Czy to najbardziej podstępna i

tajemnicza trucizna na Ziemi? Czy może

toksyna idiotów rozpropagowana przez

serial, która zabiła więcej domorosłych

trucicieli niż ich ofiar? Bohaterem

dzisiejszego odcinka będzie substancja,

którą dość powszechnie znajdziemy w

naszych ogródkach, która jest toksyczna

w bardzo ciekawy sposób. Do tego ma na

koncie spektakularną akcję szpiegowską.

Jest też przedziwny wątek zombie, a

pewna staruszka bardzo chciała ją

sprawdzić na sąsiadach. Moi drodzy, oto

odcinek o rycynie. Ja się nazywam Karol

Bielski. To jest odwrócona lekcja.

Zaczynamy. Rozdział pierwszy. Śmierć w

gazecie.

Sierpień, rok 1978.

Władimir Kostow, bułgarski dziennikarz,

który uciekł na zachód, czuje nagłe

ukłucie w plecach. Nic wielkiego. Jakby

ktoś przypadkiem drasnął go parasolem w

tłumie. Nie odwraca się nawet, by

sprawdzić, któż to był. Tłum, ścisk, ty

potrącasz kogoś, ktoś potrąca ciebie.

Nic nadzwyczajnego. Wieczór tego samego

dnia Kostow dostaje gorączki. Czuje się

fatalnie. Jakaś infekcja, może grypa?

Przecież nikt nie wiązałby lekkiego

ukłucia w metrze z nagłą chorobą. Po

dwóch dniach gorączka mija. Władimir

Kostow wraca do zdrowia. Mija 10

kolejnych dni. Jak co dzień Kostof

otwiera gazetę, a to co tam przeczytał

mrozi mu krew w żyłach prasa rozpisuje

się o świeżo wykrytej szpiegowskiej

aferze. W Londynie na moście Waterlu

inny bułgarski dysydent Georgi Markow

zmarł w męczarniach. Też przez ukłucie

też widział parasol. Jednak autopsja

markowa wykazała niesamowitą rzecz. To

nie było zwyczajne zabójstwo. To był

majsters sztyk w wykonaniu radzieckich

służb. Podczas autopsji lekarze

wyciągnęli z jego uda mikroskopijną

kuleczkę. To był dowód zaawansowanej

inżynierii materiałowej tamtych lat.

Stop platyny iydu, twardy, odporny na

korozję. Średnica około 1,5 mm główka od

szpilki. Ale spójrzcie na szczegóły. W

tej kuleczce wywiercono dwa otwory o

średnicy 35 mm. W środku znajdowała się

Rycyna, bohater dzisiejszej opowieści. A

teraz najważniejsze. Otwory były

zalepione specjalnym woskiem.

Inżynierowie KGB, a konkretnie z

niesławnego laboratorium 12, wyliczyli

to perfekcyjnie. Wosk miał rozpuścić się

dokładnie w temperaturze ludzkiego

ciała, czyli 36,6. Gdy parasolem

wstrzyknięto Markowi kulkę z rycyną,

wystarczyło odczekać kilka godzin czy

kilka dni i można gasić światło. Mimo

tak doskonałej formy aplikacji trucizny

kulkę odnaleziono, a prasa opisała to z

niezłymi szczegółami. Markowa nie udało

się uratować. Dlaczego więc Kostof

przeżył? Gdy przypomniał sobie o tym

incydencie w metrze, pędzi do lekarza.

Prześwietlenie ujawnia coś, co wygląda

jak guzek pod skórą na plecach. Chirurg

wyjmuje malutką platynowo-irydową kulkę.

Kosto żyje, bo mechanizm zawiódł. Wosk,

który miał uwolnić truciznę, nie

roztopił się jak zaplanowano, tylko

część rycyny została uwolniona. To

właśnie ta historia. Historia cudem

ocalałego Kostowa i martwego Markowa,

stworzyła mit Parasola z Rycyną. Wtedy

powstały podwaliny dla filmowych

gadżetów szpiegowskich. Wszystkie te

wybuchające długopisy naszpikowane

technologiami zegarki i tak dalej.

