Oto historia incydentu Roswell,

najbardziej znanego przypadku rzekomego

kontaktu z UFO. Co tak naprawdę

wydarzyło się na pustyni w Nowym

Meksyku? Czy rozbił się tam

niezidentyfikowany obiekt latający? A

może coś znacznie bardziej ziemskiego?

Tajne projekty, próby tuszowania sprawy,

zimna wojna, strach przed Związkiem

Radzieckim. Historia, która wymknęła się

spod kontroli. A może wcale nie? Może

legenda o UFO była po prostu wygodną

zasłoną dymną. Choć ku rozpaczy

niektórych prawda może być nieco mniej

kosmiczna, to nawet po 80 latach wciąż

rozpala wyobraźnię milionów. Ja się

nazywam Karol Bielski. To jest odwrócona

lekcja. Zaczynamy.

Rozdział pierwszy. Jak to się wszystko

zaczęło? W czerwcu 1947 roku na terenie

Rancha niedaleko Roswell lokalny hodowca

owiec William McBra natrafił na

nieznanego pochodzenia szczątki. Były

one rozrzucone na znacznym obszarze jego

posiadłości. Na pierwszy rzut oka

wyglądało to jak miejsce katastrofy i to

takiej dość niecodziennej. Znalezisko

było bowiem nietypowe. Na ziemi leżały

fragmenty cienkiej metalicznej folii,

która po zgnieceniu jakby wracała do

pierwotnego kształtu. elementy lekkich

konstrukcji nośnych oraz części

kompletnie nie pasujące do znanych

Brajzelowi urządzeń. Materiały wydawały

się jednocześnie delikatne, lekkie i

wytrzymałe zarazem, a to wzbudzało

niemałe zainteresowanie. Ponieważ

William nie był w stanie określić

pochodzenia tych obiektów, zdecydował

się zgłosić sprawę lokalnemu szeryfowi.

Informacja szybko trafia do wojska

stacjonującego w pobliskiej bazie

Roswell Army Airfield. Na miejsce

skierowano personel wojskowy, który

zabezpieczył teren i zebrał znalezione

szczątki. Na tym etapie nie dzieje się

nic nadzwyczajnego. Zwykłe sprzątanie

wojskowego bałaganu na prywatnym

terenie. 8 lipca 1947

baza wydała oficjalny komunikat prasowy.

Poinformowano w nim, że wojsko weszło w

posiadanie latającego dysku. Określenie

było o tyle niefortunne, że cytowało

wprost słowa samego Brazela. Informacja

została natychmiast podchwycona przez

lokalne media, a potem rozpowszechniona

na media ogólnonarodowe i poszło to na

cały kraj. Jak to dysku, jakie dyski

potrafią latać? Jednak już następnego

dnia wojsko zorientowało się, co

uczynili i opublikowało sprostowanie.

Przedstawiciele armii oświadczyli, że

doszło do nieporozumienia. Znalezione

szczątki zidentyfikowano jako elementy

zwykłego balonu meteorologicznego oraz

standardowych reflektorów radarowych.

Były to takie lekkie konstrukcje o

dziwnych kształtach pokryte metaliczną

folią, których zadaniem było odbijanie

fal radiowych, aby obiekty były dobrze

widoczne na radarze. Sam balon byłby

trudny do śledzenia za pomocą ówczesnych

radarów. Podczepiano więc te konstrukcje

do balonów, by wojsko mogło śledzić ich

pozycję i przebieg eksperymentu z ziemi.

Problem w tym, że troszkę kłamali, albo

inaczej nie mówili całej prawdy. A gdy

takie rzeczy wychodzą na jaw, stają się

w wielu oczach ostatecznym i

niepodważalnym dowodem. Ale o tym za

chwilę. W każdym razie na tym etapie

sprawę uznano za wyjaśnioną. Warto

podkreślić, że w 47 przekaz dotyczący

incydentu był ograniczony wyłącznie do

tego znaleziska. Nie było wówczas

żadnych informacji o ciałach istot

pozaziemskich, ani o jakichkolwiek

działaniach o takim charakterze

sensacyjnym. Dla opinii publicznej był

to incydent czyściutko techniczny, który

szybko stracił na znaczeniu. Od baza

wojskowa, rozbite balony, nic

niezwykłego. Dopiero wiele lat później

historia wraca z hukiem w nowej,

zaskakującej formie. Rozdział drugi.

