Я не хочу, чтобы эти ублюдки из

Варшавского договора бесчин на границах

России. На мертвой

lutym 2034

roku powiedział 81letni

wówczas Władimir Putin. W maju tego roku

pierwsze rosyjskie kolumny zaczęły

forsować bałtycką linię obronną. Od

pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę

minęły już 4 lata. Dawno minęły czasy,

gdy społeczeństwa Zachodu z zapartym

tchem śledziły dynamiczne zmiany na

mapie tej wojny. Dziś walki mają

charakter pozycyjny. Front się

ustabilizował, a wojna

rosyjsko-ukraińska stała się elementem

nowej normalności, obecnym, ale już nie

dominującym w europejskich mediach i

debatach politycznych.

Łatwo zrozumieć, dlaczego strach przed

rosyjskim zagrożeniem osłab. Druga armia

świata, która miała zdobyć Kijów w 72

godziny, utknęła w wieloletniej wojnie

na wyniszczenie. Rosyjska potęga, którą

straszono całe pokolenia Europejczyków

okazała się mitem. Przynajmniej tak

wyglądają popularne narracje. Ale czy

aby na pewno? Rosja, choć słabsza niż

sądzono przed 2022 rokiem, wykazała się

dużą odpornością. Nie upadła pod

ciężarem sankcji, nie runęła z powodu

strat na froncie. Mimo epizodów w

rodzaju buntu Prigorzyna nie pogrążyła

się w chaosie wewnętrznym. Zamiast tego

w obliczu klęski w pierwszej fazie wojny

Rosja przegrupowała swoje siły, zmieniła

metody walki i trwa w przekonaniu, że

uda jej się złamać ukraiński opór.

Tymczasem sytuacja międzynarodowa jest

niezwykle płynna. Relacje

transatlantyckie są w kryzysie. Jedność

Zachodu, kiedyś oczywista, dziś stoi pod

znakiem zapytania. Ameryka, przynajmniej

deklaratywnie, wycofuje się z roli

światowego żandarma. Jeśli skupia się na

jakiejkolwiek rywalizacji, to przede

wszystkim tej z Chinami i ewentualnie

wspieraniu Izraela. A Rosja, Rosja

według amerykańskich przywódców nie jest

rywalem, lecz raczej odwracalną kartą

UNO, którą można wykorzystać przeciwko

Chinom. To bardzo korzystne sygnały dla

Rosji, które w perspektywie kilku lat

mogą zwiastować zmianę sytuacji

międzynarodowej na korzyść Kremla.

Te zmiany nie przesądzają jeszcze o

wyniku wojny na Ukrainie, ale otwierają

przestrzeń dla scenariuszy, które

jeszcze niedawno wydawały się

nieprawdopodobne. Rosyjskie zagrożenie

jest jak najbardziej realne i przy

spełnieniu niektórych warunków może

zabukać do drzwi Europy. I tu bardzo

mocne podkreślenie. Może nie znaczy, że

musi. Istotnie analizy takie jak ta

niejako intencjonalnie muszą ustawiać

warunki gry na korzystne dla Rosji, by

ta w ogóle poczuła pokusę agresji.

Aczkolwiek uważamy, że sam fakt, że

takie prawdopodobieństwo jest niskie,

nie zwalnia nas z obowiązku

intelektualnego rozważenia czarnych

scenariuszy. Z tego powodu warunki

brzegowe przedstawione w tym materiale

są umyślnie skrzywione w stronę

prorosyjską, bo jedynie wówczas

perspektywa operacji zbrojnej w Europie

staje się realna. Dlatego dzisiaj

chcielibyśmy zaproponować wam grę

wojenną. Jakie warunki musiałyby

zaistnieć, aby Rosja znowu stała się

bezpośrednim zagrożeniem militarnym dla

Europy? Czy Rosja mogłaby zająć kraje

bałtyckie, przeprowadzić inwazję na

szwedzką Gotlandię, przeciąć przesmyk

suwalski?

Nie twierdzimy, że tak się stanie, ale

warto zadać pytanie, co by było gdyby?

Cter lata wojny, ustabilizowany front,

jedność zachodu pod znakiem zapytania i

Ameryka, która coraz wyraźniej skupia

się na rywalizacji z Chinami kosztem

zaangażowania w Europie. Niepewność na

taką skalę nie zostaje tylko w serwisach

informacyjnych. Prędzej czy później

trafia na rynki. Dlatego osobiście od

lat staram się na te zmiany reagować

świadomie, a nie czekać, aż mnie

zaskoczą. I właśnie dlatego korzystam z

XTB, który jest partnerem GTBT i moim

własnym centrum inwestycyjnym. Platforma

daje mi dostęp do ponad 9400

akcji i ETFów z całego świata, w tym

spółek, sektorów energetycznego,

przemysłowego i technologicznego. Co

więcej, dopóki mój miesięczny obrót nie

przekroczy równowartości 100 000 €?

Akcje i ETFY kupuję w XTB bez prowizji.

Jeśli chcesz zacząć, ale nie wiesz jak,

to pamiętaj, że rejestrując konto w XTB

z kodem GTBT otrzymasz wyjątkowe

materiały edukacyjne dedykowane

początkującym, które krok po kroku

wprowadzą cię w świat inwestowania i

finansów. Pamiętaj, że inwestowanie

wiąże się z ryzykiem.

Nasza historia rozpoczyna się zimą 2027

roku. Wojna na Ukrainie nadal trwa. Mimo

strat w ludziach i sprzęcie rosyjskie

siły zbrojne nie utraciły zdolności

ofensywnych i w powolnym tempie

kontynuują zajmowanie kolejnych terenów.

Kilka tygodni temu rozpoczęła się bitwa

o Słowiańsk, ostatnie większe miasto

Donbasu, które nie zostało jeszcze

zajęte przez Rosję. Gdy oddziały ósmej

gwardyjskiej armii zaciskają pierścień

wokół Słowiańska, w Moskwie mają miejsce

równie ważne wydarzenia. Przez całą zimę

na Kremlu odbywa się seria tajnych

spotkań Władimira Putina z jego

najbliższymi współpracownikami. Na

przeciągających się do nocy obradach

obecni są między innymi szef sztabu

generalnego Waleri Gierasimow, minister

obrony Andrj Biełusow, dyrektor wywiadu

zagranicznego SWR Sergiej Naryszkin oraz

szef federalnej służby bezpieczeństwa

FSB Aleksandr Bortnikow. Celem jest

omówienie sytuacji strategicznej

Federacji Rosyjskiej nie tylko na

froncie, ale również na arenie

międzynarodowej.

Obraz jaki wyłania się z tych rozmów

jest niezwykle skomplikowany. Mimo że

Rosja powoli zajmuje kolejne tereny na

Ukrainie, to generał Waleri Gierasimow i

sztab generalny nie widzą większych

szans na całkowite załamanie się

ukraińskich linii obronnych. Rosja nadal

jest w stanie prowadzić działania

ofensywne, jednak tempo zajmowania

terenu nie przyspiesza. Lepsze wieści

dla Putina ma wywiad zagraniczny.

Sergiej Naryszkin wskazuje, że sytuacja

międzynarodowa jest dla Rosji korzystna.

Stosunki między administracją prezydenta

Donalda Trumpa a Unią Europejską i

Ukrainą pozostają nadal napięte. Za

fiasko dotychczasowych rozmów pokojowych

Amerykanie winą obarczają głównie

postawę Kijowa i Unii, która zachęca

Ukrainę do kontynuowania oporu i nie

podpisywania porozumienia pokojowego na

warunkach narzuconych przez Moskwę i

Waszyngton. Jednocześnie warunki między

USA a Rosją są bardzo przyjazne.

Administracja Donalda Trumpa nie

postrzega Rosji jako zagrożenia dla USA.

W amerykańskiej optyce Rosja jest

zagrożeniem wyłącznie dla Europy i to

Europa powinna sobie z tym zagrożeniem

samodzielnie poradzić, wykorzystując do

tego europejskie środki i narzędzia bez

udziału Ameryki. Waszyngton jest zajęty

sprawami zachodniej półkuli i problemem

chińskim. I właśnie przez pryzmat tych

dwóch problemów Waszyngton patrzy na

swoją relację z Moskwą. Ku zdumieniu

Rosjan, Waszyngton nadal łudzi się, że

będzie w stanie odwrócić Rosję i

wykorzystać ją do swojej gry z Chinami.

W efekcie Stany Zjednoczone nie są

bezstronnym mediatorem w konflikcie

Rosja-Ukraina, tylko faworyzują Moskwę i

są gotowe, by zmusić Kijów do przyjęcia

szeregu ustępstw na rzecz Rosji.

Władimir Putin jest zdeterminowany, aby

podporządkować sobie całą Ukrainę, gdyż

jest to dla niego sprawa ideologiczna.

Jednak nawet on rozumie, że rosyjska

armia i kompleks

przemysłowoz-zbrojeniowy potrzebują

chwili oddechu. To sprawia, że Putin

zaczyna rozważać podpisanie taktycznego

zawieszenia broni, które pozwoli Moskwie

na przegrupowanie sił przed kolejną

rundą rozprawy z Ukrainą.

W końcu na radzie z 27 stycznia 2028

roku Władimir Putin informuje swoich

współpracowników, że podjął ostateczną

decyzję. Po zajęciu Donbasu Rosja nie

będzie kontynuowała dalszych operacji

ofensywnych. Zamiast tego, gdy tylko

Słowiańsk padnie i Donbas zostanie w

całości wyzwolony, Moskwa wystąpi z

inicjatywą pokojową. Putin nazywa ten

plan operacją rubież.

Logika operacji rubież jest prosta.

Rosja potrzebuje przerwy w walkach.

Taktyczna pauza musi jednak wyglądać na

strategiczne zwycięstwo Rosji, dlatego

timing jest tutaj kluczowy. Inicjatywa

pokojowa musi wyjść z Moskwy, a nie z

Waszyngtonu czy Kijowa. A ponadto musi

to nastąpić przy okazji jakiegoś

większego sukcesu Rosji na froncie.

