Dzień dobry. Czy zdarzyło się komuś może

zastanawiać jaki ślad zostawia, no nie

wiem, podróż na wakacje albo nawet ten

codzienny dojazd do pracy czy szkoły?

>> Dzień dobry. To ważne pytanie w

dzisiejszych czasach. Właśnie dzisiaj

zagłębiamy się w to, jak podróżowanie od

kiedy stało się tak powszechne, no

wpływa na naszą planetę, na środowisko

naturalne.

>> Mhm. Wystarczy pomyśleć jeszcze pod

koniec XIX wieku świat wyglądał zupełnie

inaczej.

>> Zupełnie inaczej.

>> Potem pojawił się samochód, niedługo

później samolot i nagle świat jakby no

skrócił się. Otworzyły się drzwi do

masowej turystyki.

>> Tak, to prawda. yyy te wynalazki

zrewolucjonizowały sposób w jaki żyjemy

i i postrzegamy świat. Naszym celem

dzisiaj jest przyjrzeć się bliżej tym

zmianom.

>> Dokładnie. Spróbujemy zrozumieć jakie są

dobre, a jakie złe strony tego

niesamowitego rozwoju transportu i

turystyki. Jak to wszystko wpłynęło na

przyrodę, na nasze życie i jakie to

niesie konsekwencje no na przyszłość.

>> Chcesz to dobrze zapamiętać? Testy,

quizy i infografiki. Link w opisie. Ucz

się mądrzej, nie dłużej.

>> Świetnie. Zacznijmy może od transportu,

bo bez niego chyba nikt z nas nie

wyobraża sobie codzienności, prawda?

>> Absolutnie.

>> Dojazdy, zakupy, podróże, to wszystko

dzięki niemu jest możliwe i i często

znacznie łatwiejsze. Ułatwia nam życie

na każdym kroku.

>> Niewątpliwie korzyści są ogromne i warto

je warto je docenić. Przede wszystkim

transport daje nam niesamowitą wolność

przemieszczania się praktycznie w każde

miejsce na Ziemi.

>> To pozwala poznawać inne kultury,

spotykać ludzi o odmiennych poglądach,

co buduje, no wiesz, otwartość i

tolerancję w społeczeństwie. Ale to nie

wszystko. Transport to jest no absolutna

podstawa współczesnej gospodarki.

Umożliwia handel, przepływ towarów,

tworzy miliony miejsc pracy od kierowców

po pracowników portów czy lotnisk. Tak

patrząc globalnie, ułatwiając dostęp do

zasobów i rynków, przyczynia się nawet

do zmniejszania ubóstwa.

>> Brzmi wspaniale, naprawdę. Ale no

intuicja podpowiada, że musi być też ta

druga strona medalu. Tyle pojazdów,

samolotów, statków. To nie może pozostać

bez wpływu na środowisko.

>> Niestety intuicja dobrze podpowiada. Te

negatywne skutki są no równie istotne co

korzyści. Transport jest obecnie jednym

z głównych winowajców zanieczyszczenia

środowiska.

>> Aż tak?

>> Tak. Mówimy tu o tonach spalin

wypuszczanych do atmosfery każdego dnia,

ale też o wszechobecnym hałasie. Do tego

dochodzi sama infrastruktura. Pomyślmy o

sieciach dróg, autostrad, linii

kolejowych, gigantycznych lotniskach czy

portach.

To wszystko zajmuje olbrzymią

przestrzeń, często kosztem cennych

przyrodniczo terenów, lasów, pól

uprawnych,

>> czyli zabieramy miejsce naturze.

>> Dokładnie. Mniej oczywistym, ale ważnym

problemem jest też ułatwianie

rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych

czy gatunków inwazyjnych roślin i

zwierząt, które podróżują razem z nami i

naszymi towarami, zagrażając lokalnym

ekosystemom.

>> O tym się rzadko myśli.

>> No właśnie. No i jest jeszcze

fundamentalna kwestia. Cała ta machina

transportowa jest w przytłaczającej

większości napędzana paliwami kopalnymi,

ropą naftową, gazem, których zasoby są

ograniczone, a ich spalanie ma

katastrofalne skutki dla klimatu.

>> Zatrzymajmy się na moment przy tych

zanieczyszczeniach. Co właściwie

wydobywa się z rur wydechowych

samochodów czy no silników, samorotów?