Ści, ściśle zapomniane. Zatrzymaliśmy

się w momencie, gdy wojsko informuje

opinię publiczną, że tajemnicze

znalezisko to tylko balony z

podczepionymi reflektorami radarowymi. I

tu wracamy do tego kłamstwa, a właściwie

do takiej taktycznej półprawdy. Wojsko

nie mijało się z prawdą co do

znalezionych materiałów. Mijało się z

prawdą co do ich przeznaczenia. Rok 47.

Początki zimnej wojny. Stany Zjednoczone

żyły w realnym strachu przed nagłym

atakiem nuklearnym ze strony Związku

Radzieckiego. By wiedzieć na jakim

etapie przygotowań do ataku są Sowieci,

dobrze byłoby monitorować ich testowe

wybuchy. Problem polegał na tym, że

Amerykanie nie mieli pomysłu na

skuteczny sposób, by takie testy wykryć

na czas. I właśnie dlatego powstał

projekt, o którym przez lata cicho sza.

To, co spadło na rancho w Roswell nie

badało pogody. Był to element jednego z

najbardziej tajnych wówczas

przedsięwzięć wczesnej zimnej wojny

pewnego projektu. Jego celem było

wykrycie, jak wspominaliśmy, testów bomb

atomowych. Ale nie przez zwykłą

obserwację. To był bardziej kreatywny

sposób. Pomysł był prosty w założeniach,

ale jak to bywa, diabeł tkwi w

szczegółach. Jeśli uda się umieścić

odpowiednie czujniki wysoko nad ziemią,

można będzie wykryć eksplozję z drugiego

końca świata. Aby to osiągnąć, wojsko

budowało całe zestawy balonów, tak zwane

pociągi balonowe. Może się to wam trochę

również kojarzyć ze Starlinkami. To

również wielosegmentowe połączone

konstrukcje, choć w tym przypadku to

oczywiście satelity. W każdym razie

pociągi balonowe mogły osiągnąć długość

ponad 150 m. Niektóre dochodziły do 180.

Składały się z wielu połączonych

balonów, do których podczepiano

aparaturę pomiarową. To było to

najważniejsze w całym przedsięwzięciu i

te nieszczęsne reflektory radarowe. Z

perspektywy przypadkowego obserwatora no

całość wyglądała absolutnie dziwacznie

nieziemsko. Przypominam, że mówimy o

drugiej połowie lat 40. Kiedy więc jeden

z takich zestawów ulega zniszczeniu,

spada na ziemię, jego szczątki znajduje

przypadkowy rancher i interesuje się tym

prasa, armia staje w obliczu problemu.

Nie mogli przyznać czym jest ten sprzęt.

Ujawnienie projektu oznaczałoby

zdradzenie Sowietom, że Stany próbują

monitorować ich program nuklearny w

sposób, którego nikt inny jeszcze nie

próbował. W kontekście zimnej wojny,

próby dominacji, szybkiego reagowania,

to po prostu nie mogło wyjść na jaw.

Rozwiązanie było bardzo proste.

Powiedzieć półprawdę. ale nie powiedzieć

do czego to wszystko służyło i to

właśnie zrobiono. Sprawa zamknięta,

incydent uznano za wyjaśniony.

Zainteresowanie opadło na wiele lat. Ale

jak to bywa z takimi historiami, które

mają w sobie taki pierwiastek tajemnicy?

To nie znika całkowicie. Historia

czekała, by pod koniec lat 50

wrócić. Tym razem za sprawą entuzjastów

UFO, którzy postanowili dotrzeć do

świadków tamtych wydarzeń. Od incydentu

minęło już parę dekad. Relacje zaczynają

pochodzić z drugiej, z trzeciej ręki.

Pamięć bywa zawodna, a wyobraźnia

kreatywna. I do tej historii zaczynają

być dodawane nowe elementy z

późniejszych lat, z innych dekad.

opowieści o tajnych operacjach, o

zastraszaniu świadków, a przede

wszystkim o czymś, czego w 47 jeszcze

nie było w tej historii. O ciałach

obcych, o ciałach zwłokach istot

pozaziemskich. Ludzie zaczynają

twierdzić, że widzieli humanoidalne

postaci wynoszone z miejsca katastrofy,

transportowane do szpitala wojskowego,

ukrywane przed opinią publiczną, ba

ukrywane przed personelem szpitali.

Tylko właściwie skąd wzięły się te

relacje? Czy to efekt narastającej

legendy, czy może rzeczywiście coś jest

na rzeczy. Najciekawsze jest to, że

wielu z tych ludzi naprawdę było

przekonanych, że coś widzieli. To nie

byli tylko żądni, sławy, nie wiem,

ludzie z parciem na szkło. Oni byli

przekonani, że widzieli te ciała.