Putin wydaje zatem dyrektywę. Słowiańsk

musi za wszelką cenę zostać zdobyty

przed 10 maja 2028 roku, tak aby na

uroczystych obchodach Dnia Zwycięstwa

Putin mógł wystąpić z inicjatywą

pokojową. Jednocześnie Putin instruuje

na Ryszkina i Bortnikowa, aby podległe

im służby wzmocniły działania

dezinformacyjne, podsycając napięcia

między administracją Trumpa a Europą i

Ukrainą, oraz żeby wzmocniły narrację o

katastrofalnej sytuacji militarnej.

Ukrainy.

Przez kolejne cztery miesiące toczą się

zażarte walki o Słowiańsk. Ukraińcy

przeprowadzają kilka lokalnych

kontrataków, jednak nie są w stanie

wypchnąć Rosjan z miasta. Wreszcie 5

maja na Kreml dociera wiadomość.

Słowiańsk nasz. 10 maja w Moskwie

odbywają się uroczyste obchody Dnia

Zwycięstwa, a ich główną osią narracyjną

jest właśnie zajęcie Słowiańska. Gdy

Putin wychodzi w końcu na mówicę,

deklaruje: "Zdobycie Słowiańska oznacza,

że cały Donbas został już wyzwolony.

Cele specjalnej operacji wojskowej

zostały osiągnięte. Mimo trudów i znojów

naród rosyjski po raz kolejny odniósł

zwycięstwo." Następnie Putin dodaje:

"Federacja Rosyjska jest gotowa do

natychmiastowego zawieszenia broni i

rozpoczęcia negocjacji pokojowych w

oparciu o nową rzeczywistość

geopolityczną.

W kilka minut później Donald Trump

publikuje wpis w serwisie True Social.

Great Russian leader Wladimir Putin want

peace. Let's make a deal. Już w kilka

godzin później specjalny wysłannik

prezydenta Steve Witkof jest na

pokładzie samolotu do Moskwy. W

kolejnych tygodniach Witkof jest tam

częstym gościem, ustalając z Rosjanami

szczegóły przyszłego porozumienia

pokojowego. Tymczasem Kijów nie wie jak

odpowiedzieć na propozycję Putina.

Wołodymierłeński, który rządzi Ukrainą

już od blisko 10 lat, obawia się, że to

kolejny podstęp Kremla. Część krajów

europejskich, zwłaszcza Europy

środkowo-wschodniej, namawia Zełeńskiego

do kontynuowania walki. Finalnie jednak,

biorąc pod uwagę zmęczenie ukraińskiego

społeczeństwa wojną oraz naciski

Waszyngtonu, Zełeński zgadza się na

dołączenie do rozmów pokojowych. Na jego

decyzję duży wpływ ma trwająca w Stanach

kampania wyborcza. Według sondaży

faworytem jest kandydat partii

republikańskiej Jay Vans, który

dysponuje kilkoma punktami procentowymi

przewagi nad kandydatem demokratów

Gavinem Newsomem. Biorąc pod uwagę

nastawienie JD Vansa do Europy Kijów

obawia się, że rozmowy z nową

administracją mogą być dużo trudniejsze

niż nawet te z ekipą Donalda Trumpa.

W ten sposób po miesiącach negocjacji 10

października 2028 roku w Waszyngtonie

pod egidą organizacji Board of Peace

odbywa się rosyjsko-ukraiński szczyt

pokojowy. Osobiście obecni są zarówno

Władimir Putin, jak i Wołodymier

Załeński.

Szczyt kończy się podpisaniem

zawieszenia broni. Pod kontrolą Rosji

pozostają wszystkie tereny, które była

ona w stanie zająć do tej pory, a zatem

Krym, Donbas, część Hersońszczyzny i

Zaporoża. Wzdłuż linii kontaktu

stworzona zostaje głęboka na 50 km

strefa zdemilitaryzowana.

Kolejna strefa zdemilitaryzowana zostaje

utworzona wzdłuż przedwojennej granicy

Harków, Czernichów również na głębokość

50 km. Jednocześnie na Ukrainę nałożone

zostają ograniczenia co do ilości

żołnierzy i sprzętu. Zawieszenie broni

nie przesądza o kwestii ewentualnego

członkostwa Ukrainy w NATO i Unii. Te

sprawy podobnie jak przyszłość terenów

okupowanych mają zostać uregulowane w

finalnym porozumieniu pokojowym, które

ma zostać podpisane w bliżej

nieokreślonej przyszłości.

To ciężkie warunki dla Kijowa, ale jego

pozycja negocjacyjna jest słaba.

Europejski przemysł zbrojeniowy nadal

nie jest w stanie samodzielnie

zaopatrywać Ukrainy. Ponadto kolejne

pakiety unijnej pomocy finansowej dla

Kijowa napotkają na coraz większy

sprzeciw niektórych krajów członkowskich

Unii, które nie chcą dłużej pomagać

Ukrainie.

Mijają kolejne lata. Ukraina ma duży

problem, żeby odnaleźć się w powojennej

rzeczywistości. Otwarcie granic

doprowadza do kolejnego eksodusu

ludności na zachód. Jednocześnie

demobilizacja tysięcy byłych żołnierzy

połączona z problemami gospodarczymi

kraju prowadzi do wzrostu

przestępczości, osłabianie władzy

centralnej i ostrych napięć społecznych.

Choć europejscy inwestorzy pojawiają się

na Ukrainie i pomagają w odbudowie

kraju, to cały proces odbudowy jest

bardzo powolny i pozostawia wiele do

życzenia.

Ukraina pozostaje poza rosyjską strefą

wpływów, lecz brak członkowstwa w

zachodnich strukturach

polityczno-wojskowych sprawia, że nad

krajem cały czas wisi widmo rosyjskiego

zagrożenia. Kremel nadal wierzy, że w

perspektywie długoterminowej będzie w

stanie podporządkować sobie całą

Ukrainę. Choć po 2028 roku skupia się

przede wszystkim na działaniach

propagandowych, próbując zbudować na

Ukrainie prorosyjskie zaplecze

polityczne oparte o narrację o tym, jak

Zachód zdradził Ukrainę.

Hej, tu Hubert. Wybaczcie ten

przerywnik. Szybka informacja z mojej

strony. Po raz pierwszy od powołania

kanału stworzyliśmy i wypuściliśmy

niedawno kilka własnych produktów. Trzy

koszulki, dwie bluzy i kubek. Jeśli ktoś

ma ochotę nabyć sobie taką rzecz i w ten

sposób wesprzeć nasz projekt, zapraszam

na sklep gtbt.com.

Będzie nam bardzo miło. A teraz wróćmy

do odcinka. A Europa? Kraje Unii

Europejskiej są podzielone wobec kwestii

ukraińskiej. Państwa takie jak Polska

czy Rumunia chcą wykorzystać Ukrainę

jako bufor przeciwko Rosji i dlatego

postulują dalsze transfery pieniędzy i

sprzętu wojskowego na Ukrainę. Nie jest

to jednak stanowisko podzielane przez

wszystkich członków Unii. Dla krajów

Europy Zachodniej priorytetem nie jest

Ukraina, lecz coraz większe napięcia w

relacjach z Ameryką, które rosną wręcz

wykładniczo po tym jak w 2029 roku J.

Diva zostaje zaprzysiężony na 48

prezydenta Stanów Zjednoczonych.

W kolejnych latach relacje

transatlantyckie de facto się rozpadają,

a część europejskich stolic, zwłaszcza

tych zachodnich, proponuje reset relacji

z Moskwą, dochodząc do wniosku, że

Europa jest zdana na taką czy inną formę

współpracy z Rosją. W Niemczech do głosu

dochodzi AfD, które dostrzegając

niekonkurencyjność niemieckiego

przemysłu domaga się przywrócenia

importu rosyjskiego gazu, włączając w to

reaktywację gazociągów Nordstream. To

prowadzi do jeszcze większych napędź w

Unii i NATO oraz powstania nieformalnych

bloków sojuszniczych w obrębie obu tych

organizacji zależności od podejścia

poszczególnych krajów do Rosji, USA i

Chin. Kraje takie jak Polska, Litwa,

Łotwa, Estonia, Szwecja, Finlandia,

Dania, Norwegia oraz Rumunia zaciśniają

współpracę w ramach tak zwanego paktu

bałtyckiego, którego celem jest

współpraca w zakresie bezpieczeństwa

nakierowana na zatrzymanie dalszej

rosyjskiej ekspansji na zachód. Luźno

związana z paktem bałtyckim pozostaje

Wielka Brytania, która nadal kontynuuje

format Joint Expeditionary Force i

utrzymuje siły zbrojne w krajach

bałtyckich.

Do paktu zaproszona zostaje również

Francja. Jednak Paryż prowadzi swoją

własną grę. Francuzi proponują koncepcję

europejskiej autonomii strategicznej,

która zakłada prowadzenie polityki

równego dystansu względem USA, Rosji i

Chin. Paryż co prawda deklaruje gotowość

objęcia Europy środkowo-wschodniej

francuskim parasolem nuklearnym, jednak

te propozycje nigdy się nie

materializują i są używane przez

Francuzów wyłącznie jako narzędzie do

prowadzenia bieżącej polityki na

kontynencie.

W efekcie w kwestii Rosji Paryżowi jest

bliżej do stanowiska Berlina niż

Warszawy czy Londynu.

Po zawarciu zawieszenia broni Rosja

przeprowadza tylko częściową

demobilizację i nadal utrzymuje

gospodarkę na wojennej stopie.

Absolutnym priorytetem jest szybka

odbudowa potencjału wojskowego Rosji.

Zachodnie wywiady zakładają, że zajmie

to co najmniej 5 lat, a być może jeszcze

dłużej, nawet 10.