>> Kiedy spalamy benzynę, olej napędowy czy

paliwolotnicze? Do powietrza trafia cała

mieszanka różnych substancji.

Najbardziej znanym jest dwutlenek węgla

CO2. Główny gaz cieplarniany, wiesz,

odpowiedzialny za globalne ociepłenie.

>> Tak, o CO2 słyszymy najwięcej,

>> ale lista jest znacznie dłuższa. Są tam

tlenki azotu, często oznaczane jako NO,

które przyczyniają się do smogu i

kwaśnych deszczy. Są różne węglowodory,

związki siarki. Do tego dochodzą pyły

zawieszone, drobne cząsteczki stałe,

które wdychamy.

>> Pyły, czyli smok. Tak, to główny

składnik smogu, a nawet metale ciężkie

jak ołów, choć na szczęście w benzynie

jest go już znacznie mniej niż kiedyś.

Jest tam też na przykład benzopiren,

wyjątkowo nieprzyjemna substancja

uznawana za silnie rakotwórcą.

>> Ojej.

>> Co ważne, te zanieczyszczenia nie

znikają w powietrzu. Opady deszczu

spłukują je do wód i gleby, gdzie mogą

się kumulować.

>> A czy mamy pojęcie jak duża jest skała

tego problemu? Jak bardzo transport

przyczynia się na przykład do emisji

CO2.

>> Skala jest jest naprawdę ogromna.

Szacuje się, że transport na całym

świecie odpowiada za około 23%

całkowitej emisji dwutlenku węgla

pochodzącej z działalności człowieka.

>> Prawie 1/4.

>> Tak, to bardzo dużo. A jeśli przyjrzymy

się poszczególnym rodzajom transportu,

liczby robią jeszcze większe wrażenie.

Sam transport drogowy, czyli samochody

osobowe, ciężarówki, autobusy globalnie

wprowadza do atmosfery ponad 4 miliardy

ton CO2 rocznie.

>> Miliardy ton.

>> Miliardy ton. Dla porównania cały

transport lotniczy to około 650 milionów

ton CO2 rocznie, a kolejowy uznawany za

bardziej ekologiczny około 125 milionów

ton.

>> Różnica jest kolosalna,

>> ogromna. Samochody są też głównym

źródłem tlenków azotu, odpowiadając za

około 60% ich emisji. Jest takie ciekawe

zestawienie, o którym wspominałaś, które

można zobaczyć na wykresie na stronie

235.

Pokazuje ono emisję CO2 w przeliczeniu

na jednego pasażera i przejechany

kilometr.

>> I co z niego wynika?

>> I tu widać czarno na białym. Podróż

samolotem generuje największy ślad

węglowy na osobę. Znacznie lepiej

wypadają pociągi czy autobusy, które

przewożą wielu pasażerów na raz.

>> Czyli jeśli mamy wybór, to pociąg lub

autobus są bardziej ekologiczne niż

samolot czy samotna jazda samochodem.

>> Zdecydowanie tak z punktu widzenia

emisji CO2 na osobę.

>> Wspomnieliśmy też o hałasie. Często o

nim zapominamy, traktujemy go jako tło,

ale przecież ciągły szum samochodów za

oknem, huk przelatującego samolotu czy

stuk od pociągu to też forma

zanieczyszczenia.

>> Zdecydowanie hałas komunikacyjny to nie

jest tylko kwestia komfortu i no

irytacji. Badania pokazują, że

długotrwałe narażenie na hałas może

prowadzić do poważnych problemów

zdrowotnych, stresu, zaburzeń snu,

chorób układu krążenia.

>> Naprawdę

>> tak.

A co z dziką przyrodą? Dla zwierząt

hałas jest często jeszcze bardziej

dotkliwy. Płoszy je, zmusza do

opuszczania siedlisk, zakłóca ich

komunikację, polowania czy okresy

lęgowe. To poważny problem.

>> Wróćmy na chwilę do tych zanieczyszczeń

powietrza. Jakie są ich konkretne,

namacalne skutki dla środowiska i no dla

nas? Konsekwencje są wielorakie i często

bardzo poważne. W miastach, szczególnie

przy bezwiecznej pogodzie, te wszystkie

pyły i gazy tworzą smok. Taką duszącą

mgłę, która utrudnia oddychanie i jest

przyczyną wielu chorób układu

oddechowego.