Tymczasem przyjrzyjmy się dokładnie temu

tajnemu projektowi, rozdział trzeci.

Projekt Mogul. Mogul był jednym z

pierwszych prób stworzenia systemu

wczesnego ostrzegania w realiach nowego

powojennego świata. Nie chodzi już o

wykrycie samolotu czy nawet całej floty.

Chodzi o coś znacznie trudniejszego.

Wykrycie pojedynczego wydarzenia, które

mogło czy miało potencjał do zmieniania

układu sił na całej planecie. Chodzi

oczywiście o testy eksplozji

nuklearnych. Problem polega na tym, że

choć taka eksplozja to zjawisko dosyć

spektakularne, jej wykrycie na dużych

odległościach i w odpowiednim czasie no

stanowi wyzwanie. Wówczas stanowiło

przynajmniej nie w sposób, który byłby

dostępny technologicznie w drugiej

połowie lat 40 czy w latach 50.

Zdecydowano się więc wykorzystać

zjawisko, które wcześniej badano,

głównie w innym kontekście morskim,

rozchodzenie się fal dźwiękowych. W

określonych warunkach atmosferycznych

fale dźwiękowe mogą przemieszczać się na

ogromne odległości, odbijając się między

warstwami powietrza. To oznaczało, że

sygnał dźwiękowy powstający w wyniku

eksplozji mógł zostać zarejestrowany

nawet tysiące kilometrów dalej od

miejsca wybuchu, ale pod warunkiem, że

ktoś potrafi go uchwycić. Oznaczało to

konieczność wyniesienia aparatury

pomiarowej, tych mikrofonów i jakiś

różnych innych urządzeń bardzo wysoko

poza zasięg standardowych metod

obserwacji. No i to rodzi bardzo duże

problemy. Balony wykorzystywane w

projekcie no nie są balony nie są

stabilne. Ich zachowanie zależy od

zmiennych warunków pogodowych, a trudno

te przewidzieć. Utrzymanie stałej

wysokości przez dłuższy czas stanowiło

poważne wyzwanie techniczne.

Opracowywano rozwiązania, które można by

uznać za nowatorskie. Systemy regulujące

wysokość, zmiany obciążenia, sam dobór

materiałów był innowacyjny. Ograniczano

też utratę gazu przez balony. Każdy

element miał znaczenie, ale mimo to i

tak pociągi balonowe wymykały się spod

kontroli. Zestawy dryfowały, znikały z

pola obserwacji, ulegały uszkodzeniom,

spadały. Część z nich rozpadała się

zresztą jeszcze w powietrzu. A jak

spadały, to straszyły biednych cywilów.

No i cóż, dla wojska to kłopot. No oni

chcą utrzymać tajemnicę. I ta

nieprzewidywalność była jednym z

największych problemów całego projektu.

Co ciekawe, w początkowej fazie Mogul

nie był w ogóle projektem operacyjnym

ani tajnym. Był po prostu badaniami

naukowymi. Ale serię prób i błędów i

stopniowe dochodzenie do użytecznych

rozwiązań sprawiło, że nadano mu

klauzulę tajności. Dodatkowym problemem

była taka kiepska dokumentacja. Nie

wszystkie loty były dokumentowane, nie

wszystkie dane były kompletne. No i w

niektórych przypadkach trudno było

odtworzyć bieg wydarzeń. Czasami coś się

zagubiło i nikt nie wiedział, że to w

ogóle wyleciało. Dopiero wiele lat

później część materiałów została

odtajniona i możliwe stało się

powiązanie niektórych incydentów z

konkretnymi testami, w tym również

zdarzenie z Nowego Meksyku. Projekt

Moguls czasem został zastąpiony przez

lepsze metody wykrywania testów,

bardziej precyzyjne, no i przede

wszystkim łatwiejsze do kontrolowania,

ale w momencie, o którym mówimy, był to

jeden z nielicznych sposobów, jakimi

dysponowały Stany. jednym z najbardziej

tajnych to właśnie ta tajność sprawiła,

że w przypadku incydentu nie było

miejsca na pełne wyjaśnienia. Pojawiła

się wersja uproszczona i resztę już

znacie. Rozdział czwarty. Ciała obcych.