Rycyna zyskała legendę trucizny

doskonałej, czystej, szpiegowskiej,

zabijającej. Bez śladu. Źle mówię, bo to

tylko atak na Markowa można uznać za

sukces. Pomimo tej pracy inżynierów,

szpiegów, fachowców, najdoskonalsza

akcja z rycyną to ledwie 50%

skuteczność. A cała reszta to już nie są

thrillery szpiegowskie, to komedie

pomyłek. Borycyna to w rzeczywistości

toksyna idiotów. Substancja, która

częściej wysyła do piachu tych, którzy

próbują ją przygotowywać niż ich

domniemane ofiary. Zanim jednak opowiem

wam o Heisenbergu sprzedmieścia i o tym,

dlaczego FBI monitoruje zakupy w

sklepach ogrodniczych, zajrzyjmy w głąb

komórki, bo to co rycyna robi z ludzkim

organizmem jest naprawdę fascynujące.

Przekonajmy się jak taka mała cząsteczka

potrafi zaatakować na najbardziej

podstawowym poziomie i dlaczego

amatorzy, którzy próbują ją okiełznać,

tak potwornie się mylą. Rozdział drugi.

Biochemiczny haker.

Zanim przejdziemy dalej, jeszcze dwa

słowa od partnera odcinka, a jest on

wyjątkowy. Jeszcze nigdy się tak nie

pomyliłem, jeśli chodzi o jakiś produkt.

Wcale nie byłem przekonany i nie

sądziłem, że to może działać, aż nie

spróbowałem. To rozwiązanie realnie i

bardzo mierzalnie wprowadziło zmianę w

moim życiu. Mowa o tym małym koledze,

poznajcie scroli, to urządzenie, które

odciąga mnie od bezmyślnego scrollowania

telefonu, a przyznam, że miewam z tym

sporo kłopotów. Niektórzy wpadają w

czarną dziurę Tiktoka, inni Instagrama.

Ja znikam w YouTube Studio i

statystykach YouTubea. Montuję film,

piszę scenariusz, jestem skoncentrowany

i nagle jakby tak trochę bezwiednie

chwytam za telefon i oglądam statystyki.

Ale ładnie rosną subskrypcje. O, ten

film się ogląda, a tamten nie. I ucieka

parę minut. Jeszcze kilka zanim wrócę do

pełnej koncentracji i tak kilkanaście

razy w ciągu dnia pracy. Jestem pewien,

że też to znacie, tylko że od oglądania

słupków wyświetlenia nie rosną, a

właśnie to odciąga mnie od roboty.

Próbowałem blokad w telefonie, ale

przycisk ignoruj limit był zbyt kuszący.

To było za proste. W apce scroli włączam

tryb skupienie i wcześniej wybrane

aplikacje są dla mnie niedostępne.

Oczywiście mogę kliknąć zakończ

skupienie i teraz magia. muszę po tego

koleżkę sięgnąć i przytknąć go do

telefonu. A jeśli przypięty jest przy

kluczach przedpokoju, to zamiast po

niego iść wracam do pracy. To jest takie

proste, a jednocześnie takie skuteczne i

nie ukrywam, pomaga. Czasem się trochę

wkurzam, ale jestem wydajniejszy.

Szybciej kończę zadania i finalnie po

pracy mniej się stresuję. Żeby było

jeszcze ciekawiej, scroli, to polski

startup z 10 tysiącami zadowolonych

klientów. Wspierajmy rodzime inicjatywy

i scrollujmy mniej. Kup scrolli z linka

w opisie i zyskaj najcenniejszy zasób.

Więcej czasu to świetna inwestycja i

mówię to jako początkowy sceptyk, a

obecnie aktywny użytkownik. Wracamy do

materiału. Rycyna jest kapryśna. To nie

jest arszenik, który po prostu mieszasz

z herbatką i podajesz wrogowi. Pochodzi

z rącznika pospolitego. Piękna roślina,

okazałe liście, kolczaste owoce. Wielu z

nas mają w ogródkach albo widujemy w

parkach jako ozdobę. Ale wewnątrz nasion

kryje się białko, które zatrzymuje

produkcję innych białek. Taka podstępna

bestia. Rycyna składa się z dwóch

części. Łańcuch B to taki wytrych. Jego

jedynym zadaniem jest oszukać błony

komórkowej receptory na nich. Przykleja

się do powierzchni i mówi: "Hej, jestem

przyjacielem. Wpuść mnie do środka". I

komórka w procesie zwanym endoczą z

otwartymi ramionami wpuszcza ją do

wnętrza. Kiedy rycyna jest już w

komórce, do akcji wchodzi łańcuch. A to

jest właściwy egzekutor. W każdej

komórce pracują tysiące małych fabryk,

rybosomów. Taka błyskawiczna powtórka z

biologii. W jądrze komórkowym mamy DNA,

instrukcje do budowy białek. Z tej

instrukcji, by z niej skorzystać,

informacja genetyczna przepisywana jest

na RNA, które opuszcza jądro komórkowe,

tak zwane MRNA.