>> Tak, znamy to niestety z wielu polskich

miast zimą.

>> Niestety wspomniane tlenki azotu i

siarki wędrują wyżej do atmosfery, gdzie

reagują z parą wodną. Efekt kwaśne

deszcze.

>> Kwaśne deszcze brzmi groźnie

>> i słusznie. Spadając na ziemię niszczą

lasy, zakwaszają jeziora i glebę, co

prowadzi do wymierania organizmów

wodnych i niszczenia roślinności.

Potrafią nawet uszkadzać elewacje

budynków i co smutne, zabytki.

>> Niszczą nasze dziedzictwo.

>> Dokładnie. Co więcej, niektóre związki

azotu przyczyniają się do niszczenia

warstwy ozonowej w stratosferze. To ta

warstwa, która chroni nas przed

szkodliwym promieniowaniem

ultrafioletowym UV ze słońca,

>> czyli robią dziurę w naszej naturalnej

tarczy ochronnej. Właśnie z kolei metale

ciężkie, które trafiają do gleby i wód

mogą wnikać do roślin uprawnych, a potem

wraz z pożywieniem do organizmów

zwierząt i ludzi, powodując zatrucia i

no długofalowe problemy zdrowotne.

>> To przerażające.

>> Najgorsze jest chyba to, że wiele z tych

zanieczyszczeń jest bardzo trwałych.

Pozostają w środowisku przez lata,

dekady, a nawet dłużej, cały czas

wywierając negatywny wpływ. To stałe

codzienne zanieczyszczenie to jedno, ale

jak już wspominaliśmy, czasem zdarzają

się też nagłe, spektakularne katastrofy

związane z transportem. Pamiętam

doniesienia o wielkich wyciekach ropy z

tankowców.

>> Niestety takie awarie, choć może nie tak

częste jak codzienne emisje spalin, mogą

mieć absolutnie katastrofalne skutki dla

środowiska, zwłaszcza morskiego. Jednym

z głośnych przykładów była katastrofa

tankowca Sea Empress. U wybrzeżywali w

1996

roku.

>> Pamiętam coś takiego.

>> Doszło tam do wycieku około 72000 ton

ropy naftowej do morza. To jest

niewyobrażalna ilość.

>> 72 000 ton.

>> Tak. Skutki były tragiczne. Setki

kilometrów wybrzeża pokryła lepka czarna

maś. Zginęły dziesiątki tysięcy ptaków

morskich, nóżyków, maskonurów,

kormoranów, które sklejała ropa,

uniemożliwiając im latanie, pływanie i

zdobywanie pożywienia. Straszne

>> jest taki wstrząsający obraz, zdjęcie na

stronie 235, które pokazuje ptaka

całkowicie pokrytego ropą, próbującego

się oczyścić. To naprawdę symbol skali

zniszczenia.

>> Widok łamiący serce.

>> Zdecydowalnie oczyszczanie plaży i wód

trwało ponad rok i pochłonęło ogromne

pieniądze, a i tak pełne odtworzenie

ekosystemu zajęło lata. To pokazuje jak

wielkim ryzykiem obarczony jest

transport substancji niebezpiecznych.

>> Mówiliśmy o spalinach, hałasie.

katastrofach. Ale jest jeszcze jeden

aspekt. Sama fizyczna obecność

infrastruktury transportowej.

Drogi, tory, lotniska, porty. To

wszystko zajmuje miejsce i to chyba dużo

miejsca.

>> Ogromne ilości miejsca. Autostrady czy

linie kolejowe przecinają krajobraz na

setki kilometrów. Współczesne porty

morskie to często gigantyczne kompleksy

przemysłowe. Na przykład port w

Rotterdamie, o którym się wspomina,

zajmuje powierzchnię ponad 100 km². 100

km kw to więcej niż niejedno duże

miasto.

>> Dokładnie. Podany jest też przykład z

naszego podwórka. Budowa obwodnicy

Białegostoku ważnej inwestycji drogowej

wiązała się z zajęciem pasa terenu o

powierzchni od 50 do nawet 100 km kw.

>> Imponujące liczby. Ale co to oznaka dla

przyrody?

>> Przede wszystkim bezpośrednie niszczenie

siedlisk. Pod budowę dróg czy torów.