Mamy początek legendy, a więc rozbity

latający dysk. Ale do stworzenia całej

mitologii potrzeba nieco więcej dziwnych

wydarzeń, a tych na pustyniach Nowego

Meksyku było aż nadto. Skoro w 1947

w Roswell rozbiły się tylko balony i

reflektory radarowe, to skąd ulicha

doniesienia o ciałach kosmitów?

Pamiętacie, że w roku 47 nikt o ciałach

nie wspominał? Nikt. Dopiero w późnych

latach 70, potem 80 i dalej 90 w

relacjach świadków zaczynają pojawiać

się te nowe czasami bardzo takie

makabryczne szczegóły. Humanoidalne

istoty, spalone zwłoki, nawet o ocalałym

kosmicie z wielką głową, którego

eskortowano w super tajnych warunkach do

szpitala wojskowego. Czy ci wszyscy

ludzie kłamali? No nie do końca. Znaczy

niektórzy pewnie tak, ale wielu naprawdę

widziało spadające postaci, wojskowe

karetki na sygnale, tyle że ich

wspomnienia trochę się rozmyły w czasie.

Świadkowie połączyli jedną katastrofę,

tą z 47

z zupełnie czymś innym, całkowicie

jawnymi wydarzeniami, które miały

miejsce niespełna dekadę później. W

latach 1953-1959

laboratorium aeromedyczne amerykańskich

sił powietrznych prowadziło bardzo

ciekawe projekty badawcze o nazwach

Highdive oraz Excelsior. Ich głównym

celem było opracowanie bezpiecznych

metod ewakuacji spadochronowej dla

pilotów i nawet astronautów, którzy

musieliby wyskoczyć z pojazdu, ze

statku, z samolotu z ekstremalnych

wysokości. Te dwa programy miały trochę

różnic. Oficjalne raporty wojskowe

analizujące incydent w Roswell traktują

jako bliźniacze inicjatywy dzielące

główny cel. Różnica jednak polega na

tym, że m w tym drugim w Excelsiorze ze

spadochronami z tych wielkich wysokości

wyskakiwali także ludzie. W Hdivie były

to tylko same manekiny. Zresztą

wyskakiwał Joseph Kitinger, o którym

jeszcze sobie powiemy, a to był gość,

który wyskakiwał wręcz z

niewyobrażalnych kosmicznych wysokości.

Ale wróćmy do tych manekinów. Dziś znamy

je z testów zderzeniowych samochodów,

ale w latach 50 świadomość społeczna o

tym, że istnieją takie obiekty była

wręcz zerowa. Wyobraźcie to sobie.

Wojsko za pomocą potężnych balonów

wynosi wielkie przypominające ludzi

kukły na wysokość kilkudziesięciu

kilometrów i zrzuca je w dół. Aparatura

zamontowana na tych sztucznych ciałach

rejestruje każde przeciążenie i te ruchy

w swobodnym spadaniu. Wiele z tych

manekinów znosiło z wiatrem i lądowały

poza terenami wojskowymi, często na

oczach lokalnych cywilów. I już kilka

minut później na horyzoncie pojawiały

się samoloty, konwoje wojskowych wozów.

Żołnierze musieli jak najszybciej

odzyskać ten cenny sprzęt badawczy. Tak

szczerze, to trochę nie ma co się dziwić

zdziwieniu ludzi. Dziwna postać spada z

nieba. Natychmiast podjeżdżają wojskowi,

szybko odgradzają teren, coś tam

majstruują przy tych nienaturalnych

sylwetkach. Te łyse nietypowe postacie

bez twarzy ładowane na wojskowe

ciężarówki zmieniały się w ciała

kosmitów. Tylko, że to nadal nie koniec,

bo Mit Roswell nie przetrwałby tak długo

i nie zakorzenił się tak mocno w

popkulturze, gdyby w tle nie było

prawdziwego ludzkiego cierpienia.

Rozdział piąty. Prawdziwa katastrofa.

Spadające manekiny tłumaczą relacje o

małych zielonych ludzikach na pustyni,

ale nie wyjaśniają najbardziej

makabrycznej części tej legendy.

Opowieści o szpitalnych korytarzach,

zapachu chemikaliów, zmasakrowanych

ciałach, poddawanych sekcji. Aby to

zrozumieć, musimy przyjrzeć się dwóm

tragicznym wypadkom, które na stałe

zrosły się z całą legendą Roswell.

Pierwszy z nich to katastrofa tankowca

KC97G

Strhat Friter z 26 czerwca 56 roku.