Prezydentem Rosji nadal jest Władimir

Putin. W 2029 roku ma już 77 lat. Nikt

nie zagraża jego pozycji, a państwowa

propaganda przedstawia go jako nowe

wcielenie Aleksandra Newskiego, który

tak jak Newski zbiera ruskie ziemie,

które odłączyły się od Moskwy po upadku

ZSRR.

Moskwa umacnia swoją pozycję na

Białorusi. Kreml jest niezadowolony z

postawy Aleksandra Łukaszenki podczas

wojny na Ukrainie i dlatego dąży do

jeszcze mocniejszego uzależnienia Mińska

od siebie. Rosyjskie służby przygotowują

grunt pod aneksję Białorusi po śmierci

Łukaszenki.

Zakończenie walk na Ukrainie otwiera

nowy etap relacji

amerykańsko-rosyjskich, które ulegają

znacznej poprawie. Amerykańskie sankcje

są stopniowo znoszone, a oba kraje

nawiązują współpracę gospodarczą w

zakresie przemysłu i wydobycia surowców

energetycznych. Pojawiają się nawet

spekulacje, że za pośrednictwem spółek

fasadowych amerykański kapitał inwestuje

na terenach okupowanej Ukrainy. Choć

Waszyngton oficjalnie temu zaprzecza,

Amerykanie nadal próbują przeprowadzić

manewr odwróconego Niksona i obrócić

Rosję przeciwko Chinom. Stosunki

rosyjsko-chińskie faktycznie ulegają

pewnemu osłabieniu. Moskwa po zniesieniu

sankcji próbuje zmniejszyć swoją

zależność od Pekinu. Tempa nabiera

również rywalizacja rosyjsko-chińska o

wpływy w Azji środkowej. Choć Rosja nie

decyduje się ani na zerwanie z Chinami,

ani na alliance z USA, to napięcia

rosyjsko-chińskie są widoczne, a w

kremlowskich gabinetach dyskutuje się o

różnych scenariuszach na przyszłość.

Chiny nie traktują Rosji jako

zagrożenia, a scenariusz odwrócenia

Rosji uważają za nierealny. Tym

bardziej, że następuje częściowe

odprężenie w stosunkach

amerykańsko-chińskich. Sprzyjają temu

dwa powody. Pekin nie eskaluje konfliktu

o Tajwan, a Amerykanie we współpracy z

TSMC rozwijają własny sektor

półprzewodników na zachodnim wybrzeżu

USA. Pekin próbuje przekonać Waszyngton,

że uzna dominację USA nad zachodnią

półkulą, jeśli USA zgodzą się na

pokojowe wchłonięcie Tajwanu przez

Chiny. JD Vans jest jednak sceptyczny

wobec tego pomysłu. Choć cały czas trwa

rywalizacja gospodarcza z Chinami, to

wojna z Chinami wydaje się być nadal

odległą perspektywą.

W styczniu 2034

roku na Kremlu odbywa się spotkanie w

tym samym składzie co 6 lat temu, gdy

Władimir Putin ogłaszał swoim

współpracownikom chęć zakończenia walk

na Ukrainie. Przy stole znowu siedzą

Gierasimow, Bieusow, Naryszkin i

Bortnikow. Celem jest omówienie sytuacji

strategicznej w Europie. Pierwszym

punktem rozmów jest Ukraina. Zdaniem

Putina i jego przybocznych wznowienie

działań zbrojnych przeciwko Ukrainie nie

jest konieczne. Kijów jest gospodarczo

wyniszczony, demograficznie wykrwawiony

i politycznie niestabilny. Brak

członkostwa Ukrainy w Unii i NATO

sprawia, że rosyjskie służby są w stanie

manipulować ukraińską opinią publiczną,

tworząc narrację o zdradzie Zachodu i

budując prorosyjskie zaplecze

polityczne, które skupione jest wokół

partii MR, która według sondaży ma

szansę na zostanie drugą największą

partią w parlamencie. Kreml uważa, że

samo to neutralizuje tak zwany problem

ukraiński i daje nadzieję na polityczne

podporządkowanie sobie Kijowa w dłuższej

perspektywie.

Mimo ograniczonego sukcesu jaki

przyniosła wojna na Ukrainie, Rosja

nadal zamierza do realizacji swoich

szerszych regionalnych ambicji i żądań,

które przedstawiła Ameryce w 2021 roku,

jeszcze przed rozpoczęciem wojny.

Oznacza to dążenie do włączenia do

rosyjskiej strefy wpływów całego obszaru

postradzieckiego.

Rosja nie uważa już na to za główne

zagrożenie. Sojusz północnoatlantycki

znajduje się bowiem w stanie

wewnętrznego rozkładu. W ciągu ostatnich

lat Amerykanie zmniejszyli swoją

obecność wojskową w Europie,

pozostawiając jedynie szkieletowe

jednostki w ramach starego NATO oraz w

Polsce i Rumunii. Te dwa kraje obierają

bowiem proamerykański kierunek w

polityce zagranicznej, kupując na dużą

skalę amerykańskie uzbrojenie,

krytykując pomysły dalszej integracji w

obrębie Unii Europejskiej oraz

utrzymując bliskie personalne relacje z

prezydentem Jadem Vansem.

Z perspektywy Rosji głównym zagrożeniem

w roku 2034

nie jest NATO, lecz tak zwany pakt

bałtycki, który tworzą kraje o silnych

nastrojach antyrosyjskich. Choć

pojedynkę kraje te być może nie są aż

tak groźne, to wspólnie dysponują na

tyle dużym potencjałem gospodarczym i

wojskowym, że blokują Rosji drogę do

dalszej realizacji swoich żądań z 2021

roku. Szczególnie niebezpieczny z

perspektywy Rosji jest fakt, że mimo iż

samo NATO pogrążone jest w głębokim

kryzysie, to kraje paktu bałtyckiego

stale zwiększają swoją współpracę

polityczną, gospodarczą i wojskową. W

2034 roku łączne PKB, PPP krajów paktu

bałtyckiego przekracza to rosyjskie.

Prowadzona jest zakrojona na szeroką

skalę fortyfikacja granic paktu z Rosją,

a jednocześnie postępuje rozbudowa i

modernizacja sił zbrojnych

poszczególnych członków paktu. Rosyjski

wywiad ocenia, że jeśli miałoby dojść do

konfrontacji zbrojnej z paktem

bałtyckim, to musi ona nastąpić, zanim

wszystkie programy zbrojeniowe paktu

zostaną zrealizowane, bo wówczas koszty

agresji mogą okazać się zbyt wysokie, a

wynik wojny zbyt niepewny. Ten horyzont

czasowy, który wyznacza granice

rosyjskiej przewagi, wywiad nazywa oknem

Jegorowa na cześć jednego z pierwszych

marszałków ZSRR.

Putin, który w tym momencie ma już 82

lata, ogłasza zebranym, że Rosja powinna

wykorzystać korzystne dla siebie warunki

międzynarodowe, aby rozprawić się z

rosnącym w siłę paktem bałtyckim. Putin

mówi: "Nie możemy pozwolić, aby benkarty

układu warszawskiego stworzyły nam tutaj

nowe NATO. Od bramy smoleńskiej po linię

Wisły rozciąga się rosyjska strefa

wpływów. Putin wydaje dyrektywę

rosyjskim siłom zbrojnym, aby zaczęły

przygotowywać plan inwazji na kraje

paktu bałtyckiego. Rosyjskie

przygotowania do wojny mają maskować

ćwiczenia Zapad 34, które zaplanowano na

wrzesień 34 roku.

Pakt bałtycki wydaje się dość naturalną

konsekwencją obecnego układu sił w

Europie centralno-wschodniej. Tak o

inicjatywie tu nazwaną Między Morzem

Plus w książce Wojna, której nie chcemy

piszą Bartłomiej Wypartowisz oraz

Wojciech Kozioł. Cytat: "Waga Europy

środkowo-wschodniej i Europy Północnej

wzrosła i to my musimy się do tego

dostosować. Wydaje się, że spoiwem całej

układanki staje się Polska. Państwo

polskie nie jest mocarstwem, ale silnym

państwem średnim, które przy

sprzyjających warunkach jest w stanie

realizować swoje interesy wykorzystując

formaty regionalne. Taką właśnie formą

mogłoby, a nawet powinno być Między

Morze Plus. U nas nazwane paktem

bałtyckim. Wydaną przez prześwity

książkę wypartowicza i kozioła, która w

detalu zastanawia się nad wieloma

składowymi naszej gry wojennej,

nabędziesz z 35% rabatem przez link w

opisie. Teraz kontynuujmy nasz

scenariusz. Przez

długie miesiące rosyjscy sztabiści

przygotowują plany wojny z paktem,

natrafiając przy tym na szereg

problemów, które obrazują jak sytuacja w

regionie Bałtyku zmieniła się od 2022

roku. Przed rozpoczęciem wojny na

Ukrainie kraje bałtyckie były wskazywane

przez analityków jako obszar, który był

najbardziej narażony na groźbę

rosyjskiej agresji. Jednak teraz wejście

Szwecji i Finlandii w struktury paktu,

zbrojenia krajów bałtyckich i Polski

utrudniają realizację rosyjskich

ambicji.

Każdy z członków paktu bałtyckiego wnosi

do sojuszu unikalne zdolności. Finlandia

i Szwecja dysponują znaczącymi siłami

morskimi i powietrznymi. To pozwala im

szachować rosyjską flotę bałtycką oraz

wspierać z powietrza siły lądowe Litwy,

Łotwy i Estonii już od pierwszych godzin

walki.

Kraje bałtyckie mogą również liczyć na

stale rozbudowywane i modernizowane

wojsko polskie. W 2034

roku polska armia liczy już blisko 300

000 żołnierzy i składa się z sześciu

dywizji.

