponuję

decyzję i podejmowanie decyzji w sposób

zniuansowany, drobiazgowy, szczegółowy,

dopasowany do ciebie. A żeby pokazać ci,

bo chcę ci pokazać trochę jeszcze znowu

wkurzyć jak silne oceny moralnie są

wpojone w nasze wychowanie i w naszą

kulturę i jak ciężko się od nich

odkleić. To na szybko przeanalizuj sobie

swoje myśli, gdy powiem, że być może, że

być może uwaga, ludzie otyli też mogą

być ofiarami swojego mózgu czy ciała.

Dokładnie przez tę samą analogię. Ludzie

otyli.

Ja pamiętam, że jak lata temu zrobiłem

taki film o tym, że no nie wszyscy

ludzie otyli, a nawet większość ludzi

otyłych nie panuje nad tym zupełnie. Ma

rozpędzony mózg, rozpędzone mechanizmy w

mózgu, rozpędzone różne kompulsje,

zajada stres, robi różne rzeczy bardzo

odruchowo i jest przez te łatki tak

super ciężko z tego wyjść, tak super

sobie z tym ciężko poradzić, bo wszyscy

chodzą dookoła i oceniają charakter tej

osoby i tą osobę.

A nie patrząc przez to jako pryzmat

choroby, pryzmat problemu, pryzmat

również tej współpracy wewnątrz w głowie

w takim regulowaniu siebie.

Jaki mi się hejt zebrał. Jaki mi się

hejt Ty trener gruba stąd weź mordę

stól. Takie rzeczy słyszałem. Okropne to

było.

Ale skąd możesz wiedzieć, co się w

głowie kłębi osobie, która jak w tym

przykładzie z dzisiejszego filmu strzela

do innych albo co się kłębi pod czaszką

kogoś, kto całe życie odwleka, kogoś,

kto nie ma motywacji do niczego, co się

tam w głowie dzieje, albo że musi

odchorować spotykania z innymi, albo

kompulsywnie zajada stres. Skąd możesz

wiedzieć, co siedzi w głowie tej osoby?

Bo ja tego nie wiem na pewno, ale wiem

na pewno coś innego. Jak dociśniesz taką

osobę albo dociśniesz siebie

moralną czarno-białą oceną, to utrudnisz

sobie i innym wychodzenie i pomaganie

sobie.

Tak samo jak uwierzysz w te moralne

recenzje swojej osobowości, utrudnisz

pomaganie sobie. Popatrz, jak

zdefiniujesz sobie lenistwo, to jaki

narzędziownik stoi obok radzenia sobie z

lenistwem? No spiąć poślady, no nie

zabrać się za robotę. To jest

narzędziownik

na lenistwo, no nie. Tak samo jak na

odchudzanie jest mz mniej żreć. No po

byku, super porada. No tak jakby to

każda osoba o tyła nie wiedziała, nie?

Więc to są żadne porady. To jest

robienie sobie drwin i kpin z

inteligencji wszystkich i siebie i

innych. To jest żadne wyjaśnienie.

za to jak masz diagnozę ADHD obok tego

masz narzędziowniki, masz spektrum

różnych narzędzi, metod których możesz

możesz podjąć, żeby pomóc sobie.

Ja na przykład pracuję w takiej

modalności, ona się nazywa Akt. To jest

akceptacja i zaangażowanie. To jest taka

modalność od pracy

poznawczo-behawioralnej.

I pracuję coachingowo tak z ludźmi i

pracuję też z sobą.

akceptacja i zaangażowanie. To znaczy,

że parę rzeczy muszę odpuścić, parę walk

i wojen wewnętrznych muszę gdzieś

zostawić na boku, zaakceptować niektóre

fakty i zaangażować się w rozwiązywanie

problemów w różny sposób albo

neutralizację różnych trudności

i daję radę i uczę tego innych. Więc nie

musisz nosić tego garba. Możesz go

zostawić na boku. Możesz podejść do

siebie z większą wyrozumiałością. możesz

sięgnąć po faktyczną pomoc, a nie

biczować się w związku z tym, że twój

mózg działa trochę w inny sposób

i dzięki temu odpuszczeniu w jednym

obszarze możesz wziąć realną

odpowiedzialność za zmianę.

To jest bardzo ważne, bo myhadowcy czy

osoby z różnymi problemami, z depresją

mają problem z wzięciem

odpowiedzialności, bo źle ukierunkowują

swoją energię. Ukierunkowujemy swoją

energię na walenie siebie po głowie, na

dokuczanie sobie,

zamiast na szukanie realnych i

testowanie realnych rozwiązań i zaufanie

sobie. My sobie nie ufamy, dowalamy się

i nie ufamy sobie jeszcze bardziej.

Więc podejdź do siebie z większą

wyrozumiałością,

subskrybuj ten kanał, odwiedź kolejny

film. Jak ci się to podoba, rozważ

wspieranie kanału, ale też komentuj

jakie są twoje doświadczenia z

lenistwem. A ja dziękuję za twój czas i

pamiętaj, pozostańciętny.

Cześć