Wycina się lasy, osusza mokradła,

niszczy się warstwa gleby. Ale jest

jeszcze jeden bardzo istotny problem. To

się nazywa fragmentacja siedlisk.

>> Fragmentacja. Co to znaczy?

>> To znaczy, że drogi, linie kolejowe,

nawet ogrodzone autostrady stają się

barierami nie do pokonania dla wielu

zwierząt. Dzielą ich naturalne

środowisko życia na mniejsze, izolowane

fragmenty, tak jakbyś pocięła ich dom na

kawałki.

>> Rozumiem. I to jest dla nich problem

>> ogromny. To utrudnia zwierzętom

migrację, poszukiwanie pożywienia,

znalezienie partnera do rozrodu. W

efekcie populacje stają się mniejsze,

bardziej podatne na choroby i no

zagrożony wyginięciem.

>> Czy coś z tym robimy?

>> Tak. Na szczęście coraz częściej przy

budowie nowych dróg projektuje się

specjalne przejścia dla zwierząt,

szerokie wiadukty porośnięte

roślinnością prowadzone nad drogą albo

tunele pod nią. Widziałam takie zielone

mosty.

>> Właśnie te konstrukcje nazywane

korytarzami ekologicznymi mają umożliwić

zwierzętom bezpieczne przemieszczanie

się ponad lub pod barierą stworzoną

przez człowieka. Na stronie 236 jest

zdjęcie takiego przejścia. To naprawdę

robi wrażenie i pokazuje, że próbujemy

minimalizować ten negatywny wpływ.

>> To dobrze, że są takie rozwiązania.

Czyli problem dotyczy nie tylko

transportu lądowego. Budowa portów

morskich czy regulowanie rzek, żeby były

żeglowne też ingeruje w środowisko

wodne.

>> Oczywiście budowa falochronów, nabrzeży,

pogłębianie torów wodnych to wszystko

radykalnie zmienia naturalny charakter

wybrzeży i dna morskiego czy rzecznego.

Niszczone są tarliska ryb, siedliska

ptaków wodnych, miejsca życia wielu

bezkręgowców. A rzeki,

>> betonowanie brzegów rzek czy budowa

zapór również prowadzi do zaniku

naturalnych ekosystemów rzecznych. To są

poważne ingerencje. I cała ta

rozbudowana infrastruktura transportowa,

te łatwiejsze i szybsze podróże, o

których mówiłyśmy na początku,

doprowadziły nas do ery masowej

turystyki. Ludzie podróżują więcej,

dalej, częściej niż kiedykolwiek

wcześniej.

>> Dokładnie. Ale turystyka tak jak

transportuje swojej własnej

infrastruktury. I tu pojawia się no

kolejny zestaw problemów środowiskowych.

>> No właśnie. Hotele, pensjonaty,

restauracje, wyciągi narciarskie, pola

golfowe, parkingi. W miejscach

atrakcyjnych turystycznie powstaje cała

nowa zabudowa

>> i ta zabudowa oraz sama obecność

turystów generują ogromną presję na

środowisko. Po pierwsze, znów pojawia

się problem zanieczyszczeń. Turyści

produkują góry śmieci.

>> Niestety często to widać. W popularnych

kurortach, zwłaszcza nadmorskich, często

brakuje wydajnych systemów ich odbioru i

utylizacji. Do tego dochodzą ścieki z

hoteli i restauracji. W wielu miejscach

na świecie niestety trafiają one prosto

do morza, rzek czy jezior, zatruwając

wodę i niszcząc podwodne życie.

>> Fuj.

>> Widać to chociażby na przykładzie

niektórych kurortów jak Kankun w

Meksyku, które jest pokazane na zdjęciu

na stronie 237.

Wybrzeże jest tam szcznie zabudowane

hotelami, a presja na środowisko jest

ogromna.

>> A co z samym krajobrazem? Te wszystkie

budynki muszą go zmieniać.

>> Niestety często zmieniają go

bezpowrotnie. Budowa wielkich hoteli i

apartamentowców, dróg dojazdowych czy

parkingów, na przykład w miejscowościach

górskich, jak no chociażby Zakopane,

prowadzi do niszczenia naturalnego

piękna krajobrazu i zajmowania cennych

przyrodniczo terenów.