Możliwości działania Rosji ogranicza

również budowana przez Litwę, Łotwę i

Estonię tak zwana bałtycka linia

obronna, czyli umocnienia budowane na

wszystkich potencjalnych kierunkach, z

których Rosja mogłaby przeprowadzić

atak. Szczególnie mocno fortyfikowane są

obie ściany korytarza suwalskiego,

obszar Narwy, Woru, Rzeżycy oraz

Dyneburga. Finalnie rosyjscy sztabiści

opracowują kilka wariantów operacyjnych,

zaczynając od pełnoskalowej inwazji

przez operacje wojskowe o ograniczonej

skali po skomplikowane operacje

hybrydowe.

Wariant pierwszy. Lodołamacz.

Ten wariant zakłada pełnoskalową

inwazję. Potencjalne kierunki, na

których może uderzyć Rosja, są trzy.

Atak na kraje bałtyckie, atak na

Finlandię oraz atak na Polskę. Pomysły

ataku na Finlandię i Polskę zostają

jednak szybko odrzucone. Rosja szuka

bowiem szybkiego zwycięstwa związanego z

jak najmniejszymi kosztami

polityczno-wojskowymi. Tymczasem na

terenie Polski stacjonują siły USA, a

polska armia rozbudowana do 300 000

żołnierzy stanowi istotną przeszkodę w

szybkim zajęciu Warszawy. Podobnie

sprawa wygląda z Finlandią, która choć w

czasie pokoju dysponuje zaledwie 30 000

żołnierzy, to dzięki świetnie

rozbudowanemu systemu rezerw na stopie

wojennej może wystawić również blisko

300 000 armię. Rosyjscy sztabiści

finalnie dochodzą do wniosku, że mimo

obiektywnych trudności, które pojawiły

się w tak zwanej pribałtyce, Litwa,

Łotwa i Estonia ze względu na swój brak

głębi operacyjnej pozostają najbardziej

dogodnymi celami rosyjskiej

pełnoskalowej agresji. Celem wariantu

lodołamacz jest zajęcie wszystkich

trzech nadbałtyckich stolic: Wilna, Rygi

oraz Stalina. W ten sposób Rosja chce

nie tylko rozciągnąć swoje władztwo nad

tak zwaną Pribautyką, ale również

doprowadzić do rozpadu paktu

bałtyckiego, pokazując, że blok ten nie

ma szans w starciu z Rosją. Gry wojenne,

które prowadzone były przed 2022 rokiem

zakładały, że Rosja będzie w stanie

opanować co najmniej jedną z

nadbałtyckich stolic w ciągu zaledwie 60

godzin. Realizacja takich planów w 2034

roku jest już jednak mało prawdopodobna.

Tempo natarcia rosyjskich wojsk

spowalniać będą bowiem fortyfikacje

tworzące bałtycką linię obronną. W

skrajnych przypadkach może dojść nawet

do zablokowania natarcia poszczególnych

rosyjskich oddziałów. W efekcie rosyjski

sztab generalny szacuje, że potrzebuje

nie 60 godzin, ale co najmniej aż

siedmiu dni na samo dotarcie do którejś

z nadbałtyckich stolic. Do tego dochodzi

jeszcze kwestia walk miejskich w

sytuacji, gdyby przeciwnik próbował

przekształcić stolicę w miastotwierdzę i

czekać na odsiecz ze strony sojuszników.

Brak możliwości szybkiego zwycięstwa

oznacza, że Rosja od pierwszego dnia

musi podjąć szereg agresywnych kroków

nie tylko wobec krajów bałtyckich, ale

również wobec ich sojuszników, głównie

przeciwko Polsce i Szwecji, tak aby

uniemożliwić im szybkie przyjście krajom

bałtyckim z pomocą.

W praktyce oznacza to, że do listy

rosyjskich celów dopisane zostają dwie

ambitne pozycje. Zamknięcie przesmyku

suwalskiego oraz zajęcie Gotlandii. Choć

wejście Szwecji i Finlandii do NATO, a

następnie do paktu bałtyckiego wzmocniło

obronę Litwy, Łotwy i Estonii, to jednak

nie rozwiązało problemu braku głębi

strategicznej tych krajów oraz

ograniczonych możliwości zaopatrywania

ich. Mimo dominacji wojsk paktu

bałtyckiego na morzu, infrastruktura

portowa, Litwy, Łotwy i Estonii może

zostać łatwo uszkodzona, uniemożliwiając

przerzut wsparcia drogą morską.

Najwygodniejszym połączeniem do

przerzutu wsparcia nadal pozostaje

lądowy przesmyk suwalski. Jednocześnie

jest to połączenie szczególnie

niebezpieczne, narażone na rosyjskie

uderzenie zarówno z obwodu królewkiego,

jak i z Białorusi. W momencie wybuchu

wojny Rosjanie będą dążyli do tego, aby

za wszelką cenę przeciąć przesmyk

suwalski, tak aby uniemożliwić wojsku

polskiemu przyjście na pomoc Litwie.

Choć w najwęższym punkcie przesły

suwalski ma zaledwie 65 km, to jego

przecięcie przez Rosjan wcale nie jest

łatwą operacją. Pomijając już kwestię

bałtyckiej linii obronnej, która

wznoszona jest po obu stronach

przesmyku, to Rosja nie posiada dobrych

pozycji wyjściowych do ataku na tym

obszarze. Główna oś transportowa

Przesmyku Suwalskiego to oś północ

południe, a nie zachód wschód. W teorii

najłatwiejszym sposobem na blokadę

przesmyku jest zajęcie miasta Suwałki po

polskiej stronie granicy. Uderzenie na

Suwałki to jednak logistyczny koszmar.

Zarówno rosyjskie ugrupowania z

Królewca, jak i Białorusi musiałyby

bowiem przebijać się przez lasy i bagna.

Ponadto Suwałki to również duże ryzyko

polityczne. Należy pamiętać, że mimo

rosnącego izolacjonizmu USA amerykańscy

żołnierze nadal stacjonują na terenie

Polski.

Łatwiej jest przeprowadzić uderzenie po

litewskiej stronie granicy. Tutaj

również występuje gęsto zalesiony teren,

ale tylko od strony Białorusi. Od

zachodu znajduje się otwarty teren i

dobre połączenie drogowe królewiec

Mariampol. Tyle że do pełnego zamknięcia

przesmyku suwalskiego po litewskiej

stronie granicy nie wystarczy samo

zajęcie Maripola. Rosjanie musieliby

zdobyć także olitę, którą od strony

Białorusi osłania Niemen i gęste lasy. W

efekcie pełna blokada przesmyku

suwalskiego wydaje się niewykonalna w

ciągu pierwszych 72 godzin walk. Mimo to

nawet częściowe zamknięcie Przesmyku, a

nawet ustanowienie rosyjskiej kontroli

ogniowej nad przesmykiem to duży problem

dla wojska polskiego. Polskie kolumny

idące na Litwę będą bowiem narażone na

rosyjski ostrzał, a część jednostek

wojska polskiego będzie trzeba delegować

do obrony przesmyku przed uderzeniem z

Królewca i Białorusi.

Całkowita lub częściowa blokada

przesmyku byłaby niebezpieczna dla paktu

bałtyckiego, zwłaszcza w pesymistycznym

scenariuszu, w którym Rosjanom udałoby

się szybko przełamać obronę Litwy, Łotwy

i Estonii oraz szybko podejść pod którąś

z nadbałtyckich stolic. Wojsko polskie,

które powinno w takiej sytuacji przyjść

obleżonej stolicy z pomocą, byłoby

wiązane walką na wysokości przesmyku.

Warto pamiętać, że Warszawa jednak

również posiada możliwość eskalacji. W

2034 roku Polska dysponuje bardzo

rozbudowanymi siłami rakietowymi

wyposażonymi w wyrzutnie HMARS i Chunmo

oraz chałbice samobieżne K9 i krab. To

daje Polsce unikalne zdolności do

uderzeń na głębokie zaplecze rosyjskiego

frontu, tak na terenie obwodu

królewieckiego, jak i Białorusi.

Możliwość przeniesienia wojny na

terytorium przeciwnika powinna przynieść

dużo lepsze rezultaty dla obrony

przesmyku. niż ograniczenie działań

zbrojnych wyłącznie do terytorium Litwy.

Przynajmniej w teorii, bo Polska w 2034

roku nadal nie dysponuje jasnymi

dyrektywami strategicznymi na wypadek

wojny z Moskwą, a część środowiska

politycznego twierdzi, że atak na obwód

królewiecki lub Białoruś doprowadziłby

do użycia broni jądrowej przez Moskwę. W

sytuacji pełnoskalowej inwazji na kraje

bałtyckie kluczowe znaczenie będzie miał

nie tylko przesmyk suwalski, ale również

Gotlandia. Szwedzka wyspa położona na

środku Morza Bałtyckiego. Gdyby Rosjanie

byli w stanie opanować Gotlandię,

mogliby rozmieścić na niej systemy

antydostępowe, utrudniając operacje

morskopowietrzne paktowi bałtyskiemu. W

ten sposób Bałtyk przestałby być

wewnętrznym jeziorem sił sojuszniczych.

Rosyjscy sztabiści poświęcają dużo uwagi

Gotlandii. Jednak nie tylko oni zdają

sobie sprawę ze strategicznego znaczenia

wyspy. Jeszcze przed wybuchem wojny na

Ukrainie Szwecja zaczęła wzmacniać

lokalny garnizon, między innymi

reaktywując pułk gotlandzki wyposażony w

czołgi Leopard 2 i wozy bojowe CV90. Od

tamtej pory szwedzka obecność na wyspie

stale rośnie. W 2034 roku lokalny

garnizon liczy blisko 4000 żołnierzy, a

na wyspie rozmieszczone są systemy

obrony powietrznej Patriot oraz Iris.

Przyjmując nawet optymistyczne dla

Rosjan założenie, że rosyjskie siły

byłyby w stanie przeniknąć na Gotlandię,

to pełne przejęcie kontroli nad wyspą

wydaje się bardzo mało prawdopodobne,

jeśli w ogóle możliwe.

