Chcę dzisiaj pokazać ci, jak możesz

przestać przejmować się wszystkim w

życiu i kiedy możesz świadomie odpuścić,

kiedy będziesz wystarczający.

Zacznę od cytatu Karla Gustawa Junga.

Nie jestem tym, co mi się przydarzyło.

Jestem tym, czym zdecydowałem się stać.

Jak przestać przejmować się wszystkim? A

na pewno zaczynając od subskrybowania

tego kanału, dawania lajku,

komentowania. Będzie okazja jeszcze do

komentowania później trochę w filmie.

Możesz też wesprzeć kanał, jeśli podoba

ci się, co tutaj robię lub zainteresować

się moimi kursami lub coachingiem. Linki

są w opisie.

Gdy przychodzisz na ten świat, to

dostajesz trzy pakiety zasobów. Najpierw

dostajesz pakiet startowy, to znaczy

jesteś małym człowiekiem, genetycznie

spadkobiercą swoich rodziców, a więc w

jakimś stopniu dziedziczysz cechy ich

wyglądu i cechy osobowości. Kształtuje

się wtedy wrażliwość twojego układu

nerwowego, a więc i zdolność do radzenia

sobie zarówno z temperaturą, hałasem czy

presją wywołaną trudnymi emocjami. W tym

pakiecie oczywiście pojawiają się też

pewne tendencje do określonych zaburzeń

rozwojowych czy zaburzeń osobowości oraz

niektórych chorób. Na ten pakiet

startowy wyboru nie masz żadnego, a jego

aktywne kształtowanie się trwa bardzo

burzliwie do mniej więcej 10 roku życia,

a spowalnia dopiero po 25 roku życia.

Potem dostajesz pakiet dorastania. Nie

masz wielkiego wpływu na to, jak twoi

rodzice będą okazywali ci miłość i czy w

ogóle.

Nie masz wpływu na to, czy są czuli i

wyrozumiali, czy raczej przemocowi,

autorytarni i bardzo oceniający.

Nie masz też wpływu na ich choroby czy

to, że się po drodze mogli rozstać i w

ramach rozwodu jeden z nich zrobił sobie

z ciebie kartę przetargową do dowalania

drugiemu.

Nie masz też wpływu na to, jak dużo

wzoru matki i ojca odebrałeś w

dorastaniu, a jednak składa się to na

drugi pakiet, jaki otrzymujesz w życiu,

na pakiet dorastania, pakiet wzorców. co

w jego skład wchodzi, to liczne wzorce

tego, jak budujesz relacje z bliskimi.

Czy unikasz bliskości, czy raczej jej

potrzebujesz i gonisz za nią. To też

sposób, w jaki wyrażasz emocje lub

chowasz je głęboko w sobie, bo na

przykład nie wolno było ci ich okazywać.

To też bardzo ważny wzorzec tego, jak

radzić sobie z problemami, bo to, że

dwoje dorosłych ludzi będzie się

sprzeczać, tak jak twoi rodzice na pewno

się sprzeczali, to jest to pewnik.

Istotne jednak jest jak radzili sobie z

tymi trudnymi chwilami, jak się godzili,

jak o tym rozmawiali i tym sposobem

tego, jak regulowali swoje emocje twoi

rodzice przysiąkniesz też ty.

Ten drugi pakiet wpływa na formowanie

się twojej osobowości, ale daje ci też

sposoby jak funkcjonować w relacjach,

jak radzić sobie z wyzwaniami, jak

radzić sobie z problemami, jak

podchodzić do kłopotów w życiu, jak

opiekować się sobą bądź też porzucać

siebie.

I choć nadal na wiele rzeczy na tym

etapie życia nie masz wpływu, dopiero

uczysz się żyć tak, jak wskazuje ci

twoje otoczenie. Pakiet dorastania

realizuje się głównie do końca nastolwa,

ale może spokojnie kumulować się nawet

do 35 roku życia.

No i pozostaje nam ten trzeci pakiet. To

jest pakiet, który w dużej mierze

przekazujesz sobie sam jako dorosły lub

dostajesz w jakimś stopniu od otoczenia,

gdy już jesteś częściowo bądź kompletnie

uformowany.

To jest miejsce, w którym najpewniej

jesteś obecnie. Gdzieś tutaj kumuluje

się kilka specyficznych sposobów tego, w

jaki się czujesz.

Na przykład poczucie bycia ciągle

niewystarczającym,

ciągle próbującym dorosnąć do

nierealistycznych standardów stawianych

w dorastaniu w tym drugim pakiecie, albo

do standardów, jakie obserwujemy na

Instagramie, na TikToku, albo do

standardów jakiegoś trenera w

internecie, albo do koleżanki czy

kolegi, którzy angażują się ciągle w

jakiś nowy biznes i cała otoczka wokół

tych osób jest bardzo pociągająca.