>> Czasem ta ingerencja idzie jeszcze

dalej. Na przykład w Dubaju usypano

sztuczne wyspy na morzu w fantazyjnych

kształtach tylko po to, by zbudować na

nich luksusowe hotele i apartamenty.

>> Niesamowite, ale i trochę przerażające.

>> Kolejny poważny problem to zużycie wody.

Turystyka jest bardzo wodochłonna.

Baseny, pola golfowe, codzienne potrzeby

turystów. W wielu regionach świata,

zwłaszcza w ściepłym klimacie, gdzie

wody i tak brakuje, turystyka dodatkowo

obciąża jej zasoby, często kosztem

lokalnych mieszkańców.

>> O tym też się nie myśli na co dzień.

>> Do tego dochodzi problem tłoku i hałasu.

W popularnych miejscach w szczycie

sezonu robi się po prostu ciasno. To

oznacza korki, hałas, zadeptywanie

zieleni.

>> Jak na Krupówkach latem.

>> Dokładnie. I wreszcie bezpośrednie

niszczenie przyrody przez samych

turystów. Myślę tu na przykład o

górskich szlakach. W Tatrach, o których

też wspomniano na przykład na zdjęciu na

stronie 2036.

W popularnych dolinach szlaki bywają tak

zatłoczone, że ścieżki są wydeptywane na

wiele metrów w szerz. Niszczona jest

roślinność, gleba ulega erozji,

>> a zwierzęta,

>> hałas i sama obecność tłumów ludzi

płoszą też dzikie zwierzęta, zakłócając

ich spokój.

>> Sporo tych negatywnych skutków, naprawdę

sporo. Ale czy turystyka nie ma jednak

żadnych plusów? Często słyszy się, że

daje pracę, że przynosi dochody lokalnym

społecznościom, zwłaszcza w

biedniejszych regionach.

>> Oczywiście potencjał ekonomiczny

turystyki jest ogromny i

niezaprzeczalny. Może być ona motorem

rozwoju, tworzyć miejsca pracy, podnosić

poziom życia. Kluczowe jest jednak

pytanie, jak ta turystyka jest

zorganizowana i zarządzana, czy jej

rozwój odbywa się w sposób przemyślany i

co ważne zrównoważony?

>> No właśnie, zrównoważona turystyka. To

pojęcie pojawia się coraz częściej, co

ono właściwie oznacza w praktyce.

>> Zrównoważona turystyka, nazywana też

czasami ekoturystyką albo turystyką

odpowiedzialną, to jest idea

podróżowania i organizowania turystyki w

taki sposób, aby jak najmniej szkodzić

środowiszku naturalnemu i lokalnej

kulturze,

>> czyli minimalizować szkody. Tak, ale to

nie wszystko. Chodzi też o to, by

korzyści ekonomiczne i społeczne płynące

z turystyki trafiały w jak największym

stopniu do mieszkańców odwiedzanych

miejsc i przyczyniały się do ochrony

tego, co w danym miejscu jest cenne. To

jest próba znalezienia takiego złotego

środka,

>> żeby wilk był syty i owca cała. coś w

tym stylu, żebyśmy mogli cieszyć się

podróżami i odkrywaniem świata, ale żeby

nasze podróże nie niszczyły tego piękna

i żeby przyszłe pokolenia też miały co

podziwiać. Jest taki inspirujący

przykład Feinan Ecology w Giordanii,

pokazany na zdjęciu na stronie 238.

>> Opowiedz coś więcej.

>> To hotel zbudowany w rezerwacie biosfery

z lokalnych materiałów wtopiony w

pustynny krajobraz. Energię czerpie

głównie że słońca. Bardzo oszczędnie

gospodaruje cenną wodą, zatrudnia

beduinów z okolicznych wiosek i pomaga

im kultywować ich tradycje. Na przykład

organizując wieczory przy świecach

zamiast elektrycznego oświetlenia.

>> Brzmi naprawdę dobrze. Czyli jakie są

główne filary, zasady takiej

odpowiedzialnej turystyki?

>> Można to ująć w kilku punktach. Po

pierwsze, świadome ograniczanie

negatywnego wpływu na środowisko, czyli

mniej śmieci. oszczędzenie wody i

energii, wybieranie transportu

przyjaznego środowisku, kiedy to

możliwe.

>> Okej, to jasne.