Mimo to atak na Gotlandię, tak jak

uderzenie na przesmyk suwalski jest

koniecznością operacyjną. Rosjanie

potrzebują bowiem związać Polskę i

Szwecję walką, tak aby zapewnić sobie

jak najwięcej czasu do rozprawy z Litwą,

Łotwą i Estonią.

Rosyjskie uderzenie na kraje bałtyckie

będzie z pewnością wielowymiarowe,

podobnie jak atak na Ukrainę.

Główne osie rosyjskiego uderzenia będą

prawdopodobnie przebiegały wzdłuż

kluczowych szlaków drogowych. I tak

można wyobrazić sobie, że atak na Litwę

wyjdzie z dwóch kierunków. Z obwodu

królewieckiego przeprowadzone zostanie

uderzenie na Mariampol. A z Białorusii

Lida Oszmiana na Wilno. Uderzenie na

Łotwę poprowadzone zostanie przez

Dyneburg i Rżycę, tak aby szybko dotrzeć

do Jekabils, a następnie do Rygii,

przecinając kraj na dwie części.

Uderzenie na Estonię nastąpi natomiast

przez Narwę i woru. Należy ponadto

zakładać, że chcąc wywołać większy chaos

w szeregach przeciwnika oraz zniwelować

znaczenie bałtyckiej linii obronnej,

Rosjanie przeprowadzą szereg odważnych

operacji desantowych z morza i

powietrza, próbując przejąć kontrolę nad

portami i lotniskami przeciwnika.

Jednocześnie agresji towarzyszyć będzie

szereg działań hybrydowych wymierzonych

w kluczową infrastrukturę. na przykład

podmorskie kable energetyczne i

telekomunikacyjne znajdujące się na dnie

Bałtyku. Dodatkowo w ramach działań

hybrydowych Rosjanie będą w stali

wykorzystać ludność rosyjskojęzyczną

zamieszkującą kraje bałtyckie. Ludność

ta może być wykorzystana do rekrutacji

potencjalnych sabotażystów i

dywersantów. A ponadto Kremn może używać

argumentu ochrony ludności

rosyjskojęzycznej jako pretekstu i

uzasadnienia swojej agresji. Kluczowe

znaczenie dla powodzenia rosyjskiego

planu pełnoskalowej agresji będzie miało

przede wszystkim utrzymanie elementu

zaskoczenia. Rosja będzie chciała ukryć

swoje przygotowania do wojny pod osłoną

ćwiczeń Zapad 34. A zatem podobnie jak w

przypadku agresji na Ukrainę, gdy

również ćwiczenia zapadł, zostały

wykorzystane do ukrycia prawdziwych

zamiarów Kremla.

Koncentracja ludzi i sprzętu z pewnością

nie umknie uwadze krajów paktu

bałtyckiego. Otwartym pozostaje jednak

pytanie, czy wzmożona aktywność Rosjan

zostanie prawidłowo oceniona jako

przygotowania do wojny. Ta kwestia jest

kluczowa, bo jeśli Rosja straci element

zaskoczenia, spadną również rosyjskie

szanse na skuteczny podbój krajów

bałtyckich.

Pakt potrzebuje czasu na mobilizację

swoich zasobów wojskowych. Szczególnie

istotne jest to w przypadku Litwy, Łotwy

i Estonii, które dysponują bardzo

skromnymi siłami zbrojnymi i będą

potrzebowały mobilizacji rezerwistów,

aby w pełni obsadzić fortyfikację

bałtyckiej linii obronnej. Z perspektywy

paktu korzystne byłoby również

wzmocnienie obrony krajów bałtyckich

sojuszniczymi kontyngentami wojskowymi i

rozbudowa lokalnych zapasów uzbrojenia i

paliwa, tak aby jednostki dyslokowane na

terenie krajów bałtyckich mogły operować

nawet sytuacji odcięcia przesmyku

suwalskiego.

Wszystko rozbija się nie tylko o wczesne

zrozumienie intencji Rosjan, ale również

o wolę polityczną poszczególnych krajów

członkowskich pantu. Najbardziej

alarmistycznie do sprawy będą

podchodziły z pewnością Litwa, Łotwa i

Estonia. które nie będą potrzebowały

zbyt wielu argumentów, aby ogłosić

mobilizację. Inaczej sprawa może

wyglądać w Polsce, nie mówiąc już o

Finlandii czy Szwecji.

Kluczową rolę we wczesnym wykryciu

prawdziwych intencji Rosji mogą odegrać

Stany Zjednoczone, które dzięki

obrazowaniu satelitarnemu oraz siatce

agentów dobrze znały intencje Rosjan w

2022 roku. Należy zakładać, że w 2034

Amerykanie również szybko ustalą jaki

jest prawdziwy cel Kremla. Pytanie

jednak, czy Ameryka pod rządami J.

Devansa przekaże te informacje

Europejczykom. Biorąc pod uwagę, że

zakładamy, że amerykańska obecność

wojskowa na terenie Polski i Rumunii,

choć ograniczona, będzie trwała, to

należy zaułożyć, że ustalenia

amerykańskiego wywiadu zostaną

przekazane do Europy, a przynajmniej do

samej Warszawy. Przy scenariuszu

pełnoskalowej inwazji Rosji na kraje

bałtyckie przyjmijmy pozytywne dla

Kremla założenie, że NATO nie odegra

żadnej większej roli. Tak jak

wspomnieliśmy już wcześniej, scenariusz

zakłada, że w 2034 roku NATO jest

organizacją dysfunkcyjną, na której

ciężkie piętno odcisnął nie tylko spór

między USA a Europą, ale również

partykularne interesy poszczególnych

krajów europejskich. Dla przykładu

Niemcy rządzone przez AfD nie są skore

do jakiejkolwiek pomocy w obronie

wschodniej flanki, a pakt bałtycki

krytykują jako projekt agresywny i

prowokacyjny wobec Rosji. Mimo sporów w

obrębie NATO należy zakładać, że USA

utrzyma pewną, choć ograniczoną obecność

wojskową na starym kontynencie, w tym na

wschodniej flance. W naszym scenariuszu

zakładamy, że po kilkuset amerykańskich

żołnierzy będzie stacjonowało zarówno w

Polsce jak i w Rumunii. W przypadku

pełnoskalowej rosyjskiej agresji wojska

USA stacjonujące w Polsce będą odgrywały

zasadniczo dwie role. Z jednej strony

będą blokowały swobodę operacyjną

Rosjan. Moskwa będzie chciała utrzymać

Stany Zjednoczone poza wojną. Dlatego

najprawdopodobniej nie zdecyduje się na

wkroczenie w głąb polskiego terytorium.

Nawet scenariusz blokady przesmyku

suwalskiego realizowany będzie głównie

przez działania po litewskiej stronie

granicy. Wszystko po to, aby nie

sprowokować Amerykanów.

W podobny sposób amerykańska obecność

wojskowa może jednak blokować polską

swobodę operacyjną. Waszyngton może

bowiem naciskać na Warszawę, aby nie

ostrzeliwać terytorium obwodu

królewieckiego oraz Białorusii. USA mogą

bowiem uważać, że taki atak

doprowadziłby do użycia broni jądrowej

przez Rosję. Nieposłuchanie Waszyngtonu

może doprowadzić do całkowitego

wycofania amerykańskich wojsk z Polski.

Rosyjscy sztabiści prowadzą 100 iteracji

gry wojennej opartej o wariant

lodołamacz, czyli pełnoskalowej inwazji

na kraje bałtyckie. Wyniki okazały się

niezadowalające. W 75% przypadków

wariant lodołamacz prowadzi do

strategicznego niepowodzenia Rosji. Nie

oznacza to, że operacja jest

niewykonalna. Jednak warunki powodzenia

pełnoskalowej agresji są wyjątkowo

wąskie i wymagają zbieżności kilku

czynników jednocześnie.

Rosyjski sukces zależy przede wszystkim

od ukrycia prawdziwych intencji sił,

które będą gromadzone w obwodzie

królewieckim na Białorusi oraz wzdłuż

granic z Łotwą i Estonią. Brak

ogłoszenia chociaż częściowej

mobilizacji przez pakt bałtycki oraz

utrzymanie przez Rosjan elementu

zaskoczenia znacząco wzmacniają szansę

na sukces. Nawet jednak w takich

przypadkach rosyjscy sztabiści

natrafiają na istotne ograniczenia. Po

100 iteracjach wariantu lodołamacz

okazuje się bowiem, że o ile szanse na

dotarcie pod jedną z bałtyckich stolic w

ciągu pierwszych siedmiu dni wojny

wynoszą około 45% to już pełne zajęcie

Wilna, Rygi czy Talina w tym terminie

szacowane jest na zaledwie 20%.

Nawet zajęcie Wilna, które od granicy

dzieli niecałe 30 km okazywało się dużym

wyzwaniem. Stolica Litwy jest odsłonięta

od wschodu gęsto zalesionym terenem,

który wymuszał na rosyjskich kolumnach

poruszanie się jedyną dogodną drogą w

tym regionie, czyli Ośmiana Wilno,

stając się łatwym celem dla litewskich

obrońców. Dodatkowo rosyjskie możliwości

manewru i obejścia miasta ogranicza

rzeka Wilia, która przepływa przez

miasto oraz tereny leśne wokół Wilna.