Samolot leciał w gęstej mgle. Z powodu

awarii silnika, a potem śmigła maszyna

runęła na ziemię, grzebiąc w płomieniach

całą 11osobową załogę. No i to, co

działo się potem, stało się właśnie

paliwem dla teorii spiskowych. Szczątki

lotników w stanie trudnym do opisania,

poparzone, zdeformowane przez tą wysoką

temperaturę, przetransportowano je do

szpitala wojskowego w Roswell w nocy pod

ścisłym nadzorem. W tamtych czasach

medycyna lotnicza dopiero badała skutki

takich katastrof. Sekcje zwłok

prowadzono w atmosferze najwyższej

powagi i izolacji, co cywilni pracownicy

szpitala zapamiętali jako coś niezwykle

tajemniczego, coś co chciano przed nimi

ukryć. Jest jeszcze jeden incydent, o

którym rzadko się wspomina, który

idealnie pasuje do opowieści o ocalałym

kosmicie takim, wiecie, znacie to z

wielką głową. Trzy lata wcześniej, 53

rok, niedaleko Roswell rozbija się inny

samolot. Dwóch pilotów ginie na miejscu,

ale trzeci przeżył. Miał jednak bardzo

poważne obrażenia głowy. Potężny obrzęg

sprawił, że jego twarz była nie do

poznania, a głowa wydawała się

nienaturalnie duża. Kiedy przywożono go

do bazy, był owinięty w te błyszczące

foliowe koce i eskortowany przez

żandarmów pilot nazywał się Dan Fulgam.

Dla przypadkowego świadka, który mignął

na korytarzu obok noszy, ten obraz był

szokujący. Te foliowe koce termiczne,

humanoidalna postać i nienaturalnie duża

głowa. Po 20 latach pod wpływem filmów

science fiction narastającej mody na

UFO, mózg świadka dokonywał aktualizacji

tych wspomnień. To nie był już ranny

pilot, to przybysz z innej planety.

Widziałem go. Na pewno tam był. Dlaczego

armia nie prostowała tego wystarczająco

stanowczo? To jest najciekawszy wątek

tej historii, bo po co im na rękę było

rozmywanie tematu, nieudane

eksperymenty, spadające konstrukcje na

prywatne posesje, katastrofy. Dla wojska

opowieść o balonie meteorologicznym była

wygodna, bo chroniła projekt Mogul. A

plotki o kosmitach, one były jeszcze

lepsze. Dopóki ludzie patrzyli w niebo i

szukali małych zielonych ludzików, nie

zadawali pytań o tajne systemy, o błędy

w konstrukcji samolotów spadających

przecież i zabijające pilotów. A do tego

nie zadawali pytań o przemęczeniu tych

pilotów. Czy to jak naprawdę wyglądały

testy spadochronowe z udziałem ludzi?

To, co brało się za dowód na kontakt z

cywilizacją pozaziemską, było w

rzeczywistości splotem przypadków

celowej dezinformacji i tragicznych

katastrof. Rozdział szósty. Wściekły,

rudowłosy kapitan. Wiele opowieści o

kosmitach z Roswell łączy postać

dowódcy, który pojawia się zawsze tam,

gdzie zwłoki obcych. Grozi cywilom,

krzyczy na wszystkich, zastrasza

świadków. Słowem: "Każda legenda musi

mieć swój czarny charakter". Dobra

mitologia powinna mieć swojego Jokera,

Lexa, Lutora czy Magneto. Zło musi mieć

twarz. Zwolennicy teorii spiskowych i

badacze UFO powielali tę postać w swoich

rewizjach historii, głównie z

późniejszych lat 80 i 90. Miał to być

człowiek, który dowodził oddziałami

wojska przeczesującymi pustynię w celu

odzyskania szczątków pozaziemskiego

statku i samych obcych. Podobno

bezwzględnie groził więzieniem, a nawet

śmiercią każdemu świadkowi, który

odważyłby się komukolwiek coś powiedzieć

o tym, co zobaczył. Według opowieści

tego samego wściekłego, rudowłosego

oficera widziano również w bazie

szpitalnej w Roswell, gdzie miał strzec

dostępu do ciał obcych, a nawet do tego

jednego żywego obcego z tą dużą głową, o

którym wspominaliśmy wcześniej. Wojskowe

śledztwo i odtajnione raporty zdjęły

maskę z tego złoczyńcy. Zły rudowłosy

kapitan nie był zmyślony. Istniał

naprawdę. Nazywał się Joseph Kittinger.