To mRNA staje się matrycą do budowy

białek, ale potrzebujemy aparatury

odczytującej te instrukcje i

zarządzającej całym procesem. Tą

aparaturą są właśnie rybosomy. To one

budują białka, a białka są podstawą

życia. Tu nie ma dyskusji. Żadna inna

grupa substancji nie pełni tak wielu

różnorodnych ról w organizmach jak

właśnie białka. Od hemoglobiny po

kolagen, enzymy trawienne, skurcze

mięśni. No słowem daj mi proces w

organizmie, a powiem ci jakie białka

biorą w nim udział. Łańcuch ayycyny

wchodzi do rybosomu i wyrywa jeden

malutki trybik maszyny, jedną zasadę

azotową, konkretnie adeninę z RNA

rybosomu, bo rybosomy też są zbudowane z

RNA, tak zwanego rybosomowego czy

rybosomalnego RNA. Fabryka wówczas

staje, ale rycyna nie zostaje tam na

miejscu, nie zużywa się, ona przechodzi

do następnego rybosomu i następnego.

Jedna cząsteczka rycyny potrafi

unieczynić setki, jeśli nie tysiące

rybosomów na minutę. To jest sabotaż

totalny. Komórka nie potrafi się

naprawić. Procesy zatrzymują się, nie ma

nowych białek. Komórka po prostu umiera.

I najważniejsze, skoro to takie

skuteczne, to dlaczego nie słyszymy o

masowych zatruciach? Bo rycyna ma

gigantyczną wadę, jest wybredna. Nasiona

rącznika są twarde, ich łupinę trudno

uszkodzić, więc niełatwo wydostać z nich

rycynę. Przypadkowe połknięcie może

okazać się nie tak groźne, bo nasiono

mogłoby przejść nietknięte przez układ

pokarmowy, choć to różnie bywa i nie

polecam eksperymentów. Jak to mówią,

dbajmy o nasze rybos. Nie, nikt tak nie

mówi. Prawdziwa zabawa zaczyna się

jednak, gdy ktoś zaczyna ją uwalniać w

domowej kuchni. Często ktoś taki staje

się pierwszą ofiarą. Rycyna nie lubi

amatorów. Wystarczy, że podczas mielenia

nasion, często w domowym młynku do kawy,

powstaje pył. unosi się w powietrzu, a

domorosły szpiek zaczyna go wdychać.

Łańcuch B przykleja się do komórek w

drogach oddechowych i płucach. Zanim

spakuje przesyłkę dla swojej ofiary,

rybosom w jego komórkach przestaje

działać. Jeden, drugi, trzeci. Kaszel

duszności. To nie jest czysta śmierć z

filmów szpiegowskich. To wielogodzinne

duszenie się, gorączka, ból, a żeby było

jeszcze ciekawiej, nie ma narycynę

skutecznego antidotum. I to jest moment,

w którym popkultura, a konkretnie pewien

nauczyciel chemii z Nowego Meksyku,

zrobił nam wszystkim wodę z mózgu.

Rozdział trzeci. Efekt Heisenberga.

Pamiętacie ten moment? Walter White,

genialny chemik, wyciąga paczkę

papierosów. W jednym z nich zamiast

tytoniu ukryta jest fiolka z białym

proszkiem. Rycyna. W serialu to broń

ostateczna, cicha, elegancka i co

najważniejsze nie do wykrycia. Problem w

tym, że to co działa na ekranie w

prawdziwym życiu jest przepisem na

dożywocie albo wizytę na OJomie. Po

premierze Breaking Bad internet oszalał.

Statystyki wyszukiwań hasła rycyna i

nasiona rącznika wystrzeliły w kosmos.

Nagle każdy domorosły mściciel i

internetowy szeryf pomyślał: "Hej, skoro

nauczyciel chemii to zrobił, to ja też

potrafię". I zaczyna się festiwal

ludzkiej głupoty. Mit niewykrywalności.