Choć Wilno od granicy dzieli niecałe 30

km, to w rosyjskich symulacjach dotarcia

z Białorusi do miasta i zajęcie

dogodnych pozycji do szturmu zajmowało

przeciętnie między piątym a 9 dniem

wojny. Rosyjskie kolumny idące z

królewca, które mają do pokonania około

150 km, potrzebowały jeszcze więcej

czasu, a często zdarzało im się, że były

blokowane na wschód od Mariola, gdzie

musiały mierzyć się z oddziałami Wojska

Polskiego idącego na pomoc obrońcom

Wilna lub litewskimi redutami

działającymi w ramach bałtyckiej linii

obronnej. Gry wojenne dostarczyły

Rosjanom równie ważnych informacji w

zakresie walk na przesmyku suwaldzkim. W

większości scenariuszy Rosjanom udawało

się w ciągu pierwszych 72 godzin wojny

ustanowić kontrolę ogniową nad

Przesmykiem. Droga Suwałki, Mariampol

oraz Augustów Olita zostają zamienione w

drogi śmierci, zadając duże straty

polskim oddziałom próbującym przyjść na

pomoc Litwie. Fizyczne zamknięcie

Przesmyku przez rosyjskie siły lądowe

było jednak o wiele trudniejszym

zadaniem, które nie zawsze udawało się w

rosyjskich symulacjach. O ile rosyjskie

uderzenie z królewca było w stanie zająć

Mariampol, to uderzenie na przesmyk

suwalski z obszaru Białorusii,

najczęściej grzęzło w gęsto zalecionych

terenach wschodniej Litwy, dodatkowo

poprzecinanych przez rzekę Niemen.

Analizując potencjalne scenariusze walk,

Rosjanie natrafili również na inny

problem. polskie siły rakietowe. Jeśli

wojsko polskie przeprowadziłoby

zmasowany ostrzał rakietowy obwodu

królewieckiego i zachodniej Białorusi,

spadłyby nie tylko szanse na fizyczne

przecięcie przesmyku suwalskiego przez

Rosjan, ale również na utrzymanie

rosyjskiej kontroli ogniowej nad tym

obszarem. Postawa Warszawy stawała się

kluczowa dla powodzenia całego

rosyjskiego planu wojennego.

Z wszystkich celów operacyjnych wariantu

lodołamacz najbardziej jednorodne wyniki

generowała Gotlandia, której to próby

opanowania kończyły się w

przytłaczającej większości symulacji

rosyjską porażką. Silny szwedzki

garnizon na wyspie połączony z lokalną

przewagą w powietrzu i na morzu

sprawiał, że Rosjanie nie mogli liczyć

tutaj na element zaskoczenia. Każdy ruch

rosyjskich jednostek desantowych z

Bałtyjska był momentalnie wykrywany

przez siły paktu bałtyckiego. Nawet

jeśli Rosjanom udawało się wylądować na

wyspie, to ich linie zaopatrzeniowe

odcinane były przez szwedzkie okręty

podwodne, a rosyjski desant szybko

niszczony przez szwedzki garnizon.

Jedynym scenariuszem, w którym Rosjanie

odnosili jakikolwiek sukces na Gotlandii

były zmasowane uderzenia rakietowe na

instalacje wojskowe rozmieszczone na

wyspie połączone z desantem z morza i

powietrza, który wykorzystywałby statki

cywilne tak, aby maskować rosyjskie

przygotowania. Nawet jednak w takim

scenariuszu Rosjanie mieli duże problemy

z utrzymaniem chociaż części kontroli

nad wyspą.

Analizując kwestię Gotlandii, Rosjanie

doszli do wniosku, że ewentualny atak na

wyspę może co najwyżej wprowadzić chaos

w szwedzkich szeregach i odciąć uwagę

Sztokholmu od wydarzeń w krajach

bałtyckich, lecz nie zakończy się

trwałym opanowaniem wyspy przez siły

rosyjskie.

Finalnie wnioski płynące ze 100 iteracji

wariantu lodołamacz były dość

pesymistyczne. W większości przypadków

Rosjanie w trakcie pierwszych siedmiu

dni wojny nie byli w stanie opanować

żadnej z nadbałtyckich stolic. A

stopniowe wchodzenie do walki oddziałów

polskich, szwedzkich i fińskich

prowadziło do istotnego wyhamowania

rosyjskiego natarcia i przejścia do

wojny pozycyjnej. Rosjanie uznali, że

kluczowe dla sukcesu wariantu lodołamacz

jest rozpoczęcie wojny w sytuacji

pełnego zaskoczenia oraz bierna postawa

Warszawy. Szanse na zajęcie krajów

bałtyckich rosły wręcz wykładniczo w

scenariuszach, w których Polska

rezygnowała z przyjścia na pomoc Litwie,

Łotwie i Estonii.

Jak jednak zapewnić sobie bierność

Polski? Rosyjscy sztabiści wskazali na

kilka możliwości.

Pierwsza opcja zakłada wciągnięcie do

gry Waszyngtonu. Choć w 2034

Europa pogrążona jest w sporze z

Ameryką, to sama Warszawa otrzymuje dość

bliskie relacje z administracją JD

Vansa, a w Polsce stacjonuje kilkuset

amerykańskich żołnierzy. Ten

amerykańsko-polski sojusz będący filarem

polskiego bezpieczeństwa jest

jednocześnie potencjalnym narzędziem

nacisku w rękach Moskwy. Jeśli

Waszyngton uzna, że wejście Polski do

konfliktu bałtyckiego jest sprzeczne z

amerykańskimi interesami, bo grozi na

przykład rosyjskim uderzeniem nuklearnym

czy wciągnięciem w wojnę Stanów

Zjednoczonych, to administracja VANSA

może aktywnie powstrzymywać Warszawę

przed udzieleniem pomocy Litwie, Łotwie

i Estonii. Grunt pod taki scenariusz

może przygotowywać rosyjska dyplomacja i

wywiad, które w miesiącach

poprzedzających wojnę mogą przekonywać,

że rosnące napięcia między Rosją a

krajami bałtyckimi stanowią lokalny

spór, który nie dotyczy bezpośrednio ani

Polski, ani Stanów Zjednoczonych. A

jakikolwiek atak wojska polskiego na

obwód królewiecki lub Białoruś zostanie

przez Moskwę potraktowany jako kasus

Beli wymagający odpowiedzi nuklearnej.

Waszyngton, który w tym scenariuszu chce

za wszelką cenę uniknąć eskalacji z

Rosją, stałby się de facto głównym

gwarantem tego, że Polska pozostanie

bierna wobec rosyjskiego ataku.

Druga możliwość zapewnienia sobie

bierności Polski to operacja hybrydowa.

FSB i GRU od lat budują w Polsce sieć

agentów wpływu, sabotażystów i

prowokatorów. Wystarczy spojrzeć na

rosnącą liczbę wykrytych rosyjskich

operacji na polskim terytorium w latach

2022-2025

rosyjscy sztabiści rozważali możliwość

przeprowadzenia serii skoordynowanych

ataków na polską infrastrukturę

krytyczną. Elektrownie, węzły kolejowe,

magazyny paliwa tuż przed lub w

pierwszych godzinach uderzenia na kraje

bałtyckie. Celem nie byłoby trwałe

sparaliżowanie Polski, lecz wywołanie

chaosu decyzyjnego i zmuszenie rządu w

Warszawie do skupienia się na własnym

podwórku zamiast na Litwie. Operacja

taka miałaby jeszcze jeden efekt.

Mianowicie polska opinia publiczna

widząc ataki na własnym terytorium

mogłaby być mniej skłonna do popierania

rządu wysyłającego wojsko za granicę.

Wreszcie w rosyjskich planach przewija

się również tak zwana oferta

porozumienia suwalskiego, która może

stanowić samodzielną opcję lub

uzupełnienie wariantu hybrydowego.

Mianowicie w pierwszych godzinach

konfliktu Moskwa może przekazać

Warszawie ofertę dyplomatyczną, która

zostałaby ujawniona opinii publicznej.

Rosja nie atakuje terytorium Polski, nie

narusza przestyku suwalskiego po

polskiej stronie granicy oraz oferuje

traktat o wspólnym bezpieczeństwie. W

zamian za to Moskwa oczekuje, że

Warszawa zachowa neutralność względem

specjalnej rosyjskiej operacji wojskowej

prowadzonej na terenie krajów

bałtyckich. Brak naruszenia polskiego

terytorium stanowiłoby paliwo polityczne

dla oponentów polskiej interwencji, a

takich z pewnością nie brakowałoby w

polskim sejmie. Również Waszyngton

mógłby wykorzystać tę rosyjską ofertę do

wzmocnienia nacisków na Polskę, aby

pozostawała neutralna.

Rosyjskie próby zagwarantowania sobie

biernej postawy Polski

najprawdopodobniej jednak zakończą się

porażką, a Warszawa finalnie wejdzie do

wojny. Przez kilkaset lat swojej

historii Polska notorycznie musiała

mierzyć się z zagrożeniem płynącym z

Rosji. Narracja o możliwości

porozumienia z Moskwą zostanie zatem

odebrana najprawdopodobniej jak kolejna

próba rosyjskiego oszustwa. Niemniej

jednak kombinacja choćby dwóch lub

trzech z wymienionych narzędzi mogłaby

ograniczyć polską odpowiedź na przykład

poprzez brak ataków na Królewiec i

Białoruś lub w ogóle opóźnić polską

reakcję do tego stopnia, że pierwsze

fazy operacji lodołamacz stałyby się

możliwe do wykonania. Klucz do

zwycięstwa w wojnie bałtyckiej nie leży

bowiem wcale na polach Litwy, Łotwy czy

Estonii, lecz w polskim Sejmie i w

białym Domu. W tym przypadku zręczna

polityka może odnieść lepsze skutki niż

pancerne uderzenie.

Wariant drugi. Mgła. Pod wpływem

doświadczeń z wojny na Ukrainie oraz w

związku z niezadowalającymi rezultatami

symulacji wariantu lodołamacz, część

rosyjskich strategów przekonanych jest,

że Moskwa powinna zrezygnować z

pełnoskolowej wojny z paktem bałtyckim i

postawić na opcję hybrydową, która

przecież dobrze sprawdziła się czy to

przy aneksji Krymu, czy w Donbasie.

Wariantowi hybrydowego uderzenia na

kraje bałtyckie rosyjscy sztabiści

nadają kryptonim mgła. Wariant mgła

składa się z kilku etapów i progów

eskalacji, które będą realizowane w

zależności od rozwoju sytuacji.

