Jest coś bardzo niepokojącego, co

widziałem podczas tego streamu Watfo

Gang, który zebrał 250 milionów ponad na

fundację Cancer Fighters. Zrobił coś

fantastycznego. Bił wszelkie rekordy. No

wprawił w osłupienie twórców

internetowych takich jak ja, że za

pomocą jednego streama naprawdę poruszył

całą Polskę. zrobił coś przerażająco

odważnego

w obliczu czegoś bardzo niepokojącego,

co akcentami

docierało do mnie podczas tego streamu i

tak kuło mnie, delikatnie kuło i tak

czułem, że coś jest nie tak. Coś jest

nie tak przez cały ten stream, aż w

końcu w niedzielę przy okazji tego

finału zacząłem zbierać powoli te myśli.

W poniedziałek one się uformowały

właśnie w ten film, który dzisiaj

widzisz. Co takiego niepokojącego

zauważyłem na tym streamie? Odpakujmy

to. To są dwie bardzo ważne rzeczy,

które możesz dostrzegać też u siebie. I

jak zawsze w moim materiale spróbuję

nauczyć cię czegoś ciekawego, czyli

zostawię cię z jakąś edukacją. Ja

nazywam się Leszek Cibor. Zajmuję się

skutecznością osobistą. Jestem autorem,

coachem skuteczności. Zajmuję się

coachingiem ADHD i edukuję ludzi z

psychologii już od wielu, wielu lat

tutaj na YouTubie. Więc jeśli ci się

podoba to, co tutaj robię, subskrybuj,

zostaw po sobie ślad, daj znać

algorytmowi, że moja edukacja i mój moje

filmy są warte uwagi. Zaczniemy może od

skromności Piotra, od skromności łatwo

Genga. I teraz nie mogę precyzyjnie

znaleźć tych punktów na streamie, ja wam

to opowiem, ale znalazłem wywiad i

puszczę wam fragment wywiadu. Akurat w

tym wypadku to jest wywiad z TVN-u, ale

były tam wszystkie inne telewizje, więc

on był puszczony wszędzie. Posłuchajcie

sekundę, bo to to jest taki króciutki

fragment, który jest bardzo dla mnie

niepokojący.

>> Tutaj moja pomoc tutaj nie jest żadnym

bohaterstwem. Jest po prostu przypadkiem

i szczęściem i to ludzie to zrobili.

>> Tak.

>> Moja pomoc nie jest żadnym bohaterstwem.

To ludzie to zrobili. Ja tutaj nie

jestem obecny. Jeszcze drugi fragment.

Bardzo dla ciebie

>> nie dla dla pięgniarzy, dla was. Dla

wszystkich, którzy pomagają.

>> Wielkie brawa dla ciebie. Nie, nie dla

mnie, dla pielęgniarzy, dla wszystkich,

którzy pomagają.

Skromność, skromność Piotra jest

widoczna wszędzie i i kuła mnie przez

cały stream, gdzie przychodził jakiś

gość i gratulował mu. Wspaniała robota.

Super robić. Nie daj spokój. Co ty w

ogóle, co ty opowiadasz? Tu ludzie

pomagają. To wy się angażujecie, to wy

tu jesteście bohaterami, nie?

I ja mu wierzę. Ja wierzę w jego

intencje. Wierzę w to, że on jest

faktycznie skromny i faktycznie wybrał

sobie dla tej akcji no nie pompować

siebie. Tylko za każdym razem mnie to

kuło i zastanawiałem się o co chodzi. No

gdyby on tak przyszedł i powiedział: "No

jesteśmy zarąbistymi organizatorami,

świetnie to robimy, mamy tak to

poukładane, mamy panele ekspertów, mamy

całe zaplecze, mamy wszystko obcykane,

dobrą robotę tutaj robimy, no staram się

po prostu jak mogę i tak dalej, to

uzyskalibyśmy odwrotny efekt,

to wielu ludzi byłoby połechtany czymś,

co ja określam taką polską trochę

zawiścią. No popatrz jak się na przykład

Jurkowi Owsiakowi właśnie za taką

pewność siebie obrywa, bo Jurek Owsiak

najskromniejszym człowiekiem nie jest

zdecydowanie.

Natomiast ma całe dekady zaplecza za

sobą, całe dekady,

żeby budować tą pewność siebie, żeby

emanować tą pewnością siebie, żeby

bronić dobre dzieło i być w pełni

przekonanym, że robi dobrą robotę wbrew

temu, co inni mówią. Natomiast

on jezy ludzi przez to.

On sprawia, że ludziom jakaś zawiść się

tutaj pojawia. Natomiast ta skromność

jest nie tylko strategią

obronną przed właśnie tym podejściem,

ale jest czymś więcej w jego przypadku.