W serialu słyszymy, że rycyna imituje

objawy grypy albo ataku serca i znika z

organizmu. No niestety bzdura. Owszem,

objawy są niespecyficzne, przypominają

wiele różnych dolegliwości. I owszem,

rycyna to białko, które z czasem ulega

rozkładowi, ale nowoczesna toksykologia

nawet nie szuka samej rycyny. W

podejrzanych przypadkach toksykologia

może szukać rycyiny związku

towarzyszącego nasionom rącznika, który

jest trwalszy. Rycynina jest po prostu

stabilniejsza. Zostaje w organizmie, w

moczu, we krwi. Jeśli lekarz poczuje

cień podejrzenia, jeden test

laboratoryjny i zbrodnia doskonała

zmienia się w dowód rzeczowy. Numer

jeden. Po drugie, logistyka. Walter

White był postacią fikcyjną, która

potrafiła sobie zorganizować sterylne,

dobrze wyposażone laboratorium. Domowi

naśladowcy robią to w garażach, używając

młynów do kawy i rozpuszczalników do

farb. I w efekcie zamiast zabójczego

pyłu otrzymują mazistą, brudną papkę,

która ma ułamek mocy oryginału. Ale to

wystarczy, by narobić sobie kłopotów. W

2013 roku aktorka telewizyjna Shanon

Richardson wysłała listy z rycyną do

prezydenta Obamy i burmistrza

Bloomberga. Naoglądała się serialu i

wpadła na genialny plan. Chciała wrobić

swojego męża, z którym była w trakcie

rozwodu. Całej historii smaczku dodaje

fakt, że Shanon grała w innym znanym

serialu The Walking Dead. Jeśli są wśród

was fani tego popkulturowego fenomenu,

mogą się zastanawiać, ale kogoś tam,

kogo ona grała, bo w sumie jakoś tak nie

kojarzę. Otóż moi drodzy, ona grała tam

zombie. I jak to się skończyło? Służby

namierzyły ją w kilka dni. Pomińmy fakt,

że rycyna w listach prawie nigdy nie

działa jako skuteczna broń. Zresztą nie

wiadomo czy naprawdę chciała zrobić

komuś krzywdę czy tylko wrobić małżonka.

Ale w sieci nic nie ginie, bo widzicie

rycyna ma jeszcze jedną cechę, o której

serial nie wspominał. Ona nie tylko

zabija komórki, ona przyciąga służby

specjalne jak magnez. Dziś kupno

większej ilości nasion i zestawu od

czynników chemicznych to jak zapalenie

neonu nad swoim domem z napisem: "Tu

mieszka podejrzany". Agencje do

zwalczania terroryzmu z różnych krajów

monitorują takie zakupy już od lat. Więc

jeśli myślisz, że jesteś sprytniejszy od

systemu, bo obejrzałeś pięć sezonów

serialu, cóż, rycyna prawdopodobnie

zweryfikuje to szybciej i brutalniej niż

ci się wydaje. Rozdział czwarty.

Rycynowa babcia.

Jeśli myślicie, że rycyna to domena

brodatych terrorystów albo agentów KGB w

Prochowcach, poznajcie Betty Miller. Rok

2017, Vermont, Stany Zjednoczone. Betty

ma 75 lat. Mieszka w Wake Robin,

luksusowym spokojnym domu seniora.

Biblioteka, wspólne kolacje, joga,

origami i zajęcia z ogrodnictwa.

Sielanka. Ale Betty to staruszka ciekawa

świata. ma interesujące hobby,

inspirowana thrillerami czy powieściami

szpiegowskimi, jak sama przyznała, była

zafascynowana tematem. Zadawała sobie

pytanie, czy to naprawdę działa.

Postanowiła przeprowadzić osobliwy

eksperyment. W ogrodzie domu spokojnej

starości rósł rącznik pospolity.