Najniższy próg to szerzenie

dezinformacji, a najwyższy to pojawienie

się tak zwanych zielonych ludzików w

jednym z krajów bałtyckich.

Wariant mgła rozpoczyna zakrojona na

szeroką skalę rosyjska operacja

dezinformacyjna, która w każdym z krajów

paktu bałtyckiego przybiera nieco inne

formy, tak aby uwzględnić warunki

lokalne. W krajach skandynawskich nacisk

pada na kwestie budżetowe. Szwedzkie i

chińskie media społecznościowe zalewane

są materiałami pokazującymi

astronomiczne koszty utrzymania paktu,

zmanipulowanymi danymi i fałszywymi

kalkulacjami. Narracja jest prosta. To

nie nasza wojna. Niech Polacy i Bałtowie

sami zapewnią bezpieczeństwo swoim

krajom. W Polsce operacja ma inny smak.

Rosyjska dezinformacja pracuje tu na

dwóch frontach. Z jednej strony wzmacnia

narracje eurosceptyczne i prorosyjskie

wskazując na potencjalne korzyści

normalizacji relacji z Rosją. Na co

przecież zdecydowały się kraje Zachodu

takie jak Francja, Niemcy czy USA. Z

drugiej strony Moskwa próbuje osłabić

relacje polsko-litewskie w oparciu o

historyczne resentymenty wokół

Wileńszczyzny i praw Polaków na Litwie.

W krajach bałtyckich kampania

dezinformacyjna wygląda jeszcze inaczej.

Tutaj chodzi głównie o rosyjską

mniejszość. Społeczności

rosyjskojęzyczne, szczególnie w Estonii

i na Łotwie, stają się obiektem

intensywnej operacji wpływu. Rosyjskie

media działające przez nieformalne

kanały budują narrację o systemowej

dyskryminacji i zagrożeniu kulturowym.

Jednocześnie FSB rekrutuje agentów wśród

lokalnych działaczy, organizując

pozornie spontaniczne protesty i

incydenty. Cel jest jeden. Sprawić, aby

kraje bałtyckie musiały zajmować się

wewnętrznymi napięciami, a nie

przygotowaniami do obrony. Gdy operacja

dezinformacyjna zbierze plony, podziały

staną się widoczne, a rosyjska narracja

trafi do debaty społecznej. Moskwa

sięgnie po kolejne narzędzie: sabotaż

infrastruktury krytycznej.

Statki operujące pod fałszywymi

banderami będą systematycznie uszkadzać

podmorskie kable telekomunikacyjne i

energetyczne na dnie Bałtyku. Równolegle

trwać będą cyberataki na infrastrukturę

rządową i wojskową krajów PKT. Wszystkie

te działania będą prowadzone pod progiem

wojny, a przypisanie Rosjanom

odpowiedzialności za te akty będzie

trudne. Stopniowo Rosjanie będą wybierać

do ataku coraz ważniejsze cele.

Wysadzane będą kluczowe mosty i węzły

kolejowe na trasach przerzutowych z

Polski do krajów bałtyckich. Do

eksplozji będzie dochodziło w portach w

Kippedzie, Rydze czy Talinie. Wreszcie

po takim przygotowaniu gruntu Rosjanie

mogą zdecydować się na wykorzystanie

najwyższego progu eskalacji w obrębie

wariantu mgła, czyli zielone ludziki.

Podobnie jak na Krymie czy w Donbasie,

Rosja może wykorzystać obecność

mniejszości rosyjskiej w krajach

bałtyckich jako pretekst do takiej

operacji. Najlepszym miejscem do

wprowadzenia zielonych ludzików do akcji

jest Narwa w Estonii lub Dyneburg na

Łąwie. W pierwszy mieście aż 95%

mieszkańców to Rosjanie lub osoby

rosyjskojęzyczne. W Dneburgu ten odsetek

wynosi około 55%. Na taki atak

szczególnie narażona jest narwa, która

położona jest bezpośrednio przy granicy

z Rosją.

Rosyjskie służby działając przez sieć

agentów FSB i werbując lokalną ludność

mogą zręcznie zainscenizować w nerwie

scenariusz krymski. Początkiem może być

na przykład sprawa pobicia

rosyjskojęzycznych aktywistów. Ataki na

lokalne jednostki policji, demonstracje

i zamieszki uliczne. Materiały z takich

wydarzeń byłyby skrupulatnie nagrywane i

kolportowane przez rosyjskie media i

dyplomację. Towarzyszyłaby im narracja o

prześladowaniu mniejszości rosyjskiej w

Estonii i bierności świata wobec tych

cierpień. Wydarzenia te byłyby

pretekstem do ogłoszenia powstania tak

zwanej narewskiej Republiki Ludowej,

której władze zwróciłyby się do Moskwy z

prośbą o protekcję. To wystarczyłoby

Władimirowi Putinowi jako pretekst do

ogłoszenia interwencji zbrojnej. W ciągu

kilku godzin rosyjskie wojska

przekroczyłyby granicę i wkroczyły do

Narwy. Działania te wspierane byłyby

przez rosyjskie grupy dywersyjno

sabotażowe, które Moskwa w tygodniach

poprzedzających kryzys wysłałaby do

Narwy. Cel rosyjskich działań w Estonii

byłby ograniczony. Rosjanie nie byliby

zainteresowani zajęciem całej Estonii, a

jedynie samej Narwy. Po przejęciu

kontroli nad miastem ogłosiliby

rozciągnięcie nad nim rosyjskiego

parasola nuklearnego i zażądali

natychmiastowych negocjacji w sprawie

ochrony rosyjskiej mniejszości w

pozostałych krajach bałtyckich.

Wariant mogła jest być może

najtrudniejszym możliwym scenariuszem z

perspektywy paktu bałtyckiego. Rosyjskie

działania prowadzone są bowiem w szarej

strefie i będą inaczej interpretowane

przez każdy z krajów paktu. Łotwa nawet

jeśli uzna, że nie jest to jeszcze

formalna wojna, to i tak będzie żądała

od sojuszników rozpoczęcia operacji

antyterrorystycznej i pozbycia się

rosyjskiej armii z nwy siłą. Inne kraje

paktu mogą jednak tę sprawę bardziej

niuansować i szukać dyplomatycznego

wyjścia z tej sytuacji. Choć wariant

mgła wydaje się bardziej korzystny dla

Rosji, to związany jest z nim szereg

zagrożeń. Przede wszystkim tworzenie

gruntu pod rosyjską operację w Narwie

trwałoby wiele miesięcy i członkowie

paktu bałtyckiego niekoniecznie cały

czas tylko biernie przyglądaliby się

działaniom Rosjan. Pakt mógłby

odpowiedzieć własnymi działaniami

hybrydowymi, zwłaszcza na Białorusi. A

ponadto kraje paktu mogłyby uznać, że

rosyjskie działania stanowią

przygotowania do wojny. Wydaje się, że

zwłaszcza zwiększenie aktywności

rosyjskiej agentury w Narwie nie

umknęłoby uwadze członków paktu i

spotkałoby się ze wzmocnieniem obrony

najważniejszych budynków w mieście.

Wzmocniony garnizon nwy mógłby stanowić

istotne wyzwanie dla rosyjskich

zielonych ludzików, których sukces na

Krymie wynikał przecież przede wszystkim

z całkowitego nieprzygotowania Ukraińców

do takiej formy agresji. Gdyby próba

opanowania nerwy przez Rosjan

doprowadziłaby do długich walk

miejskich, które trwałyby więcej niż 72

godziny, wariant mgła mógłby zakończyć

się de facto strategiczną porażką. Celem

wariantu jest przecież szybkie

zwycięstwo i postawienie paktu

bałtyckiego przed faktem dokonanym.

Tymczasem brak szybkiego opanowania

Narwy doprowadziłby Rosję nad krawędź

pełnoskalowej wojny z paktem, co jak

pokazują symulacje wariantu lodołamacz

nie jest najlepszą opcją dla Rosji.

Wariant trzeci. Kniaź kurbski.

Analizując potencjalne scenariusze

konfrontacji między paktem bałtyckim a

Rosją, należy uwzględnić wszystkie opcje

i to nie tylko te, które zaczynają się

od takiej czy innej formy rosyjskiej

agresji. Warto zwrócić uwagę na

Białoruś, która jest w zasadzie jedynym

państwem członkowskim ZSRR, który

Moskwie udało się w pełni utrzymać w

rosyjskiej strefie wpływów. Co jeśli

jednak rosyjska władza nad Białorusią

miałaby się załamać? Tutaj na scenę

wkracza wariant trzeci, kniaź kurbski.

Ta nazwa to nawiązanie do postaci

historycznej kniazia Andrija Kurbskiego,

który w X wieku zdradził cara Iwana

Groźnego i przeszedł na stronę

Rzeczypospolitej.

Jest marzec 2034

roku. Rosjanie przygotowują się do wojny

z paktem bałtyckim, jednak najpierw

muszą się zająć kryzysem, który narasta

na Białorusi. Aleksander Łukaszenka ma

już 79 lat i ciężko choruje. Kres jego

rządów jest bliski. Kreml zdaje sobie

sprawę ze stanu zdrowia Łukaszenki i

przygotowuje scenariusze na wypadek

sukcesji.

Łukaszenka, choć politycznie został

całkowicie uzależniony od Moskwy, po

stłumieniu protestów z 2020 roku, nigdy

nie był idealnym wasalem Rosji.

Sprzeciwiał się stacjonowaniu rosyjskich

baz wojskowych na białoruskim

terytorium. Nie wysłał białoruskich

żołnierzy na Ukrainę, kiedy Putin tego

oczekiwał. Przez całe dekady balansował

między wschodem a zachodem, chroniąc

resztki swojej autonomii. Po zakończeniu

wojny na Ukrainie Kreml zaczął umacniać

swoje wpływy na Białorusi obsadzając

kluczowe stanowiska w państwie swoimi

ludźmi, ograniczając polen manewru

Łukaszence.