No i próbujesz gonić tego króliczka.

który ucieka ciągle dalej. Lepsza praca,

lepsze wykształcenie, zaciskanie pięści,

chowanie pod dywań niepowodzeń i stresu.

I pytam się wprost,

kiedy będziesz wystarczający?

Kiedy jest dość, kiedy już zatrzymasz

się i stwierdzisz: "Tyle wystarczy, tyle

jest dość. Jestem w życiu najedzony".

Popatrz, poczucie bycia

niewystarczającym wywodzi się z bardzo

specyficznej prawdy o ludzkiej naturze,

że ludzie mają tendencję do zauważania

tego, czego nie potrafisz zaoferować,

jednocześnie ignorując to, co realnie

już wnosisz.

W trzecim pakiecie nie znajdziesz w

sobie wartości, jeśli będziesz spoglądał

na puste miejsca obok siebie. Na

przykład nieposiadania jeszcze

samochodu, jakieś kompetencji, jakieś

umiejętności, nieposiadania jeszcze

domu, nieposiadania jeszcze żony czy

męża, nie posiadania rodziny czy

wysokopłatnej pracy.

To nie jest żadna wartość.

Jeszcze gorzej się dzieje, gdy zostajesz

rodzicem. Wtedy jesteś często

niewystarczający na sterydach.

Bo zawsze jesteś tym gorszym, bo zawsze

robisz to pierwszy raz. Otoczenie będzie

oczekiwało, że będziesz super gwiazdą

tego przykładowego rodzicielstwa.

A w rozdziale drugim odebrałeś dosłownie

zero sensownej lekcji, jak budować

relacje, jak wychowywać dziecko, jak

regulować swoje emocje, jak radzić sobie

z trudnymi emocjami tego dziecka. Nikt

nie przygotowuje dobrze na dorosłość i

te dorosłe wyzwania i nikt nie

przygotuje cię do robienia rzeczy po raz

pierwszy, bo robisz je po raz pierwszy i

robisz wszystko co możesz. Mam nadzieję,

że robisz wszystko co możesz, bo można

tylko to oczekiwać, a nie można

oczekiwać, że teraz gdybyś w środku nocy

został powołany do kadry narodowej w

piłce nożnej, taki wiesz wyrwany ze snu,

z nadwagą, bez żadnego przygotowania,

nagle wbiegniesz na me wszystko obok

Lewandowskiego i odniesiesz tam olbrzymi

sukces.

W takim scenariuszu dla ciebie sukcesem

będzie doczłapanie do stadionu i

przebranie się w szatni. Może nawet nie

spietranie przed kamerami. Ważne, byś

dał z siebie to, co możesz dać. To jest

ważne. To jest wartość, bo to jest

patrzenie na to, co możesz zaproponować

i to już jest dość.

To może zabrzmieć dziwnie dla osób,

które są przyzwyczajone do stawiania

innym olbrzymich wymagań. Ja też taki

kiedyś byłem. Taki oceniający każde

zachowanie przez pryzmat

nierealistycznych lub nieadekwatnych

standardów. które skąś tam wziąłem. Ale

żeby być wystarczającym, nie trzeba

nikomu tego udowadniać.

Można, ale nie trzeba.

Za to nie dają orderów. Jeśli nie możesz

w danym momencie dać z siebie więcej niż

fizycznie czy psychicznie posiadasz, to

jest to wystarczająco wiele. Twoje

obecne wszystko jest wystarczające,

bo wtedy też odnajdziesz wartość w

sobie. W tym, co masz, w tym co

potrafisz, w tym co już robisz i w co

się angażujesz, odkryjesz to, na czym

możesz budować. To, że na tą chwilę nie

możesz dać siebie tyle, ile topowi

zawodnicy w danej grze nie czyni cię

gorszym, bo może oni nie dają z siebie

nawet 50% tego, co mogą, a ty dajesz

100%.

Miarą tego sukcesu jest zaangażowanie w

proces.

nawet przykre i wtedy też możesz

popatrzeć na swoją przeszłość z dumą,

powiedzieć: "Robiłem co mogłem, a nie

mogłem więcej".

Wykonaj ze mną takie małe ćwiczenie.

Zrób taki przegląd mentalny z tyłu głowy

tuż po filmie. Możesz nawet podzielić

się nim w komentarzu. Za jakie rzeczy, w

które się angażujesz, które robisz bądź

robiłeś kiedyś, możesz siebie cenić i

stwierdzić:

"Robiłem co mogłem w danej chwili. Dałem

z siebie wszystko, choć nie było to może

wiele. To było wszystko, co mogłem. I

dobrze, że to robiłem i jestem z siebie

dumny.