Przedsiębiorcza staruszka zbiera więc

nasiona w swoim apartamencie między

szafką z lekami, a gdzieś z zestawem do

herbaty urządza laboratorium. Mieli

nasiona, ekstrahuje toksynę. kropka w

kropkę z recepturami, które znalazła w

Internecie. To tyle z teorii. Czas na

badania terenowe. Zaczyna więc dodawać

swój domowy proszek do jedzenia i

napojów innych mieszkańców domu

spokojnej starości. I w tym momencie

chyba należy wykreślić słowo spokojnej

innych mieszkańców domu starości. W

każdym razie przez kilka tygodni

niektóre źródła mówią, że pół roku Betty

Miller systematycznie podtruwa swoich

sąsiadów. Pewnie myślicie, że musiało

być mnóstwo ofiar. Otóż nie. Ofiary

Betty narzekały na nudności, na

gorączkę, na dziwne samopoczucie, na

ciężką grypę, ale nikt nie umarł, bo

domowa rycyna Betty była słabo

oczyszczona i zawierała niewielkie

stężenie samej rycyny. Na tyle niskie,

że organizmy seniorów, teoretycznie

przecież słabsze, po prostu ją

zwalczyły. Osobowość Betty nie mogła

tego znieść. To wszystko do kitu. z

braku efektów po prostu się znudziła.

Sama poszła do lekarza i najzwyczajniej

w świecie pochwaliła się swoim

eksperymentem. Powiedziała, że chciała

sprawdzić skuteczność swojej trucizny,

zanim użyje jej na kimś, kogo naprawdę

nie lubi. W gruncie rzeczy była z siebie

zadowolona, że przeprowadziła tak

obszerne badania i mimo słabych efektów

dowiedziała się czegoś o świecie.

Widzicie, nieudane badania też pchają

ludzkość do przodu. Służbę, które weszły

do jej mieszkania, znalazły rycynę

wszędzie, w słoikach, na meblach, na

ubraniach. Betty stała się żywym dowodem

na wszystko, o czym dziś mówimy. Po

pierwsze, rycyny amatora to najczęściej

śmieciowa substancja, a nie broń. Po

drugie, rycyna nie wybiera. Betty

przebywając w oparach własnej produkcji

ryzykowała życie bardziej niż sąsiadki

pijące zatrutą herbatkę. Rzeczywistość

pokazała nam staruszkę z Vermont, która

próbowała być Heisenbergiem, a skończyła

jako kuriozumą w aktach FBI. Rozdział

piąty. Rycynowy ekstremista.

Ten temat to nie zawsze zabawna

anegdotka. Teraz posłuchajcie o czymś,

co sprawiło, że europejskim służbom na

chwilę przestało być do śmiechu.

Czerwiec 2018 roku, kolonia Niemcy.

Siflach Ha, obywatel Tunezji, postanawia

przeprowadzić operację, o której będzie

mówiła Europa właściwie. Chciał

wstrząsnąć całym światem. Samochód

pułapka to dla niego za mało. Chce

stworzyć bombę rycynową. zamierzał

wyekstrahować substancję, dużo

substancji i zmieszać ją z materiałem

wybuchowym oraz stalowymi kulkami.

Trochę jak parasolka markowa, tylko

głośno, masowo i z setkami ofiar. Sif

Allachha zrobił jednak jeden kardynalny

błąd. Założył, że internet jest

anonimowy. Zaczął zamawiać nasiona

najpierw 10, potem 100, aż aż dobił do

3300 sztuk. Kupił młynki do kawy i

odczynniki.

Wszystko na Amazonie i eBayu. Nie

wiedział jednak, że już w 2018.

Algorytmy wielkich platform handlowych

są zaprogramowane tak, by wyłapywać

zakupowe anomalie. Kupno 3000 nasion

rącznika. Przez kogoś kto nie jest

zawodowym botanikiem, właścicielem

plantacji, to dla systemu odpowiednik

odpalenia racy w ciemnym pokoju. Systemy

Amazona natychmiast oflagowały zakupy.

Informacja trafia do wywiadu, a stamtąd

do jednostki GSG9 niemieckich

antyterrorystów. Zanim nasz niedoszły

mściciel zdążył wyekstrahować choćby

miligram czystej toksyny, do jego drzwi

zapukał taran ręczny. W jego mieszkaniu

znaleziono nasiona i składniki do budowy

urządzenia. Eksperci orzekli, gdyby mu

się udało, byłoby mnóstwo ofiar, ale mu

się nie udało, bo powtórzę, rycyna nie

jest niewykrywalna, jest widoczna już na

etapie zakupów. Rozdział szósty. Smutna

prawda.