>> Po drugie, szacunek i aktywne wspieranie

ochrony przyrody oraz lokalnej kultury i

dziedzictwa materialnego i

niematerialnego,

>> czyli nie tylko nie niszczyć, ale i

pomagać chronić.

>> Dokładnie. Po trzecie, dbałość o

sprawiedliwość ekonomiczną, żeby

pieniądze zostawiane przez turystów

wspierały lokalną gospodarkę, małych

przedsiębiorców, rzemieślników, a nie

tylko wielkie międzynarodowe koncerny,

>> żeby kasa została na miejscu.

>> Tak. I po czwarte, chyba równie ważne,

szacunek dla mieszkańców, ich zwyczajów

i tradycji. Bycie gościem, a nie

intruzem. To ostatnie wydaje się

oczywiste, ale chyba nie zawsze jest

przestrzegane.

>> Niestety dlatego tak ważne jest

promowanie tych zasad. Organizacje

międzynarodowe, jak Światowa Organizacja

Turystyki afiliowana przy ONZ, czyli

UNTWO,

coraz mocniej promują takie podejście.

Podkreśla się rolę zarówno świadomych

wyborów indywidualnych turystów, tego co

kupujemy, gdzie śpimy, jak się

zachowujemy, jak i mądrego planowania na

poziomie regionalnym i krajowym.

>> Czyli potrzebne są działania na wielu

poziomach.

>> Tak. Czasem żeby chronić najcenniejsze

miejsca przed degradacją, konieczne jest

wprowadzenie pewnych ograniczeń.

Wspomina się na przykład o Dubrowniku w

Chorwacji, gdzie wprowadzono limity dla

pasażerów wielkich statków

wycieczkowych, bo miasto po prostu nie

było w stanie pomieścić takich tłumów

bez szkody dla jego zabytkowej tkanki i

komfortu mieszkańców. Wspomniano o tym

przy okazji Kankunu.

>> Rozumiem. Czasami trzeba powiedzieć

stop. Dobrze. Spróbujmy zebrać

najważniejsze myśli z naszej dzisiejszej

rozmowy. Co warto zapamiętać? Jasne.

>> Po pierwsze, transport jest absolutnie

kluczowy dla naszego funkcjonowania, ale

płacimy za to wysoką cenę w postaci

zanieczyszczenia powietrza. Tu głównie

CO2, tlenki azotu, pyły, metale ciężkie,

ale też wód i gleby oraz wszechobecnego

hałasu.

>> Zgadza się.

>> Po drugie, budowa dróg, lotnisk, portów

pochłania ogromne tereny, nieodwracalnie

zmienia krajobraz i szkodzi dzikiej

przyrodzie. między innymi przez tę

fragmentację siedlisk, czyli dzielenie

jej domu na kawałki.

>> Tak, to ważny punkt.

>> Po trzecie, masowa turystyka, mimo

potencjalnych korzyści ekonomicznych

często prowadzi do zanieczyszczenia góry

śmieci, ścieki, niszczenia przyrody,

nadmiernego zużycia cennych zasobów jak

woda i negatywnych zmian w krajobrazie.

>> Niestety to częsty scenariusz. I po

czwarte, odpowiedzią na te wyzwania może

być, a nawet powinna być turystyka

zrównoważona, która stara się pogodzić

radość podróżowania z troską o

środowisko i dobro lokalnych

społeczności.

>> Dokładnie. I może na koniec taka myśl do

zastanowienia dla każdego z nas. Niemal

każdy nasz wybór związany z podróżą od

środka transportu przez miejsce nocleu,

pokupowane pamiątki ma jakiś wpływ.

mniejszy lub większy, ale ma

>> każdy nasz krok zostawia ślad.

>> Właśnie uświadomienie sobie tego i próba

podejmowania bardziej świadomych,

odpowiedzialnych decyzji. Nawet jeśli to

tylko małe kroki, to już coś. To realny

wkład w ochronę tego, co piękne i cenne

na naszej planecie, dla nas i dla

przyszłych pokoleń. Może warto zadać

sobie pytanie przed kolejnym wyjazdem.

Jaki jeden mały krok w stronę bardziej

zrównoważonego podróżowania mogę tym

razem zrobić?

>> To świetne pytanie na zakończenie.

Dziękuję bardzo za tę rozmowę.

>> Ja również dziękuję.

Yeah.