Mamy niestety coś takiego wewnątrz

naszego narodu jak polską zawiść i

fałszywa skromność jest mechanizmem

obronnym. A skąd wiem, że fałszywa

skromność istnieje? A skąd ty wiesz, że

fałszywa skromność istnieje? Spotykałeś

się ze swoją rodziną przypadkiem? Wiesz

jak czasem ludzie reagują? Nie daj

spokój. Nie, to nic takiego. No, no,

przyjmij, przyjmij, ale nie, nie, nie. I

to tak w kółko, taki rytuał, takie

tańczenie dookoła. Ale jest w tym coś

głębszego. Ta skromność liderów wielkich

akcji y jest taki mechanizm schematu

postępowania, schematu nadmiernych

wymagań, wymagań od siebie. To jest taki

wewnętrzny perfekcjonizm, który aktywuje

coś, co określa się jako wewnętrzny

krytyk. To jest ten taki nasz głos w

głowie, który podkopuje nam dołki, kiedy

próbujemy iść po prostym i my w te dołki

wpadamy, nie? Po co to zrobiłeś?

Dlaczego to tak? Ale jestem głupi, czemu

ja tego tak nie? Nie, ten wewnętrzny

krytyk brzmi u każdego trochę inaczej.

Większość z nas ma kontakt bezpośredni z

tym wewnętrznym głosem. Ten wewnętrzny

krytyk czasami jest jakąś tam odległym

echem krytycznej mamy, która ciągle,

prawda, latała ze szmatą po domu i

goniła, że ty jesteś taki, siaki, owaki,

bałaganiasz i potem ty w życiu dorosłym

ciągle siebie krytykujesz.

Albo na przykład krytycznego rodzica,

który podcinał ci skrzydła i wszystko

krytykował i ty miałeś jakiekolwiek

hobby czy coś, to rodzic potem się

śmiał, mówił, że to głupie, że to

dziecinne, żebyś zajł się czymś

poważnym, no nie? I ten wewnętrzny

krytyk jest uformowany czasami w taki

bardzo kłopotliwy kłopotliwy sposób. I

teraz co Piotrek Piotr Watfo Gang zrobił

co jest zajebiście odważnego,

bo on na pewno miał w głowie taki głos.

No nie, co jeśli zawiodę,

co jeśli mi się nie ja na to nie

zasłużyłem, dlaczego w ogóle mnie to to

dobre spotyka, bo to wręcz w tą stronę

można kwestionować.

On działał zgodnie ze swoimi

wartościami, bo ja głęboko wierzę, że on

ma w sobie te wartości, a to dobry

chłopak. Ma w sobie te wartości. On

działał w zgodzie z tymi wartościami

wbrew wewnętrznemu krytykowi, wbrew tym

myślą, co jest bardzo odważne, co wymaga

olbrzymiej odwagi, olbrzymiego

samozaparcia i olbrzymiego talentu, żeby

to przekształcić, żeby to, żeby to

uformować. Więc tym bardziej byłem

zszokowany. No nie każdorazowo, gdy on

to robił. Bo dlaczego mnie to kło? Bo ja

sam mam problem z wewnętrznym krytykiem.

Ja sam przez lata do tej pory mam coś

takiego jak syndrom oszusta. I syndrom

oszusta jest bardzo specyficznym

sposobem niezdolności do przyjęcia

komplementów,

niezdolności do poradzenia sobie w ogóle

z ciężarem tego, że ktoś mnie docenia,

że ktoś widzi we mnie wartość i ja tę

wartość unieważniam swoim wewnętrznym

głosem.

Ja głęboko wierzę i chciałbym, żeby

łatwo gang Piotrek nie miał tego

mechanizmu w sobie, żeby jednak była to

bardziej przemyślana strategia, żeby

zrobić tą po prostu zbiórkę tak, żeby

nie polaryzować ludzi, żeby ludzi nie

wkurzać, ale wewnątrz siebie sobie

myśli, kurde, ale zrobiłem zarąbistą

robotę, no nie? Kawał świata. Naprawdę

to jest coś budującego. Tutaj mamy

chłopaka wrzuconego w cały ten wir i tak

ja rozumiem, Watfo Gang był popularny

dużo wcześniej, robił dużo olbrzymich

zasięgowych akcji. One zupełnie są spoza

mojej bańki. Ja nie jestem w tym, ale

wiem, że on robił bardzo ambitne, ma

bardzo duże ambicje, jeśli chodzi o

YouTubea i robił ambitne projekty. Już

teraz na Tiktoku był przeraźliwie wręcz

popularny,

więc to jest tylko ta konsekwencja i

rozszerzenie jego podejścia. I to

podejście jest przeraźliwie inspirujące.

Wow. Jestem pod olbrzymim wrażeniem,

jaką odwagą się wykazał wbrew tym

myślom, które miał wewnątrz głowy.