Zamiast jednak dowodzić tajnymi sekcjami

zwłok obcych, kapitan Kittinger był

doskonałym oficerem i genialnym pilotem

testowym, biorącym udział w całkowicie

jawnych projektach sił powietrznych, jak

wspomniany wcześniej Excelsior. W latach

50 i wczesnych 60. regularnie był obecny

na południowym zachodzie Stanów, gdzie

nadzorował starty sprzętu oraz operacje

odzyskiwania balonów i odzyskiwania tych

manekinów. Smaczku historii dodaje fakt,

że kapitan Kitinger był obecny przy

transporcie Dana Fullgama, tego z

opuchniętą głową. Kitinger był

instruktorem tego lotu i po wypadku

eskortował do szpitala swojego rannego

kolegę. Obaj mężczyźni, rudowłosy

Kitinger i ranny Fulgam, byli

obserwowani przez osoby w szpitalu, a

upływający czas pozwolił włączyć to

całkowicie wytłumaczalne zdarzenie do

spiskowej układanki. Co najważniejsze,

rzekome zastraszanie i groźby okazały

się kompletną bzdurą wymyśloną w pogoni

za sensacją. Oprócz zarzutów ze strony

fanów UFO nie ma najmniejszych dowodów

na to, że kapitan Kitinger kiedykolwiek

konfrontował się z cywilami lub im

groził. Prawda o wojskowych operacjach

balonowych na pustyni była zupełnie

inna. Ekipy odzyskujące sprzęt miały

doskonałe relacje z lokalnymi

mieszkańcami. Czasami pożyczali od nich

traktory, buldożery, nawet zwierzęta

gospodarskie, konie czy muły, aby

wydobyć swój ładunek z trudnego terenu,

a opadające na spadochronach wielkie

czasze i latające nad głowami samoloty

zwiadowcze przyciągały tłumy ciekawskich

gapiów. Po prostu coś tam się działo.

Ludzie to lubili. Historia zrobiła z

kapitana Kitingera bezlitosnego o

prawce, podczas gdy w rzeczywistości był

to jeden z największych amerykańskich

bohaterów lotnictwa, to on w ramach

testów ustanowił ówczesne rekordy świata

skacząc ze spadochronem z wysokości

niemal 20 mil. był legendarnym pilotem,

oblatywaczem, który później wziął udział

w wojnie w Wietnamie, gdzie odbył 480

misji bojowych, by po zestrzeleniu

spędzić 10 przerażających miesięcy jako

jeniec wojenny w więzieniu Hoa zwanym

przez amerykańskich żołnierzy Hanoi

Hilton. Ci to mieli poczucie humoru. Po

przejściu na emeryturę nadal tworzył

historię. W 84 roku został pierwszym

człowiekiem, który samotnie przeleciał

balonem nad oceanem atlantyckim.

Prawdziwy czarny charakter z Roswell

okazał się więc nieustraszonym

innowatorem, z którego dokonań zrobiono

fałszywą legendę. Rozdział siódmy.

Podsumujmy to wszystko. Dlaczego

upieramy się wierzyć w kosmitów mimo

oczywistych dowodów? Bo prawda o Roswell

jest w pewnym sensie smutna. To historia

o zimnej wojnie, o strachu przed końcem

świata, o młodych ludziach, którzy

ginęli imię zapewnienia światu

bezpieczeństwa. Wybierając legendy o

kosmitach, mimowolnie wymazujemy z

pamięci te wydarzenia, ale też

wymazujemy heroizm pilotów i dramat

rodzin, które nie poznały pełnej prawdy

o losie swoich bliskich, tych młodych

żołnierzy. Jakoś tak łatwiej jest

patrzeć w gwiazdy i marzyć o gościach z

daleka, niż przyznać, że za incydentem w

Roswell stoją jedynie sekrety, błędy czy

testy nowych technologii. To paradoks.

Szukając sensacji w kosmosie, nie

zauważamy sensacji pod naszymi stopami,

ciekawych opowieści i bolesnych, ale

wartościowych lekcji z historii naszej

własnej planety. Dziękuję za najwyższy

dowód uznania dla twórcy, a więc

wysiedzenie ze mną do samiutkiego końca.

Przyznam szczerze, odzieranie mitów z

warstw, kłamstw uproszczeń to jeden z

moich ulubionych typów odcinków. Życzę

wam ciekawych i prawdziwych opowieści.

Rzućcie jeszcze okiem na film o

truciźnie szpiegów, która okazuje się

trucizną idiotów. Tymczasem ja się z

wami żegnam i cóż do następnego razu.