Współpracownicy Putina są jednak

podzieleni co do tego, jak powinna

wyglądać przyszłość Białorusi po śmierci

Łukaszenki. Jedni uważają, że Białoruś

powinna zostać anektowana i dołączyć do

Federacji Rosyjskiej jako kolejna

republika. Inni uważają, że nie jest to

konieczne, gdyż Białoruś i tak znajduje

się de facto pod kontrolą Moskwy, a

formalna aneksja mogłaby wywołać

antyrosyjskie protesty. Zanim Kreml

podjął finalną decyzję, z Mińska

nadchodzi wiadomość.

12 marca 2034 roku o 21:47

Aleksander Łukaszenka umiera na rozległy

zawał serca swojej rezydencji

mieszczącej się w miejskiej dzielnicy

Drozdny. Wiadomość, jego śmierci trafia

najpierw na Kreml, a dopiero z

kilkugodzinnym opóźnieniem informację tę

podaje białoruska telewizja państwowa.

Zgodnie z białoruską konstytucją władzę

w kraju przejmuje Natalia Koczanowa,

przewodnicząca izby wyższej

białoruskiego parlamentu. Faktyczna

władza trafia jednak w ręce generała

Aleksandra Wołfowicza, sekretarza Rady

Bezpieczeństwa, który dysponuje pełnym

poparciem Kremla.

Na wieść o śmierci Łukaszenki w Mińsku i

innych białoruskich miastach wybuchają

spontaniczne protesty, które w kolejnych

dniach szybko nabierają na silę.

Demonstracje napędzają nie tylko

nadzieje na demokratyzację kraju po

śmierci Łukaszenki, ale również plotki o

planach aneksji Białorusi przez Rosję.

Kreml co prawda dementuje te informacje,

ale to nie wystarcza, aby uspokoić

sytuację. Rządowa telewizja przedstawia

protesty jako zachodni spisek, a siły

bezpieczeństwa otrzymują rozkaz

pacyfikacji protestów, zanim urosną w

siłę. W Mińsku Omon staje po stronie

rządu i wykonuje rozkaz, a ulice

spływają krwią. Nie wszędzie jest jednak

tak samo. W miastach zachodniej

Białorusi dochodzi do masowych dezercji

i przechodzenia żołnierzy, policjantów i

innych służb na stronę protestujących.

Wrześciu cały lokalny garnizon

przechodzi na stronę protestujących,

którzy przejmują w ten sposób kontrolę

nad miastem. Granica z polską zostaje

otwarta, a na Białoruś ściągają

opozycjoniści, którzy do tej pory

przebywali w Polsce i w krajach

bałtyckich. Opozycjoniści proklamują w

Brze powstanie Republiki Wolnej

Białorusii. Zapowiadają demokratyzację

kraju, zachęcają policję i wojsko do

przejścia na swoją stronę oraz domagają

się wycofania rosyjskich wojsk z

terytorium Białorusi. Na apel z Brześcia

odpowiadają Grodno, Baranowicze, Lida i

Pińsk. Wszędzie tam lokalne oddziały

policji i wojska przechodzą na stronę

wolnej Białorusi.

Kreml nie może dłużej tolerować takiej

sytuacji. Putin rozkazuje rozpoczęcie

operacji antyterrorystycznej, której

celem, jak deklaruje, jest pomoc

legalnym władzom Białorusii, które padły

ofiarą polsko-litewskiego spisku. Gdy

rosyjskie oddziały zaczynają napływać na

Białoruś, rząd wolnej Białorusi prosi

kraje paktu bałtyckiego o pomoc i

interwencję humanitarną.

W tym momencie rozpoczyna się kluczowa

gra. Pakt bałtycki stoi przed

historyczną możliwością wyrwania

Białorusii z rosyjskiego uścisku. Czy

członkom paktu starczy jednak ku temu

woli politycznej?

Kwestia Białorusi z pewnością podzieli

kraje członkowskie. Litwa, Łotwa i

Estonia będą najgłośniej domagały się

uznania rządu wolnej Białorusii i

przeprowadzenia interwencji zbrojnej.

Pozbycie się Rosjan z Białorusi mogłoby

zabezpieczyć wschodnią flankę sojuszu i

oddalić rosyjskie zagrożenie daleko od

krajów bałtyckich. Polska może mieć

problem z zajęciem tak jednostronnego

stanowiska. Część środowisk politycznych

z pewnością będzie domagała się

interwencji humanitarnej. Jeśli nie z

powodu apelu rządu w Brześciu, to

chociaż w obronie polskiej mniejszości

na Grodzińszczyźnie. Inni jednak będą

ostrzegać, że Białoruś objęta jest

rosyjskim parasolem nuklearnym, a nawet

ograniczona interwencja doprowadzi do

pełnoskalowej wojny z Rosją. Z pewnością

ewentualną interwencję będzie próbowała

również zablokować administracja Jay

Vansa. Przeciwko interwencji najpewniej

opowie się również Finlandia i Szwecja,

dla których Białoruś pozostaje odległym

teatrem działań. Tymczasem decyzję

należy podjąć szybko. Po tygodniu od

śmierci Łukaszenki Białoruś podzielona

jest na dwie części. Wschód kraju wraz z

Mińskiem kontroluje generał Aleksandr

Wołfowicz dysponując wsparciem Moskwy.

Zachód kraju kontroluje natomiast rząd

wolnej Białorusii, który teraz przeniósł

siedzibę do Grodna.

Z każdym dniem na Białoruś napływać

będzie coraz więcej rosyjskich

jednostek, które wkrótce rozpoczną

rozprawę ze zbuntowanymi częściami

kraju. Jeśli pakt bałtycki faktycznie

chce wyrwać Białoruś z rosyjskiej strefy

wpływów, musi interweniować natychmiast.

Przedstawiliśmy w tym odcinku

hipotetyczny scenariusz konfrontacji

zbrojnej Rosji z paktem Bałtyckim w 2034

roku. W każdym z tych scenariuszy

zwycięstwo Rosji nie było pewne.

Pokazują, że w konfrontacji z Rosją nie

zawsze stoimy na przegranej pozycji. Tym

bardziej, jeśli do konfrontacji z Rosją

przystępujemy nie indywidualnie, lecz w

ramię w ramię z Litwinami, Łotyszami,

Szwedami, Finami, jak i innymi narodami,

które rozumieją cenę wolności.

Ekstrapolacja wydarzeń i trendów tak

daleko jak 8 lat naprzód jest rzecz

jasna obarczona olbrzymim marginesem

błędu. Dlatego warto przypomnieć, że ten

odcinek nie służy przewidywaniu

przyszłości, ale analizie przypadku. W

rzeczy samej po drodze znajdziemy

mnóstwo punktów, które sprawiłyby, że

Rosjanie nie mieliby szans nawet myśleć

o jakiejkolwiek wojnie ofensywnej w

Europie. Sama Ukraina w naszym

scenariuszu przestawiona z perspektywy

Kremla w kondycji przez niego pożądanej

stanowi kluczowy czynnik wiążący. Jeśli

Kijów dalej pałałby resentymentem

antyrosyjskim, a jego pozycja

gospodarcza społeczna byłaby bardziej

umiarkowana, to każda ruchawka na

północy Europy może skutkować próbą

ukraińskiej rekonkwisty na południowym

podbrzuszu Rosji. Dlatego niezależny

Kijów na pewno również blisko

współpracowałby z paktem bałtyckim, a

może nawet do niego dołączył.

Podobnie ma się kwestia z Ameryką.

Pozytywny dla Kremla trend może się

utrzymać, ale nie musi. Do tego dochodzi

rosyjska odnowa gospodarcza i

dyplomatyczna. U nas zakładamy proces

dla Moskwy bezproblemowy, a jasnym jest,

że będzie to wielkie wyzwanie nawet w

przypadku zawieszenia broni. Dlatego

uspokajając realne prawdopodobieństwo

realizacji takiego scenariusza w

obecnych realiach jest niskie lub bardzo

niskie. Jeśli jednak do konfrontacji by

doszło, zaprezentowane dzisiaj

scenariusze pokazują jednocześnie, że w

żadnym przypadku z Rosją nie da się

wygrać bezkosztowo. Zawsze będzie to

kosztowało pieniądze, stracony sprzęt

lub i ludzkie życie. Alternatywa, jaką

jest dostanie się w rosyjską strefę

wpływów jest jednak jeszcze gorsza. Gry

wojenne pokazują również, że do

zwycięstwa nie wystarczy jedynie

nowoczesny sprzęt i zwarte armijne

szeregi. Do zwycięstwa potrzeba również

woli politycznej i woli społecznej.

Widać to zwłaszcza w dylematach

dotyczących użycia polskich wojsk

rakietowych wobec Królewca i Białorusi.

Bierność Warszawy może doprowadzić do

opanowania krajów bałtyckich przez

Rosję.

Oczywiście można łudzić się, że polityka

apismentu, czyli ugłaskiwania wobec

Rosji pozwoli uniknąć kolejnej wojny i

że Rosja finalnie zostanie cywilizowanym

obywatelem Europy. Jak jednak uczą nas

doświadczenia kilkuset ostatnich lat,

takie nadzieje okazywały się zawsze

płonne. Rosja z uporem od lat przypomina

o tym, jak aktualna jest stara łacińska

maksyma. Jeśli chcesz pokoju, gotuj się

do wojny.

Partnerami kanału są KFD, polski

producent suplementów diety i żywności

funkcjonalnej, aplikacja inwestycyjna

XTB, Infarkt, faktury i księgowość w

jednym miejscu, oponeo.pl. Zmień opony

na lepsze w 24 godziny.

Dziękujemy także naszym patronom,

których wsparcie umożliwia nam

tłumaczenie treści na wiele języków.

Niezmiennie również zachęcam do

wspierania akcji Paczki dla Ukrainy.