Ale jest jeszcze druga rzecz. Jest

jeszcze druga rzecz.

bo zadziałał według pewnego stereotypu i

oczywiście on nie promuje tego

stereotypu, ale zadziałał według pewnego

stereotypu w tym samym wywiadzie pokazał

wręcz jak w kalejdoskopie

jedną specyficzną rzecz na którą chcę

zwrócić ci uwagę

i którą powinniśmy przestać robić

>> kwoty bardziej wtedy bardzo się

wzruszałem bardzo było mi ciężko jakby,

żeby nie płakać ukrywałem te emocje żeby

oczywiście tam nie robić jakiś szopek

żadnych tylko żeby skupić się na

dzieciakach Y i w sumie w sumie to tyle,

więc było. No tak.

>> Masz ogromn

>> ukrywałem te emocje, żeby nie robić

żadnych szopek i skupić się na

dzieciakach. Jeszcze raz to powtórzę.

Ukrywałem swoje emocje

i teraz sparafrazuję, żeby nie odciągać

uwagi od dzieciaków.

Nie róbmy sobie tego, proszę.

I oczywiście ja go rozumiem, on

zadziałał zgodnie z tym, jak został

wychowany, tym jaki mamy kod kulturowy

obecnie wokół wzruszających się

mężczyzn, wzruszających się w miejscach

publicznych mężczyzn, mężczyzn, którzy

okazują

czasem niełatwe emocje, emocje wrażliwe,

pokazują swoją wrażliwą stronę. Jak

zagrażające to wręcz bezpieczeństwu w

przypadku mężczyzn jest okazywanie

publicznych emocji. Przecież znamy

polityków. Na pewno masz z tyłu głowy

jakiegoś polityka, który się publicznie

wzruszył czy publiczną personę i do tej

pory obrywa się za to wzruszenie

w w publicznej debacie. Nazywa się go

magajem, no beksą, kimś słabym. Czyli

emocja wzruszenia mogłaby go narazić na

tego typu sytuacje. Ale on zadziałał z

automatów. Ja tu absolutnie go nie

winię, że on pcha gdzieś ten stereotyp.

Nie, nie. On tylko emanuje tym

stereotypem troszeczkę. No nie, jakby

pokazuje ten kłopotliwy mechanizm jaki

mamy właśnie z tym, z tym hasłowym

chłopaki nie płaczą, no nie, że chłopaki

nie mogą się mazgaić, że teraz ta

wycinamy tę emocję. Tylko problem z

wycinaniem tych emocji polega na tym,

jest taki, takie zjawisko w psychologii

jak kontenerowanie, że kontenerujemy te

emocje, chowamy je, pakujemy je do

kontenerka, chowamy gdzieś do piwnicy. I

teraz tak, u mężczyzn jest, u kobiet

zresztą też niektóre emocje są

kontenerowane, tylko trochę inne. Wynika

to z innych stereotypów. I u mężczyzn

wygląda to tak, że ten z tego kontenerka

te emocje się upuszczają w formie i

ekspresji, która jest akceptowana dla

otoczenia. często głupi śmiech, yyy,

rozrabianie, yyy, a czasami agresja. No

całe szczęście trochę mniej obecnie w

obecnym czasie, bo jest obecnie mniej

akceptowana agresywna ekspresja.

Natomiast mimo wszystko ta ciepła,

bliska sercu emocja,

ona jest chowana, bo z nią coś jest nie

tak. To jest takie wysyłanie tego

sygnału, coś z tą emocją wzruszenia jest

nie tak.

I teraz czy to nie jest emocjonalne

kastrowanie człowieka, wycinanie

fragmentu jego jego doświadczenia?

On się sam cenzuruje

tylko po to, żeby co? Nie zakłócić innym

spokoju, doświadczenia. Stary, jesteś

organizatorem sarobistej akcji. Masz

prawo się wzruszyć. Każdy ma prawo się

wzruszać.

Tylko, że wzruszanie jest niebezpieczne.

I na to chciałbym zwrócić twoją uwagę.