Pozwól sobie na tę chwilę odnalezienia

siebie. Zerknij na miejsca, które już

cię definiują, a nie na miejsca, które

są po prostu puste. Ktoś inny ci

powiedział, że tam coś powinno być. To

powinieneś być ekstra rodzic. To

powinieneś być ekstra partner, ekstra

pracownik, ekstra karierowicz.

A jeśli masz problem ze spojrzeniem

inaczej na swoje osiągnięcia i wszędzie

widzisz negatywność i problemy, to warto

zastosować jeszcze jedno podejście.

Spróbuj jeszcze jedną rundkę. Mianowicie

zaangażować się w magiczną, tajemniczą

sztukę oduczania się. Popatrz, całą

dorosłość możesz spędzić odtwarzając

schematy, które otrzymałaś w ramach

pakietu drugiego dorastania i pierwszego

związanego z tym, jaki się urodziłeś. I

możesz przez to kręcić się w kółko i

cały czas czuć się niewystarczająco

dobry czy w ogóle nijaki. Nawet jeśli

się postarasz.

Wtedy czas by nauczyć się czegoś nowego.

Ale jak masz nauczyć się być na przykład

dobrym partnerem, kiedy twoi rodzice się

rozwiedli i byłeś pośrodku ich okropnego

konfliktu? Albo jak masz być nowoczesnym

mężczyzną, który miałby poświęcić bardzo

wiele czasu rodzinie, sobie, dziecku,

równocześnie chowając w sobie

wykształcone na drugim etapie stare

wzorce o tym, że mężczyzna ma wyżywić w

dowolnej sytuacji ekonomicznej świata

całą rodzinę, nie tylko siebie. No jest

to nierealistyczne oczekiwanie, a jednak

jest to coś, co mogłeś wtedy odebrać. I

co masz teraz z tym zrobić? No albo się

będziesz czuć ciągle niewystarczający,

albo nauczysz się czegoś nowego. A żeby

nauczyć się wtedy czegoś nowego, trzeba

opanować sztukę oduczania się. Wtedy

musisz sięgnąć do pakietu drugiego

wzorców, jakie zostały w tobie na etapie

wychowania wykształcone i przekazane. I

należy zacząć od zakwestionowania tego

sposobu patrzenia na świat i na

problemy.

Na tym etapie zmiany pojawia się swoisty

buntych przekonań. Tu nie tylko musisz

powiedzieć: "To mi już nie służy, to

należy do starego świata, nie do mojego

obecnego życia". Tutaj musisz

zaakceptować,

że niektórych wojen z przeszłością po

prostu nie wygrasz i nie warto je

toczyć. Dajmy na to. Ojciec być może już

nigdy nie doceni twojej zaradności, mimo

że przez lata słyszałeś docinki od niego

o tym, jakie masz dwie lewe ręce do

wszystkiego. Matka być może już nigdy

nie spojrzy z podziwiem na sposób, w

jaki rozwiązujesz konflikty ze swoim

dzieckiem.

Bo ona zatrzymała się w starym

przemocowym swoim świecie. Brat czy

siostra nigdy nie odzyska szacunku do

ciebie, a bucowaty szef, nieważne co się

stanie, nigdy nie odrobi lekcji.

Nieważne jak bardzo dużo nauczek by

dostawał.

Oduczanie się to proces zaprzestania

tracenia energii na walkę z duchami

przeszłości z tych poprzednich pakietów.

To też czas lepszej diagnozy swoich

ograniczeń, a za lepszą diagnozą pójdzie

nowa metoda i nowa nauka. To coś na co

musiałeś zrobić miejsce oduczając się

czegoś starego, żeby weszło nowe.

Czasami ten proces oduczania się będzie

trwał rok, czasami pół roku, a czasami

aktywne 10 lat i więcej, jak w moim

przypadku, gdzie daję z siebie tyle ile

mogę i uwaga, nie robię sobie krzywdy.

Więc kiedy będziesz wystarczający?

Kiedy zrobisz to, co możesz w danym

momencie, nie więcej, nie rozliczać się

z nierealistycznych standardów, które

stawiają tobie inni ludzie, bądź też

stawia tobie otoczenie i kultura, w

której się wychowałeś, możesz to

zakwestionować. To bardzo wartościowe,

by móc kwestionować rdzeń swojego

wychowania, żeby zrobić miejsce na

ciebie, bo tam w tej nauce tego nowego,

w tym trzecim etapie jesteś ukryty ty

sam, twoja prawdziwa tożsamość. I

odkrycia tej tożsamości bardzo ci życzę.

Pamiętaj, jeśli lubisz to, co tutaj

robię, subskrybuj, lajkuj, rozważ

wspieranie kanału, bo jest to okazja do

pokazania wdzięczności. Jeśli podobają

ci się animacje i filmy tego typu,

rozważ też coaching bądź też zakup moich

kursów. Dzięki za twój czas i pozostań

nieprzeciętny. Cześć. M.