A wiecie kto najczęściej ulega

zatruciom? To nie są wrogowie rosyjskich

służb. To nie są nielubiany politycy. To

dzieci. Ładne marmurkowe nasionka, które

wyglądają jak fasolka, rośliny o

pięknych liściach rosnąca tuż obok

huśtawki. To jest proszenie się o

katastrofę. Dlatego mimo, że w

niektórych fragmentach tego filmu

utrzymywałem swobodny, trochę ironiczny

ton, tutaj musimy się na chwilę

zatrzymać, bo temat jest poważny. Zawsze

w ogóle mnie zastanawia, jaki geniusz

zła projektując zieleń miejską obsadza

place zabaw na przykład toksycznymi

cisami. Z rocznikiem jest podobnie,

ładny, ozdobny. Warto wiedzieć jakie

niespodzianki kryją się za tą rośliną.

Wystarczy chwila nieuwagi. Dziecko

znajduje nasionko, jest twarde,

błyszczące, ciekawe. Jeśli połknie w

całości, jest szansa, że nic się nie

stanie. Ale jeśli przegryzie, uwalnia

rycynę do organizmu. W różnych nasionach

jest różna zawartość, dlatego nie da się

oszacować dawki śmiertelnej liczonej w

połkniętych nasionach, a to czyni ją

nieprzewidywalną. I tu kończy się zabawa

w szpiegów, a zaczyna walka o życie na

ojomie, bo rycyna nie ma wyłącznika, nie

ma odtrutki, którą podaje się i wszystko

mija. Lekarze mogą jedynie płukać

żołądek, podawać węgiel aktywny i

czekać, podtrzymywać funkcje życiowe,

mieć nadzieję, że organizm wytrzyma

proces niszczenia rybosomów i komórek.

Więc zanim kupicie nasiona rącznika, bo

ładnie wyglądają przy płocie, albo zanim

pozwolicie dziecku bawić się kolczastymi

kulkami, przypomnijcie sobie tę

odwróconą lekcję. Rozdział siódmy.

Trucizna lekiem.

Czy to możliwe, by tak dziwna i

toksyczna trucizna stała się naszą

nadzieją? Witamy w świecie immunotoksyn.

Naukowcy zadali sobie jedno pytanie, w

sumie genialne. Skoro rycyna tak

bezbłędnie potrafi zabijać komórki, to

czy moglibyśmy ją zmusić, by zabijała

tylko konkretne, tylko te komórki, które

nam zagrażają? komórki nowotworowe.

Pamiętacie łańcuch B, ten wytrych, który

oszukuje komórkę. Badacze go odcinają.

Zamiast tego do zabójczego łańcucha A

doczepiają coś innego. Przeciwciało

monoklonalne, taki biochemiczny GPS.

Takie przeciwciało ignoruje zdrowe

tkanki, nie dotyka płuc, nie rusza serca

żadnych innych narządów, szuka tylko

jednego konkretnego białka występującego

wyłącznie na powierzchni komórek raka,

na przykład w niektórych chłoniakach.

Mamy więc toksynę, precyzyjnie niszczącą

komórkę, ale tylko gdy dostaje się do

środka tej komórki. Cała zabawa polega

więc na zbudowaniu takiego mechanizmu,

by dostawała się tylko do niepożądanych

komórek. Gdy taka naprowadzana komórkowa

rakieta trafia w cel, łańcuch A wchodzi

do środka i robi to, co potrafi

najlepiej. Wyłącza rybosomy fabryki

białek, które się zatrzymują. Komórka

nowotwora umiera od środka, a zdrowe

sąsiednie komórki nawet nie wiedzą, że

coś się wydarzyło. To jest potęga nauki.

Coś, co w rękach amatora jest przepisem

na tragedię, w rękach onkologa może stać

się precyzyjnym narzędziem walki o

życie. Leki oparte na recynie są w fazie

badań klinicznych i pokazują dobre

wyniki tam, gdzie tradycyjna

chemioterapia zawodzi. Wydaje się, że

może to być przyszłość walki z

nowotworami i to jest chyba

najważniejsza lekcja z dzisiejszego

odcinka. Rycena nie jest zła sama w

sobie. To tylko białko skuteczne. Ale

zło zaczyna się tam, gdzie pojawia się

nienawiść, głupota albo naiwna wiara w

serialowe mity. Dziękuję za najwyższy

dowód uznania dla mojej pracy. A więc

pozostanie ze mną do końca. Życzę wam

dobrego dnia, rozsądniejszych i mniej

ciekawych świata sąsiadów. I cóż, do

następnego razu.