Okazywanie tych emocji jest

niebezpieczne,

a nie powinno być. Skończmy wreszcie ze

stygmatyzowaniem emocji,

bo on zadziałał bardzo podskórnie. On

zadziałał na totalnej, totalnie

podświadomym podświadomym poziomie. nie

analizuję tego w taki sposób jak ja to

na przykład dostrzegam w mojej pracy,

gdzie pracuję z innymi mężczyznami,

którzy mają 40 30 parę 40 parę lat i oni

nie mają w ogóle kontaktu ze swoimi

emocjami. Oni wszystko katalizują do

śmiechu albo złości albo duszą w sobie i

potem mają tą wewnętrzną ekspresję

pogardy dla siebie. Gdy ten wewnętrzny

krytyk się załącza i to napięcie się z

tym spotyka i coś nie poszło po ich

myśli w ich życiu i wyładowują to na

sobie na w sposoby autoagresywne, co

jest super szkodliwe i dla mężczyzn, i

dla kobiet. Akurat w tym wypadku

niewiele się różnimy. No to napięcie

emocjonalne siedzi w i u mężczyzn, i u

kobiet w podobny sposób, ale z trochę

innych miejsc. Trochę inne rzeczy

kobiety kontenerują, trochę inne rzeczy

kontenerują mężczyźni. To mówimy o

mężczyźnie, tak? Mówimy tutaj o

mężczyźnie, który zrobił fantastyczną

robotę. Jest wzorem dla innych jak

działać i jak łączyć ludzi. Fantastyczne

były te jego decyzje o tym, żeby nie

zapraszać polityków, żeby nie

upolitycznić tego tego wydarzenia. I

jako trzecią rzecz chcę ci dzisiaj

pokazać taki mechanizm, jak w ogóle

funkcjonuje takie pomaganie.

Jest takie powiedzenie, że ludzki umysł

nie potrafi współczuć milionom, ale

potrafi wzruszyć się na historię

jednostki. My wzruszamy się historią

Piotra łatwo Genga, tak że on zrobił coś

fantastycznego i fascynujemy się tym.

Potem on nie chce

światła na siebie, więc eksponuje

konkretne historie konkretnych dzieci.

Natomiast w samym akcie pomagania jest

coś, co czasem określa się jako warm

glow, taki taki ciepła poświata. Coś

promieniuje od tego samego aktu

pomagania, robienia czegoś dobrego dla

innych. Doświadczają to ludzie, którzy

wolontarystycznie angażują się w pomoc w

różnych miejscach. No i ludzie, którzy

też przelewają jakieś pieniądze, robią

coś przyjemnego, aktywuje to układ

nagrody i to ten bardziej skomplikowany

układ nagrody, gdzie pojawia się

serotonina, pojawia się rozprężenie,

relaks, pojawia się też oksytocyna,

czyli takie też coś, co powoduje

poczucie solidarności z innymi ludźmi,

że jesteśmy częścią wspólnoty. Pojawia

się ten efekt FOMO, że jak już wszyscy

się angażują w akcje, to ja też się

zaangażuję w akcje. I tutaj mieliśmy

trochę trochę z tym do czynienia.

Oczywiście jest też ciemna strona tego,

czyli coś co określa się jako charity

washing, czyli fakt, że jeśli pomogłem

innym, tak takie takie rozumowanie, że

daje mi jakieś rozgrzeszenie, pomogłem

tu, mam jakieś rozgrzeszenie do tego,

żeby być złym człowiekiem w innym

miejscu, że jest jakieś takie

zbalansowanie moralne, że tutaj sobie

wybielam swoje niemoralne postępowania w

innych obszarach, to też jest

kłopotliwe. Nie będę się w to wgłębiał,

ale jest cała masa procesów

psychologicznych zaangażowanych w

pomaganie i ja jako wielki orędownik

wolontariatu, angażujący się

wolontariacko w przez dekady, w tym

wypadku, akurat w moim środowisku, w

środowisku fanów fantastyki, literatury

gier, organizowałem konwenty i konwenty

były organizowane przez dziesiątki,

setki wspaniałych wolontariuszy,

pięknych ludzi, których cenię po dziś

dzień. To są wspaniałe doświadczenia.

Gorąco ci polecam. Jeśli szukasz jakiś

naprawdę mocnych przeżyć w życiu,

wspaniałych emocji, wspaniałych ludzi,

angażuj się wolontariacko. No jeśli się

jesteś pogubiony w życiu, to angażowanie

się wolontariacko, no nic cię nie

kosztuje. Okej, no trochę czasu cię

kosztuje oczywiście i twoich zasobów, to

jest jasne, ale da ci doświadczenia nie

tylko zawodowe, ale da ci doświadczenia,

piękne doświadczenia solidarności i

bycia z innymi w ważnych chwilach,

jakich nie dostaniesz prawie nigdzie.

Bardzo ciężko jest w miejscach

zawodowych dostać coś takiego, co dostał

Piotrek z łatwo gęu, inni wolontariusze.

To jest naprawdę piękne doświadczenie i

ja gorąco ci je polecam. Jeśli jesteś

pogubiony w życiu, wolontariat

może być fajnym punktem przejściowym,

żebyś coś doświadczył, zyskał pewność

siebie, rozbudował swoje kontakty.

Możesz troszeczkę w cudzysłowie być

cyniczny w tym wolontariacie, bo też

będziesz mieć tam pełno ludzi, którzy

tobie zaufają, ale przede wszystkim

zostanie coś w tobie. Dzięki za twój

czas i widzimy się w kolejnym filmie.

Cześć. Yeah.